nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (71)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4524):

Boris en Joop

Er is een categorie boosaardige mensen, die strikt genomen de wet nooit overtreedt, maar ondertussen andere mensen het leven zuur maakt. Formeel zijn ze nooit strafbaar doordat zij handig overal tussendoor glibberen. Gelukkig vormen zij een constante bron van inspiratie voor allerlei anekdotes.

Neem nou het verhaal van mijn goede vriend Onno, die mij vertelde over Boris en Joop... Op Onno's wandelingen met de hond werd zijn pad regelmatig gekruist door dat van bouvier Boris en diens baas Joop. Over Boris valt niet veel te vertellen; het gaat eigenlijk over zijn eigenaardige baas. Joop was vaak in gedachten verzonken en dan ontging het hem dat iemand hem vriendelijk groette...Teruggroeten was er dus niet bij, terwijl hondenwandelaars doorgaans elkaar een knikje toewerpen en hun honden nieuwsgierig zijn naar elkaar. Boris was alleen op zijn baas gericht en dat vice versa. Ofschoon Joop pal tegenover Onno woonde, maakte hij de indruk hem niet te herkennen. Dat hij zo heette, ontdekte Onno trouwens pas veel later, toen hij er beschaamd achter kwam hoe vooringenomen hij tot dat bewuste moment was geweest. Voor hem en andere hondenwandelaars stond namelijk al meteen vast dat die stille Joop een chagrijnige botterik was.

Joop's vrouw was een sociaal aangepast type. Iedere buur werd vriendelijk gegroet en ook haar beide kinderen, jonge volwassenen, gaven een - zij het gereserveerd - obligaat knikje. Keurige burgers dus. Mevrouw was godsdienstlerares, hun grote zoon was bezig een hogere, technische opleiding te voltooien en hun dochter studeerde cello. Grappig genoeg was Joop conciërge bij datzelfde muziekinstituut... Op zekere dag bleek Boris dood en Joop als het ware van de aardbodem verdwenen. Op dit punt zou dit verhaal zijn blijven hangen, ware het niet dat Onno's beroep iets met “oog” was en hij iets onduidelijks deed in het maatschappelijk werk.

In het kader van de modieuze “jobrotation” heeft hij een paar weken meegedraaid in een psychiatrisch centrum. Dat was gespecialiseerd in de behandeling van oorlogstrauma's. Aangezien veteranen uit de tweede wereldoorlog beginnen op te raken, wordt dat tegenwoordig voornamelijk bezocht door buitenlandse vluchtelingen en teruggekeerde VN-blauwhelmen. Onno kwam terecht in een bijzondere groep van oorlogsgetroffenen uit de Tweede Wereldoorlog, die in de Oost de Japanse bezettingstijd nog hadden meegemaakt. Juist omdat deze populatie - cru gezegd - bezig is uit te sterven, had hij voor deelname hier gekozen. Toen Onno werd betrokken in het eerste kringgesprek, werd hem een verrassing bereid. De situatie is als volgt: door ieder individu worden er zielenroerselen op tafel gelegd, maar even zo goed vertelt iemand gewoon wat er voor dagelijkse dingen waren gepasseerd. Onno schrok behoorlijk toen een van de deelnemers, een tanige grijze man aan de beurt was om zijn verhaal te doen.

Tot zijn niet geringe verbazing herkende hij in deze verteller de verloren gewaande Joop. Joop van Asch, zoals hij zich aan de groep voorstelde. Hij bleek opeens een beminnelijke, boeiend vertellende man met een aangename zachte stem. Onno's schaamte groeide met de minuut. Wat bleek? Zoals in de Tweede Wereldoorlog gebruikelijk in Azië, was Joop als Europese tiener door de Jappen in een concentratiekamp opgeborgen. De gruwelijkheden, die iedereen bekend zijn, die wel eens een oorlogsfilm heeft gezien, waren daadwerkelijk over hem heen gekomen. Het was een sober verteld verhaal van vernedering, mishandeling, verkrachting en onvoorstelbare ontberingen. Niettemin bleek Joop na al die gruwelijkheden het leven te hebben omarmd en een normaal bestaan te hebben geleid, zoals ieder ander.

Op een leeftijd, ergens tussen de vijftig en zestig jaar knapte er opeens iets in hem. Hij werd de in zichzelf gekeerde, horkerige man, zoals de buurt hem kende. Naar bleek, had hij zichzelf ingekapseld in een eigen wereld, die hem beschermde tegen de mismaakte nabeelden die waren blijven hangen. Hij mocht dan inmiddels een oud ogende, grijze man zijn, daar zat eigenlijk een vernield kind...

Was die voorgeschiedenis al schokkend, toen Onno de rest van het verhaal hoorde, stond het zweet in zijn handen. Ruim een halve eeuw na die verschrikkingen, werd Joop op een latere verrassing getrakteerd: hij bleek door zijn liefhebbende vrouw en kinderen op straat te zijn gezet. Ze waren zijn herbeleving van de oorlog helemaal zat. Die was al zolang geleden, daar moest hij eens een keer mee ophouden over te tobben. De zomer was voorbij en daarom kon Joop tijdelijk in een houten vakantiehuisje verblijven. Zijn job als conciërge bleef hij niettemin plichtsgetrouw doen en klaarblijkelijk hinderde op zijn werk die in zichzelf gekeerde houding niemand.

Daar rijst in een notendop het verhaal op over iemand, die eigenlijk respect verdient. Hoe sterk moet een jeugdige tiener zijn om die afgrijselijke omstandigheden te doorstaan? Hoe sterk daarna om het leven gewoon aan te kunnen? Tientallen jaren later krijgen mensen met zulke ervaringen wel eens een dipje. Afhankelijk van de gruwelijkheid van de doorstane beproevingen komen ze eruit of juist niet. Overigens is dit ook herkenbaar voor wie als kind is mishandeld zonder ooit in een concentratiekamp te zijn geweest. Niet dat de impact dan minder erg is, maar de omvang daarvan is natuurlijk een fractie van wat een kind in een tropisch gevangenenkamp jarenlang moet doorstaan.

Joops vrouw mocht dan een religieuze inslag hebben, dit kruis kon zij blijkbaar niet dragen. Zijn kinderen, die hij in de stad weleens tegenkwam, draaiden hun hoofd om en veinsden Joop niet te herkennen.

Toen Onno de periode van zijn jobrotation had afgerond, was hij nog lang onder de indruk en een stuk stiller dan daarvoor. Toen hij zijn gewone leventje weer hervatte, was het net alsof in die paar weken in het therapiecentrum de buitenwereld was veranderd. Op zijn wandelingen met zijn hond komt hij nog steeds andere hondenuitlaters tegen. Sommigen van hen vinden Onno maar een in zichzelf gekeerde, horkerige man.

Hij is namelijk vaak in gedachten verzonken en dan ontgaat het hem weleens dat iemand hem vriendelijk groet...

schrijver

Schrijver: harrem, 20-04-2012



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: psychologie


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 214 keer bekeken

4/5 sterren met 5 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:22-04-2012
Emailadres:hmessieatlive.nl
Bericht:Dit verhaal waarschuwt de lezer om zeker niet te gauw op je eerste indruk van iemand af te gaan. Schijn bedriegt er er kan een heel ingewikkelde geschiedenis aan iemands voorkomen verbonden zijn.
Ook heeft het verhaal een aanwijzing hoe gelovige mensen toch niet beter hoeven te zijn dan mensen die God "zogenaamd niet kennen."




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl