nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (114)
algemeen (320)
bedankt (24)
biologie (12)
dieren (223)
discriminatie (38)
drank (45)
economie (22)
eenzaamheid (175)
emoties (165)
erotiek (68)
ex-liefde (62)
familie (105)
feest (38)
film (3)
filosofie (133)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (29)
geschiedenis (22)
geweld (43)
haiku (1)
heelal (37)
hobby (27)
humor (372)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (27)
jaargetijden (51)
kerstmis (69)
kinderen (162)
koningshuis (21)
kunst (53)
landschap (14)
lichaam (37)
liefde (253)
literatuur (347)
maatschappij (142)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (112)
moederdag (11)
moraal (91)
muziek (38)
natuur (86)
oorlog (105)
ouderen (13)
ouders (32)
overig (128)
overlijden (70)
partner (54)
pesten (29)
planten (11)
politiek (49)
psychologie (102)
rampen (52)
reizen (140)
religie (138)
schilderkunst (20)
school (58)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (25)
sport (79)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (51)
toneel (9)
vaderdag (1)
vakantie (80)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (15)
verkeer (36)
voedsel (41)
vriendschap (76)
vrijheid (57)
vrouwen (85)
welzijn (46)
wereld (36)
werk (89)
wetenschap (17)
woede (59)
woonoord (79)
ziekte (143)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: maatschappij

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 142):

Niet wat het lijkt

Met een herkennende knipoog naar de schrijver van “Ik (Ali)”, Günter Wallraff:

Zwaantje, nooit verlegen om zeurderig commentaar, hing weer aan de telefoon… Alsof ik een amusementsprogramma heb met het onderdeel "roept u maar". Door vaccinatie met Zwaantje ben ik wel immuun geworden tegen reaguurders, die spijkers op laag water zoeken.

Ja, aldus Zwaantje, dat geschrijf van mij kon af en toe vermakelijk zijn, maar… Wat was de maatschappelijke relevantie? Nou ja, naar mijn smaak is het signaleren van bedrieglijk tot crimineel gedrag maatschappelijk relevant. De lezer die personages uit mijn hekelstukjes (over bijvoorbeeld Linke Corrie, Bedrieglijke Peg en Slapperug Meg) tegen het lijf loopt, is een gewaarschuwd mens.

Maar laat ik boven mezelf uitstijgen met het thema, dat niet alles is wat het lijkt. Fictie is mijn ding, maar vandaag eens pure geschiedenis. (Met het risico - dat is mijn ervaring - dat de DDD-achtigen, de reaguurders XL, daardoor weer gekwetst raken).

Ik creëerde enige verwarring in mijn omgeving toen ik als twintiger een snor liet staan. Om het volgende goed te plaatsen: het speelt zich af in de zestiger jaren vorige eeuw. Als niet welgestelde student in Utrecht permitteerde ik mij soms een bioscoopbezoekje. In het Citytheater werd ik door een ouvreuse naar een zitplaats geleid. Omdat ik graag in het midden wilde zitten, week ik af van de door haar gedirigeerde richting. Dat bleek niet de bedoeling, want gebiedend wees ze naar de door haar uitgekozen plaats. Het was niet eens zo vol in de bioscoop, maar op die plek zat wel een hele club snorremannen. Een apart eiland in de zaal…

"Jij hiero aon deze kaant", zei de plaatsaanwijster in onvervalst plat Utrechts.
Verbaasd vroeg ik: "Waarom?".
Zuchtend legde de ouvreuse uit: "Hiero allemaol Turkie Turkie; dus jij ook zitte hier zo".
Dat lieve mens deed haar best buitenlands te praten en tegen haar argumenten kon ik niet op, toen ik haar tegen een collega hoorde uitleggen:
"Zo… dan kenne ze de fillum aon mekaor uitlegge, 'waor".
(Op de Utrechtse Heuvelrug moet je zoveel mogelijk zinnen eindigen met een vragend "...'waor?". Wij zouden in de rest van Nederland "nietwaar?" zeggen als we dat niet zo irritant zouden vinden).

Daar was natuurlijk wel wat voor te zeggen, want dan had de rest van het publiek geen last van de gemurmelde vertaalslag tijdens de voorstelling. Jammer dan dat ik geen Turks spreek. Het misverstand, zo zullen het maar noemen, was terug te voeren tot het feit dat ik destijds gezegend was het een dikke zwarte haardos - moet u me nou eens zien glanzen - en een kloeke snor. Dat laatste weerlegde bij voorbaat genadeloos alle argumenten, dat ik een gewone Nederlander was.

