nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (231)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (69)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (88)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (104)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (146)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 2638):

Biepmiep

Relaxed stap ik de bibliotheek binnen. Niet dat ik er wat te zoeken heb want de meeste boeken heb ik al gelezen maar het gaat om de sfeer.
Op praten in de bibliotheek staat de doodstraf. Op fluisteren alleen 20 jaar eenzame opsluiting. Ik heb wel iets met dat soort ondernemingen met een hoog tiranniek gehalte, waar je de planten kunt horen groeien en de bladzijden van de boeken langzaam tot stof hoort verpulveren.

Rustig loop ik naar een zithoek voorbij de afstempelbalie. Ik schrik op door de schelle stem van een biebmiep: 'zegt u het maar', blaft ze me toe.
Zegt u het maar! Het is dat "maar" dat mij irriteert. Daarmee bedoelt ze eigenlijk: 'Het is helaas niet anders, ik ben wel verplicht naar u te luisteren' of 'wat moet je lul, je verstoort mijn rust.'

Ik ken haar wel. Het is frau Schweinreich. Ik was ooit eens met een boek één dag te laat en moest een euro boete betalen. Ik legde uit dat ik door ziekte nier eerder kon komen.
Frau Schweinreich wist wel beter. Ja ja, verzin eens iets anders, zei ze smalend lachend. Een euro ja! Zo'n type dus.

'Wat wilt u dat ik zeg?', vraag ik.
Ze kijkt mij besluiteloos aan. 'Ik snap u niet', blaft ze.
'Ik ook niet', antwoord ik. 'Ik heb nog nooit iets van mezelf begrepen. Ze kijkt nu voorzichtig naar links en dan naar rechts. Zo van 'kan iemand mij misschien helpen met deze gestoorde gek?' Eigenlijk zou ze dat het liefst willen schrèèuwen maar ja, dat mag niet. Daar staat de doodstraf op.

'Ik vraag gewoon wat u wilt, ja!!' Het blaffen is nu keffen geworden.
'Wat ik wil is 'een goedemiddag meneer, hoe kan ik u van dienst zijn?'', antwoord ik terwijl er twee bejaarden om een boek vechten dat ze alle twee willen hebben. Als ik de titel zie begrijp ik dat meteen: "hoe om te gaan met het naderende einde" is een must voor iemand van om en nabij de tachtig. Kennelijk voelen beiden hun einde al naderen en willen ze dolgraag weten hoe daar mee om te gaan.
Frau Schweinreich staat nog steeds te verzinnen wat ze nu eens zal antwoorden maar die tijd gun ik haar niet. 'Zou je die twee skeletten niet eens streng toespreken, ik bedoel maar, dat geschreeuw in een bibliotheek kan natuurlijk niet. Of nee, laat ook eigenlijk maar, als jij ze gaat toespreken weten we zeker dat ze dat boek waar ze om vechten niet meer nodig zullen hebben.'

'ERUIT!!', schreeuwt ze nu paars van woede. Haar vingertje dat naar de deur wijst, trilt als een Duitse rijzweep.

Uit het niets komen daar plotseling wat vrouwen op het tumult toelopen. Ik had ze al zien zitten in de zithoek. Ze horen bij een commissie die het reilen en zeilen in een bibliotheek onderzoekt. Dat weet ik omdat de zus van mijn buurvrouw daar bij zit. Wat is hier aan de hand vraagt een van hen streng.
'Ja dat vraag ik mij ook af', zeg ik relaxed. 'Ik kom hier voor het eerst en liep nietsvermoedend de balie hier voorbij. Toen zei die bewaakster hier: hee lullo zou je je niet eens melden?
'Dat pik ik dus niet. U krijgt hier nog een vette klacht over. Ik haat ordinair gedoe en lawaai in een biblioteek. Als ik hier ook al niet meer relaxed kan existeren...'

Zonder antwoord af te wachten draai ik mij om en loop naar de deur.Daar draai ik mij om en zie hoe frau Schweinreich zich met hand en tand tracht te verdedigen. Ik krijg de indruk dat het niet lukt. De twee skeletten komen tegelijk naar buiten. Ze hebben ieder de helft van het boek. De één heeft 'hoe om te gaan' en de ander 'met het naderende einde'. Verbaast mij niet. Zij zijn nog van de generatie eerlijk zullen we alles delen.
Mij benieuwen of ze de uiterste uitleendatum nog halen...

Schrijver: paco, 17-01-2008

pacoatcritici.nl


Geplaatst in de categorie: humor

Deze inzending is 441 keer bekeken

3/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Thera Heemskerk
Datum:25-06-2008
Emailadres:thera.heemskerkatversatel.nl
Bericht:Blij dat ik je gevonden heb. Het laatste gedeelte moest ik zeker zes keer opnieuw beginnen, want de tranen belemmerden me het zicht. Een schrijfstijl naar m'n hart.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl