nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (235)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (31)
geschiedenis (26)
geweld (45)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (43)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (76)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (350)
maatschappij (148)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (116)
moederdag (11)
moraal (94)
muziek (40)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (74)
partner (55)
pesten (29)
planten (12)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (54)
reizen (131)
religie (141)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (38)
voedsel (44)
vriendschap (82)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (95)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: psychologie

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 106):

Magma

De vrouw deed de deur dicht en draaide de sleutel driemaal in het slot. Het raam van haar grot sloot ze zorgvuldig met de zwaar houten luiken. In het donkere vertrek brandde een hoge, brede kaars op een stenen tafel. Een troostend licht in het duister. Het was tijd om zich af te zonderen. Het was nodig om alleen te zijn. Het was nodig om te rouwen om wat ooit was, om wat nooit was, en om wat niet zou zijn.

Het was tijd om het oude los te laten. Het was tijd om haar nieuwe zelf te vinden en op te laten staan. De vrouw zocht zichzelf tussen het zand in haar grot; het zand dat als het leven zelf tussen haar vingers door geglipt was. Het zand dat ook bodem was voor het woeste water van de meanderende rivier die langs haar grot een weg zocht uit het diepe dal.

Het kon toch zo erg allemaal niet geweest zijn? Zo sprak de vrouw tegen zichzelf. Of had ze haar hele leven haar pijn zo goed weten te camoufleren dat zelfs zijzelf niet meer had geweten hoe erg het werkelijk geweest was? Het viel toch zeker allemaal wel mee, want de echt erge dingen gebeurden alleen andere mensen en toch niet haar?

Ja, dat wist ze zeker. Dat had ze zichzelf haar hele leven immers verteld. Zo had ze overleefd. Door het minder erg te maken. De ergste pijn te vergeten. De leuke dingen uit te vergroten. Kruimeltjes leuke dingen die grote smakelijke koeken werden waar met een brede glimlach over verteld werd.

Niemand die de tranen achter de glimlach zag die zij zó snel weg slikte, dat ze zelfs zichzelf kon wijsmaken dat ze er helemaal niet waren geweest. Weg is weg. Wat niet meer weet, dat niet meer deert. Gifbekers werden achteloos gedumpt in de prullenbak van het geheugen.

Maar opeens zat de prullenbak vol. Opeens liep de prullenbak over. Opeens kwam al het gif naar boven dat zich jarenlang diep in de vrouw verstopt had. Ieder pijnlijk detail barstte als lava uit haar verleden, had als magma veel te lang liggen broeien in een diep onrustige vulkaan binnenin haar. Het moest eruit. Het moest er allemaal uit. De pijn, het gif, de woede, de haat, het verdriet.

Met de lava stroomden kostbare parels mee naar buiten. De vrouw versierde haar haren, haar hals en haar polsen met de witte, roze en zwarte parels van haar tranenzee. Ze keek in de spiegel naar de regenboog van kleuren in haar ogen. Het vuur van de kaars scheen als de zon na een regenbui op haar nieuwe zelf. Haar nieuwe huid was lichtroze als de parels. Haar oude huid was eraf gehuild en vermengde zich met het zoute zand.

Een schelp in het zand opende zich en liet een blauwgroene parel zien. De vrouw nam het kleinood voor een ogenblik in haar warme handen en plaatste het op haar voorhoofd. De parel verdween in haar derde oog en vulde de vrouw met een rotsvast vertrouwen voor de toekomst. Haar nieuwe leven kon beginnen.

Illustratie: Fontein van pahoehoe-lava

schrijver

Schrijver: Gabriëla Mommers, 09-12-2017

gabrielamommersatyahoo.com



balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 118 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Gabriëla Mommers
Datum:16-02-2018
Bericht:Dank voor het compliment van 'poëtisch sjamanisme'. Je verdere reactie doet evenwel geen recht aan de inhoud van het verhaal. Sterker nog, het slaat de plank in dit geval volledig mis. Het lijkt mij ook geen goed idee als we op deze site in onze reacties op de stoel van psychiater gaan zitten en elkaars inzendingen psychologisch gaan duiden. Projectie zal veelvuldig het geval zijn, en daar is wellicht ook hier sprake van. Verder mag iedereen erin lezen wat hij of zij wil. Wat ik als schrijfster ermee bedoeld heb te zeggen, ga ik niet uitleggen, omdat dit afbreuk zou doen aan de sfeer van het verhaal.



Naam:Joanan Rutgers
Datum:10-12-2017
Bericht:Dit lees ik als 'poëtisch sjamanisme'. Het is een transformatieproces van de heftige emoties, die aan diverse, verdrongen trauma's kleefden. Het is gesublimeerde zelfreflexie van een bijzonder oervrouwkrachtdadige en wildevrouwmoedige soort. Bij ernstig leed zijn verdringingsmechanismen een volkomen normale overlevingsstrategie. Het leed is voorlopig te groot om te ondergaan. Je wacht tot de tijd rijp is en je het gedoseerd kunt verwerken. Tot je jezelf veilig genoeg voelt. Het liefste met een bekwame hulpverlener erbij. De prozagedichten van Georg Trakl zijn op dezelfde manier geschreven, vanuit dezelfde intentie. Toch blijf je er als het ware nog boven hangen (de afsplitsingen zijn nog steeds aanwezig), wat mogelijk zodanig kan veranderen, dat je de trauma's ook daadwerkelijk en in alle details durft te benoemen. Wat is er daadwerkelijk met je gebeurd? (-) En dan gaat de lava werkelijk stromen en heb je maling aan zotte grenzen en ingehoudendheid en ga je net als Trakl tekeer!...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl