nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (71)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4686):

Verlate verjaardag

… is het bizarre vervolg van "Verlate Vaderdag". Daarin ontmoetten we Drie al, het donorkind bij de lesbiennes Een en Twee.

Denkend aan de bekende slogan "alles is al eens geschreven", kan je je afvragen wat het bestaansrecht van zo'n anekdote is. TV-consumentenprogramma’s als Kassa en Opgelicht houden zich alleen met zakelijke oplichting bezig. Flessentrekkerij in de privésfeer kan daarom onopvallend plaatsvinden.

Boeiend, soms adembenemend, is hoe de dames Een en Twee aan gratis DNA wisten te komen. Zij omzeilden behendig instanties, instellingen en financiële obstakels door een onnozele zaaddonor een kind af te troggelen. Dat personage van "de man" in deze verhalen, fungeert als kop-van-jut. Hij komt terecht in surrealistische situaties, die niettemin echt bestaan! Alleen al dat gegeven rechtvaardigt het vastleggen in anekdotes.

Men zou uit het vorige verhaal verwachten, dat hij zich de martelgang van een nieuw bezoek aan Een en Twee zou besparen. Was hij misschien masochistisch? Waarschijnlijker is, dat hij zich gewoon aan de gemaakte afspraken hield: twee keer per jaar langskomen voor zijn biologische dochter.

Voordat hij haar zag, moest hij wel door de zure appel bijten. De dames leefden zich maar wat graag uit. Dat werd prijsschieten met venijnigheden. Hij beschouwde het geringeloor maar als een entreekaartje tot een curieuze kermisattractie. Want daarop begon die plek steeds meer te lijken. Wat hem overeind hield, was dat hij zich voorstelde in een absurd theaterstuk te zijn beland. Daarin was hij een figurant die als pispaal dienst deed.

Na ongeveer vijftig minuten afzeiken, was er de beloning: tien minuten even contact met het kind. En daar kwam hij voor. Omdat de dames gaandeweg begonnen door te krijgen, dat de man niet zo gemakkelijk was te slopen als zij zich hadden voorgesteld, broedden ze op andere manieren om hem voortaan af te schrikken. Een normaal mens kan het niet verzinnen... De werkelijkheid is soms absurder dan wat een fantasierijke schrijver kan bedenken.

Zo overkwam het de man meermalen, dat hij op de afgesproken tijd Drie nauwelijks kreeg te zien. Nadat er al van tevoren was onderhandeld over de datum, dagdeel en tijdstip, werd hij niettemin vaak onaangenaam verrast. Een niet genoemde handbalwedstrijd hield Drie op het speelveld of ze bleek op een kinderfeestje te zijn, waarvan ze in de namiddag pas terugkwam. Dat klopte. Weliswaar was ze dan te moe om iets met haar bezoekende vader te ondernemen, maar een kniesoor die daar op let.

Een keer was er een situatie, die getuigde van een perverse genialiteit. Bij aankomst van de man bleek dat Drie samen met een hem onbekend kind voortdurend op haar kamer speelde. In de quasipedagogische optiek van de dames mag je dat niet onderbreken. In werkelijkheid hadden ze een onderduikplek gecreëerd. Want Drie liet zich helemaal niet zien. Pas toen het bezoekende kind werd opgehaald door diens moeder kwam Drie tevoorschijn. Tegen die tijd was de man er al over aan het denken om weer op te stappen. Jazeker, de timing van de moeders Een en Twee was meesterlijk!

En dan pas ontmoette de man zijn biologische dochter gedurende een paar tellen. Verrassend genoeg was het dan alweer bijna etenstijd. Dat is zo'n sacraal familiemoment waarop je als vreemde geen inbreuk dient te maken. Dus ging de man weer, minzaam doch dwingend weggekeken.

Zo ongeveer verliepen regelmatig zijn bezoekjes. Het was wel zo, dat elk daaropvolgende bezoek nog geschoffelder verliep. Er zat een zekere lijn in die afbraakprocedure. Zo was volgens planning een half jaar later de man weer present om Drie's verjaardag te vieren. Achteraf. Haar echte verjaardag was al enige tijd daarvoor geweest, maar daar werd hij verondersteld niet bij te zijn. Als het moment kwam van het geven van cadeautjes vlogen de sarcastische opmerkingen in het rond, terwijl de man onder afkeurende blikken geschenken uit zijn tas haalde.

"Goh, 't is toch nog geen Sinterklaas!" was zo'n opgerispte snibbigheid. De beste sneren trouwens maakte moeder Een. Twee bewaarde ze voor later...
"Wij zijn niet zo van de cadeaus", was ook zo'n hint als een heipaal. Want je moet er toch niet aan denken dat het kind blij zou worden gemaakt door haar vader.

Nauwelijks had Drie haar cadeautjes uitgepakt of Een trok haar jas aan. Terwijl ze demonstratief rammelde met haar autosleutels, orgelde ze:
"Je kunt wel met ons meerijden op de terugweg naar het station”
"Huh, terugweg?”
" Ja, Drie moet naar een kinderfeestje. Huppeldepup is jarig, zie je", verklaarde Een.
De man moest het even verwerken, waarop Een de ontstane stilte opvulde met:
"En zoiets zeg ik echt niet af, alleen omdat jij langs komt. Je begrijpt toch wel dat je dat een kind niet kunt aandoen?"
De man probeerde begrijpend te kijken, zich afvragend waarom ze dan hun agenda's op elkaar hadden afgestemd om juist tot deze afspraak te komen.
"Kwestie van spych…eh, sychogie", volgens Een.
“Niet te vergeten van pedo… eh, pegadogiek”, vulde Twee wijs aan.
Zo te horen hadden de dames er goed over nagedacht.

De man zag Drie gelukkig nog een tiental minuten. Namelijk in de auto. Hij zat voorin naast Een, Drie achterin, zo ver mogelijk van haar vader weggestopt. Hij moest in de auto wachten toen Drie voor het huis waar het kinderpartijtje was, werd afgezet. Een stapte weer in en Drie zwaaide wat vaag naar de man. Ze had weer die kenmerkende wat holle blik. Niet begrijpend keek ze de wegrijdende auto na, het cadeautje voor de gastvrouw in haar andere handje geklemd.

't Was dan weliswaar "nog lang geen Sinterklaas" en "we zijn niet zo van de cadeaus" was nu eventjes niet van toepassing.

schrijver

Schrijver: harrem, 01-11-2012



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: kinderen


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 473 keer bekeken

3/5 sterren met 9 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl