nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (70)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4537):

Vrij om te zwijgen

Model voor het zwijgen over de oorlog, stond eerder Frank de Greef (“In vrijheid zwijgen”). Zijn zoon Wouter is een representant van de tweede generatie zwijgers. De drang van zijn landgenoten over de Duitse bezetting te vertellen was - toen hij als kind na de oorlog in Nederland kwam - zo groot… dat hij aan zijn verhalen niet toe kwam. Voordat het te laat is, schrijf ik er een op.

Het decor waartegen zich dit afspeelt:

In augustus 1945 was de Tweede Wereldoorlog voorbij, maar nadat Britse troepen het eiland Java hadden bevrijd van de Japanners, raakten zij direct in de slag met Indonesische opstandelingen. Er tussenin Nederlandse vrouwen en kinderen. De meeste Nederlandse mannen waren door de Japanners geïnterneerd en na hun capitulatie uitgezwermd over het eiland. Terwijl ze probeerden zich te verenigen met hun gezin, werden ze vaak alsnog opgepakt door de Indonesische opstandelingen. Duizenden zijn daarbij genadeloos gedood. Op dit punt is er altijd wel iemand met historisch besef, die opmerkt dat de Nederlanders ook tekeer zijn gegaan. Correct! Omdat chronologie voor een juist historisch perspectief belangrijk is, dient te worden vastgesteld dat dit verhaal zich afspeelt, ver vóór er ook maar een Nederlandse soldaat voet op Javaanse bodem had gezet.

In het oosten van Java ligt de havenstad Surabaya. Tot op de dag van vandaag heeft men in Nederland nauwelijks weet van wat er zich daar heeft afgespeeld. Ofschoon Amerikanen op de landkaart Nederland nauwelijks kunnen aanwijzen, wist het Amerikaanse publiek wel wat er in Surabaya gebeurde. De Amerikaanse pers schreef eind 1945 namelijk uitvoerig over de “Battle of Surabaya”. De vergelijking met Warschau en Stalingrad werd gemaakt. Zonder er een wedstrijd van te maken, Surabaya had het extra zwaar te verduren, doordat het onder vuur lag van superzwaar scheepsgeschut. Buitengaats bestookten diverse Engelse oorlogsschepen, waaronder een monstrueus slagschip, de stad.

Terwijl men in Nederland bezig was met ditjes en datjes en de woningnood (die nog tientallen jaren zou aanhouden), volgde de Engelstalige wereld met ingehouden adem hoe in zeer korte tijd zestienduizend Indonesiërs en tweeduizend Britten sneuvelden. En tussen de strijdende partijen renden wanhopige Nederlandse vrouwen en kinderen geïmproviseerde schuilkelders in en uit.

Als de sirenes loeiden, omdat Britse bommenwerpers de stad naderden, vluchtten Wouter en zijn moeder met hun buren een versterkte, deels ondergrondse garage in. Je kwam er binnen via de inrit van de garage, die schuin naar beneden afliep. Daar kwam je in een voorportaal dat tot de eigenlijke schuilkelder toegang gaf.

In dat voorportaal stonden eens twee hoogblonde dames druk gebarend met elkaar te praten. Ze hadden een tweeling kunnen zijn, een indruk die versterkt werd doordat zij beiden identiek waren opgemaakt. Wouter herinnert zich nog de vuurrode lippen. Een Indonesische koetsier, die als vrijheidsstrijder werd omschreven, was toegewijd bezig een pistool schietklaar te maken. Hij had de taak een van de vrouwen te executeren.

De vrouwen omarmden elkaar, waarna er een met een bedrukt gezicht wegging. De andere wachtte gelaten af. De overige vrouwen en kinderen gingen de schuilkelder binnen, de deur ging achter hen dicht en eventjes daarna klonk er een knal, die in het stenen gewelf nagalmde. Verder was het stil op het grommende motorgeluid van de Britse bommenwerpers na.

In die betrekkelijke stilte werd er van buiten tegen luiken van de schuilkelder geklopt. Niemand gaf daar gevolg aan. Het kloppen hield pas op, toen de eerste dreunende bominslagen het gebouw deden schudden. Na verloop van tijd keerde de rust terug en verlieten de vrouwen en kinderen de schuilkelder. In het voorportaal moesten ze onthutst om een hoogblonde dode vrouw heen lopen, die een gat in haar voorhoofd had.

Haar opvallend blauwe ogen waren dof. Wouter is nooit vergeten in welke houding ze daar lag: met haar uitgespreide armen leek zij een vrouwelijke Christus aan het kruis. Nog jaren later - als hij “rovertje met verlos” speelde - ruziede hij met andere kinderen over de correcte wijze van doodvallen. In cowboyfilms van Roy Rogers vielen getroffen mensen schots en scheef op de grond. Wouter irriteerde de kinderen mateloos door steeds dood te vallen zoals hij met eigen ogen had gezien dat het moest. Ruggelings met de armen gespreid…

Wouter's moeder en de andere volwassenen hebben deze gebeurtenissen altijd collectief ontkend. Hem werd steeds voorgehouden dat hij zich wat verbeeldde of dat hij naar had gedroomd. Hij zou te jong zijn geweest om zich een en ander te realiseren! Pas in 2000 slaagde Wouter erin om ex-buurtgenoten op te sporen, die destijds wel oud genoeg waren om zich die macabere gebeurtenissen goed te herinneren. Toen bleek dat - wat Wouter zich zou hebben verbeeld - griezelig nauwkeurig klopte.

Ofschoon zijn hele speurtocht een compleet detectiveverhaal is, hier alleen de uitkomst daarvan:

Een van de twee zussen was inlichtingenofficier van de “NEFIS” (Netherlands Forces Intelligence Service). De koetsier was aangewezen om deze “spionne” te executeren. Een latere reconstructie wees uit dat die twee zusters hadden besloten om met elkaar te ruilen. De koetsier schoot daardoor niet de spionne dood, maar haar zus. Waarschijnlijk speculeerden zij erop, dat alle zwaar opgemaakte blonde Hollandse vrouwen er voor hem hetzelfde uitzagen.

De dames hadden hun switch geregeld met de gedachte dat de NEFIS-medewerkster levend nuttiger was voor Nederland dan dood. De om hulp roepende vrouw moest dus die NEFIS-zus zijn geweest. Aangezien de beul was vertrokken, had zij het bombardement in de veilige schuilkelder kunnen doorstaan.

De werkelijkheid is anders en gruwelijker: er bleken drie zussen te zijn, waarvan de derde te laat aankwam om vóór de executie afscheid van haar zus te nemen. Zij was de vruchteloos om toegang roepende vrouw geweest, die radeloos rond de schuilkelder liep.

De bommen vielen, de granaten floten over haar heen en binnen was er plek genoeg. Maar moed om haar binnen te laten, was er niet.

Die avond waren wel alle NEFIS-agenten veilig op hun post aangekomen.

schrijver

Schrijver: harrem, 01-05-2012



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: oorlog


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 120 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl