nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (71)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4540):

Gedenk juffrouw Samuels

Ik meen dat in de zeventiger jaren er al herdenkingsmoeheid ontstond. Er gingen toen - ongeveer dertig jaar na de oorlog - stemmen op om er maar eens mee te stoppen. Het argument: er leven inmiddels meer mensen die de oorlog niet, dan wel hebben meegemaakt. En dertig jaar was mooi om maar eens te kappen.

Het is een waarheid als een koe, die met het verstrijken alleen maar meer waar wordt. Het is tevens een irrelevant argument, als je beschouwt hoe er nu nog wordt gerouwd over het verspeelde Wereldkampioenschap Voetballen in Argentinië. Het rampjaar 1974, toen veel van de zwijmellaars nog niet eens geboren waren, wordt een tv-programma's over sport tot vervelens toe gememoreerd. Dertig jaar na de oorlog waren mensen het herdenken van de oorlog al zat. Maar achtendertig jaar het WK-trauma (ook al Duits gerelateerd) koesteren mag wel.

Het argument van "zelf niet hebben meegemaakt" en "het is al zo lang geleden" blijkt verschillend toepasbaar, afhankelijk van de gelegenheid. Onlangs zijn we bestookt met verhalen over "honderd jaar Titanic". Geen levend mens heeft die ondergang als actualiteit meegemaakt, maar herdacht werd er. Ik heb die film zelf nog nooit gezien, afgezien van de talloze "trailers", die mij al kiespijn bezorgden door de overdadige zoetigheid. Verklap mij dus alstublieft niet het einde.

In mijn onlangs gepubliceerde verhalen over Joop van Asch, Frank en Wouter de Greef was het aspect "oorlogsgebeurtenis" eigenlijk relatief onbelangrijk. Die verhalen gingen eigenlijk niet over de oorlog, maar over wat mensen die in heel bijzondere omstandigheden voor rare dingen meemaken en zelf doen. Toevallig tegen het decor van oorlog. Deze drie mannen waren geen helden, maar overlevers. Alle drie uitgesproken stille figuren. De meest diepzinnige psychologische verklaring voor die zwijgzaamheid is, dat ze bij terugkeer in het moederland gesmoord werden door verhalen over de oorlogsellende, die men in Nederland had doorstaan. Stilte bleek de beste reactie. Wrang genoeg leverde dat tegelijkertijd zogenaamd rechtvaardiging om hen een beetje gek te vinden.

In het verlengde daarvan noem ik juffrouw Samuels. Als student kon ik op het laboratorium waar ik werkte niet langs haar heen als ik mijn prof wilde spreken. Ze was van onbestemde leeftijd, maar zag er vooral oud uit. Het was een klein vrouwtje, die bij de wetenschappelijke staf, de studenten en de technici de wind er onder hield. Ze was niet innemend of aardig en de meeste studenten waren een beetje bang van haar. Maar ze was de perfecte secretaresse, die de professor effectief afschermde. Ze had wat eigenaardigheden, waarvan we nu weten, dat deze typerend zijn voor mensen met een oorlogstrauma.

's Zomers, als ze korte mouwen droeg, was er een getatoeëerd kampnummer op haar te zien. Niettemin was ze de hoffelijkheid zelve, wanneer zij een Duitse gast ontving. Bijvoorbeeld Dr. Goerter, zo'n typische Herr Doktor. Vroeger hadden elitaire Duitse (vooral Pruisische) studenten een snee (Mensur) in hun wang, het resultaat van de inmiddels verboden duels op de sabel. Zo ook dr. Goerter. Wij studenten vonden hem met die sabelkerf in zijn wang een beetje eng. Wij gaven ook voor geen Duits te kennen. Ironisch genoeg converseerde hij daarom veel met juffrouw Samuels. Dat zij voortreffelijk Duits sprak was het gevolg van haar intensieve, onvrijwillige training in een concentratiekamp.

Juffrouw Samuels had een zwak voor onze Rhesus-apen, wier lot ze zeer betreurde. In haar lunchpauze ging ze vaak naar het buitenverblijf, waar zij met haar vinger hier en daar een toegestoken apenvinger aanraakte. Wij hadden tientallen van deze proefdieren; het zal u niet verbazen dat er wel eens iets vervelends gebeurde. Er ontsnapte of verongelukte er wel eens een. Zij moet zich sterk hebben vereenzelvigd met de opgesloten aapjes, want ze zat na zo'n gebeurtenis in zak en as. Wij besloten toen samenzweerderig om juffrouw Samuels voortaan mededelingen daarover te onthouden. Zo was er in de pauze minimaal een student bij het buitenverblijf om die apen in beweging te houden als juffrouw Samuels met haar pakje brood langskwam. Zolang de dieren bewogen, kon zij ze namelijk niet tellen, laat staan er een missen.

Merkwaardiger gesteld was het met haar weerzin tegen Duitse producten en die uit landen die tot de As-mogendheden behoorden. Dus Italiaans en Japans kwam er bij haar niet in. De professor was daarom ten einde raad toen juffrouw Samuels op staande voet ontslag nam! In het kader van regelmatige vernieuwing was haar ouwe trouwe Amerikaanse Remington typemachine vervangen door een Olivetti. En aangezien Italië tot de As-mogendheden behoorde, accepteerde zij dat niet. Op de een of andere manier heeft de prof een oud barrel van een Remington geritseld, waardoor juffrouw Samuels weer terugkwam.

Ik trof haar eens verkouden aan met dikke, opgezwollen ogen en een potdichte neus. Toevallig had ik voor mezelf net een flesje neusdruppels (met een pipetje) aangeschaft, dat ik haar aanbood. Het was gloednieuw, dus juffrouw Samuels nam het blij in ontvangst, tot ze de fabrieksnaam las. Dat was Ciba-Geigy, dus Zwitsers. Omdat ze er niet geheel van overtuigd was dat het niet Duits was, zag ze toch van mijn aanbod af.

Hoe principieel zij was, bleek toen zij, nog steeds snipverkouden, 's avonds laat de deur van het laboratorium dichtdeed om door de stromende regen naar huis te lopen. Een student, die eveneens tot laat had doorgewerkt, wilde net wegrijden in zijn oude kever. Vriendelijk bood hij juffrouw Samuels een lift aan. Aanvankelijk reageerde zij blij verrast, tot zij merkte dat het een Volkswagen was. Liever werd zij kletsnat tot op haar steunzolen dan dat zij in een Duitse auto zou stappen.

Het is op deze Herdenkingsdag, dat ik aan juffrouw Samuels terugdenk. Ik weet niet eens of ze inmiddels is overleden na al die jaren, maar eigenlijk was ze toen al lang dood.

schrijver

Schrijver: harrem, 04-05-2012



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: oorlog


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 223 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl