nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (231)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (70)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (88)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (104)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (146)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 3718):

DE WALEWIEL

‘Udeldjoho! Udeldjoho!’
Een groenachtig gele vogel met grijze vleugels zat lekker te zingen boven in een grote eikeboom in de Haarlemmerhout.
Een heldergele vogel, met zwarte vleugels, streek naast hem neer.
‘Dudeljoho! Dudeljoho!’, zong hij geduldig voor. ‘Het is bijna goed, beste jongen, alleen het is: ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’ en niet ‘Udeldjoho! Udeldjoho!’. Begrijp je wel?’

‘Udeldjoho! Udeldjoho!’
Iewel, die was opgegroeid tot een knappe, gele vogel met diepzwarte vleugels, had vijf jongen. Hij zong zo vaak en zo hard als hij maar kon van blijdschap. Eweltje en hij hadden wel moeten verhuizen naar het Noorden tot bij Den Helder. Maar hier was plaats genoeg. Hier konden walewielen zich ontplooien, zonder lastig gevallen te worden door oude, seniele wielewalen.
‘Udeldjoho! Udeldjoho!’
‘Ujeldhojo! Ujeldhojo!’ deed zijn oudste zoon hem na.
Heel goed! Het moest nog ietsjes bijgeschaafd, maar hij hoorde het nu al. Dat werd een echte walewiel!

‘Ujeldhojo! Ujeldhojo!’ zong een jaar later Euwel, de eerste wielaweel, op Texel.


Zie ook: http://www.bloggen.be/ikdenkhetmijne

schrijver

Schrijver: Katja Bruning, 12-11-2010


Geplaatst in de categorie: ouders

Deze inzending is 340 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:21-11-2010
Emailadres:hmessieatlive.nl
Bericht:Een mooie speling van opeenvolgende klanken en bijbehorende generaties. Treffende symbliek van de kleinzieligheid van de oudere gneratie, die te bekromepn is om zich in jongere mensen te kunnen verplaatsen.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl