categorie: overig

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 97):

Naargeestige nacht

Wat je hoort is het wapperen van rafelige verschijningen, een vleugje schimmel dringt vaag tot het geneuzel door. Het wachten is nu op de grote boze wolf, die heeft altijd wat te janken.
Dus doden we de tijd door dodelijke ogen vol kattenkwaad te volgen, dieper dit naargeestige oerwoud in, waar graftakken een foxtrot dansen op mijn graf. Die ligt daar als een open muil op mij te wachten in dat laatste asgepoetste uur.

Smog kolkt in kringetjes rond een blootstollende maan die bol staat van geheimen...en nieuwsgierig als wij zijn, weven we een web van zoetige draden waarin we hem vangen, uithollen en weer terughangen voor de volgende liefhebber.
De nacht grijpt om zich heen in vleermuizenissen die daar ondersteboven van zijn.

Moe van angstaanjagende visioenen over bokkenpoten waar ik me niet meer dik om wil maken, leun ik met een leeg hoofd in de palm van mijn hand en mijn ogen rollen als vanzelf uit de kassen als ik tevergeefs de code van de caloriegeest probeer te kraken...was het nu to be or not to be? Lekker belangrijk.

Het spookt door mijn hoofd van vergane glorie als ik mijn mond vol heb van de geest in een fles die ik soldaat maak... enige uren later zie ik een legertje van pompoenige geinponems voorbij marcheren, vettig knipogend naar druiperds van gluiperds, die de lucht vol schrijven bij stompjes kaars van tot de tanden toe gewapende woorden die mij de strot uitkomen!

Ter nauwer of nooit ontsnap ik als heks aan de brandstapel...ik word wakker van de buurman die erop gebrand is onrust te stoken. Als ik vraag waar de brand is, brengt hij mij tot ontploffing en haalt het bloed onder mijn nagels vandaan als ik die roetzwarte harses van hem een kopje kleiner probeer te timmeren. Het slaat nergens op...maar het bekvechten kan je rustig overlaten aan dat wijf in mij die als zolderlinge muis er boven probeert te staan, laat staan wonen.

Het was weer een helse week vol rokerige ontwikkelingen en heet van de naald prik ik de blaren door van hoe het wel losloopt allemaal...als ballonnen waarin mijn zinnen gevangen zitten die ik gezet had op de eerste niet zo beste sterveling die verdwaald was zeker.
In een vloek en een zucht glijd ik weer terug in slaap...vaag hoor ik nog slierten "ik ben niet bang voor de boze wolf, ik ben niet bang, ben niet bang..." door de stilte snijden.
Ik hoef niet onder mijn bed te kijken om te weten hoe verbluffend het voelt dat er nog steeds een kater op mij wacht.

Schrijver: Monique Methorst, 31-10-2011

moimoniquelive.nl

Deze inzending is 172 keer bekeken

Beoordeling: 8.00	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 10
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)