Een eenmalig incident? Het begon vormen van een trend te krijgen. Bij het er vlakbij gelegen warenhuis Galeries Modernes (tegenwoordig Kwantum) overkwam mij dit: op de afdeling huishoudelijke artikelen kocht ik een spatel-met-sleuven in de heilige overtuiging, dat zo'n eenvoudige boodschap onmogelijk tot ingewikkelde discussies zou kunnen leiden. Neen toch, want bij de kassa aangekomen stonden er zowel voor als achter mij besnorde gastarbeiders. Ja, zo heetten ze toen nog. Aangezien helemaal niet vaststond dat ze zouden blijven, had nog niemand die mallotige term bedacht van "mensen met een migratieachtergrond". Zijzelf zouden zich hebben dood gelachen om die beschrijving. Afrekenen bleek niet eenvoudig, want de caissière sprak haar ergernis erover uit, dat ik apart afrekende. In haar optiek hadden wij (al die Turken, zal ik maar zeggen) in één keer al onze boodschappen met één bonnetje moeten afhandelen.

Er ontstond complete verwarring, omdat ik in onverwacht gangbaar Nederlands daarover in discussie ging. Die juffrouw heeft daardoor meegekregen, dat niet alle Turken in Nederland bij elkaar wonen. Laat staan samen met jongemannen met ravenzwart haar en een prachtige snor. Zoals bv. studenten “zonder migratieachtergrond” (of ben ik migrant, geboren in een overzees gebiedsdeel?). Om onduidelijke redenen krijgen sommige mensen, ook deze caissière, na zo’n verhelderende uitleg een vuurrood hoofd. DDD avant la lettre.

Die spatel heb ik nog zeker tot een paar jaar geleden in gebruik gehad. Met het overlijden van mijn twee oeroude katten, verviel het nut ervan. Dat stuk gereedschap was namelijk ideaal om kattendrollen uit een kattenbak te zeven. Dus ik werd iedere ochtend, wanneer dat reinigingsritueel zich voltrok, herinnerd aan mijn innerlijke Turk.

Bij de vorige twee incidenten kan je nog vermoeden dat het wereldbeeld van de betrokken dames vrij beperkt was. Daarom was de volgende ervaring zo verrassend. Ik woonde destijds, zoals zoveel studenten, in een door verschillende etniciteiten gekenmerkte volksbuurt van Utrecht. Een huisarts met een chique dubbele naam had de zorg voor de lokale gezondheid. Laat ik hem met dokter F… A… aanduidden. Hij was een schat van een man, die huisbezoeken aflegde met zijn hondje naast zich in de auto. Opvallend waren zijn dikke opgezwollen vingers, naar het schijnt een symptoom van zijn onstuimig alcoholgebruik. Maar dat terzijde.

Ik had op zekere dag een afspraak en bevond mij op dat moment in zijn wachtkamer. Ik had de eerste afspraak na zijn vaste ronde. Dokter F… A… kwam kwam binnen met zijn hondje in zijn kielzog, zag mij en barstte briesend uit:

"G*dverdorie, hoe vaak moet ik dat nog tegen jullie zeggen? Jullie kunnen niet steeds zomaar binnenvallen!".
"Maar, ik had om precies half vier een afspraak met u, dokter", pruttelde ik geschrokken terug.

Dokter F… A… sloeg ontzet zijn hand voor zijn mond, stamelde excuses en nodigde mij uit in zijn spreekkamer. De tekst van zijn excuus was niet alleen opmerkelijk, maar ook kenmerkend voor dat tijdsgewricht:
"Sorry, meneer Harrem… ik dacht dat u, eh… dat er, eh… zo'n, eh,… zo'n (mompel, mompel, mompel) zat. Maar zegt u het maar, wat scheelt eraan?"

Jaren later heb ik mijzelf nog wel eens opgetuigd met een snor zonder dat dergelijke verwarringen ontstonden. Ons kikkerlandje begon te wennen aan binnenkomende en vooral blijvende vreemdelingen.

Dat zit wel snor…

schrijver

Schrijver: harrem, 29-01-2017



balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 48 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl