nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (71)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4682):

Verlate vaderdag

Een biologische vader dient - als dat zo is afgesproken - contact te onderhouden met zijn nazaten zonder zich op te dringen. Geduldig gelegenheid bieden aan een kind om hem te leren kennen. Ooit kan alleen hij de antwoorden geven op specifieke vragen...

Zijn dochter had een nogal macho klinkende naam gekregen: Drie. Aan de "e" aan het eind kon je volgens Een en Twee, het lesbische stel waarbij Drie opgroeide, goed zien dat het hier om een meisje ging. Reuze handig als op school de namen van leerlingen worden opgelezen.

Het minimale contact van twee keer per jaar was weliswaar zo afgesproken, maar eigenlijk hadden moeder Een en moeder Twee daar spijt van. De dames besloten daarom de zaaddonor systematisch uit het leven en het geheugen van het kind weg te poetsen. Dat begon eigenlijk al bij het geschoffelde kraambezoek.

November 1987... nadat de halve wereld was langs gekomen, mocht hij ook eventjes naar zijn nazaat kijken. Moeder Twee droeg de baby trots de kamer in. Ontroerd strekte de man zijn armen naar wat ook zijn nakomeling was... In één soepele beweging zwaaide Twee het kind naar hem toe, hield het even onder zijn neus en tot zijn stomme verbazing draaide zij zich met de baby weer van hem af. Die werd veilig voor zijn blikken ergens in de kamer opgeborgen.

Hij dacht eerst even dat het een grapje was en dat er speels met de boreling werd gejonast. Maar het was een bloedserieuze act; hij heeft daarna de baby nooit mogen aanraken. Na deze bizarre gebeurtenis, heeft hij Drie niettemin trouwhartig opgezocht.

Jaren later, toen Drie op de kleuterschool zat, ontving de man een poststuk waarin een niet goed te identificeren bekrast en gekleurd stuk papier. Op een ander snippertje stond "van Drie". Zijn hart sprong op... post van zijn biologische dochter! Het bleek achteraf het handschrift van Een te zijn. Een kind kan je best letters laten overschrijven, maar dat was Een teveel moeite. Ofschoon de man de betekenis van het frutsel niet kon plaatsen, stuurde hij meteen een briefje naar Drie met "bedankt voor het mooie handwerkje".

God zegene de greep dat het werd voorgelezen. In de voorgaande jaren bleek regelmatig iets dat hij naar Drie stuurde, niet te zijn aangekomen. Het raakte zoek of het kon niet worden opengemaakt. Het alternatief was opbellen naar Drie, maar dat was een slecht idee. Een raakte al over de kook als de man naar haar smaak te dicht bij het kind stond. Alleen streng gechaperonneerd mocht de man samen met het meisje in dezelfde kamer. Foto's nemen was ten strengste verboden, aanraken taboe en uitgesloten. Telefoneren was ongetwijfeld te intiem, want zo'n gesprek kon door de dames niet worden gevolgd en het kind mocht eens iets teveel horen.

Het verhaal maakt nu een sprong naar Drie's vijfde verjaardag. De traditie was dat de man niet eerder dan een week na haar verjaardag kwam. Dan kon hij niemand van de intimi tegen het lijf lopen. November 1992... of dat het nu kwam doordat het feestgedruis alweer ruim voorbij was of dat Drie gewoon zo was: ze maakte bij zijn binnenkomst een matte, bijna autistische indruk. Doorgaans zijn kinderen rond hun verjaardag behoorlijk opgewonden; zat Drie toch iets dwars?

De sfeer was als vanouds: ijzig en afstandelijk. Dat laatste letterlijk, want de man zat aan de ene kant van een lange eettafel en Drie aan het andere einde. Een van de dames zat steeds in zijn nabijheid om te controleren of hij niet met zijn poten aan het kind zat. Een gesprek met Drie was vrijwel ondoenlijk, niet alleen vanwege de afstand. Moeder Een hield zich namelijk dwingend met het bezoek bezig. Zo blokkeerde zij elk spontaan contact van en met Drie. Als hij Drie iets vroeg, antwoordde moeder Een nog voor het kind haar mond open kon doen! Het lukte de man zo niet om aan Drie te ontfutselen of zijn bedankje haar had bereikt. Zij keek hem voornamelijk glazig en niet begrijpend aan met zo'n blik van "wat doet hij hier?".

"Het zal toch niet...", zo vroeg hij zich af. De waarheid bleek absurder te zijn dan zijn vermoeden dat zijn boodschap niet was doorgegeven.

Toen moeder Twee vond dat de man het kind nu wel lang genoeg had gezien, verliet ze met de kleuter de kamer. Moeder Een ging op haar praatstoel zitten en gijzelde de man met pedagogisch geneuzel over Drie’s school. Pas toen bleek, dat de opgestuurde verrassing voor de man eigenlijk een cadeau voor Vaderdag was. Alle kinderen hadden onder leiding van de creatieve juf een papieren Vaderdagdas geknutseld. Ieder voor zijn of haar eigen vader.

"Maar," zoals Een zei "dat ding was natuurlijk veel te groot om op te sturen. Want wat kost dat wel niet! Daarom hebben we jou in plaats daarvan maar een tekeningetje gestuurd, toen we daar tijd voor hadden".

De man luisterde verbijsterd toe. Alles viel op zijn plaats en bedremmeld vroeg hij waar die fameuze das nu dan was. Nou, die bleek dus in een lade bij alle andere schatten te liggen. Maar Een kon dat ding niet zo gauw opzoeken.

De moeders hadden Drie met droge ogen wijsgemaakt, dat de das naar haar vader was opgestuurd. Wat zou het uitblijven van enige reactie voor invloed op het kind hebben gehad? En hoe zou het ná Vaderdag zijn gegaan op school? Tien tegen een dat de juffrouw aan alle kindertjes heeft gevraagd wat papa van de das vond.

Zo hoefde de man er niets voor te doen om Drie een hekel aan hem te laten krijgen. Daar zorgden Een en Twee wel voor.

schrijver

Schrijver: harrem, 28-10-2012



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: kinderen


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 125427 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl