nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (70)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5611):

Langetenenpolitie

Een boeiende uitdrukking op schrijverssites is: alles is al eens geschreven. Plagiaat daargelaten, is het een kwestie van de woorden door elkaar husselen en er verschijnt een nieuw boek.

Kennelijk heb ik onbewust wel degelijk iets nieuws geschreven. Ik kreeg namelijk de Langetenenpolitie op mijn dak. Er was aangifte gedaan wegens smaad en laster op het internet. Bij dat zorgeloos herschikken van woorden heb ik kennelijk een beledigend stuk geproduceerd. Het precieze, dus authentieke geval bespreek ik hier niet; ik ben daarin tenslotte verdachte! Een speciale taskforce van de recherche hield zich met mij bezig, omdat ik in mijn eentje de criminaliteitscijfers omhoog had gestuwd.

Omdat dit gebeuren op zichzelf toch iets vermakelijk heeft, vond ik dat ik het maar eens moest opschrijven. Zoals vaker opgemerkt, is de werkelijkheid soms raarder dan fictie. Daarom neem ik om het wakkere optreden van politie en justitie te illustreren - in plaats van het originele schrijfsel - het volgende fictieve voorbeeld:

In een vroegere serie verhalen heb ik van-de-pot-gerukte personen beschreven. Ik had beter iets kieskeuriger met de namen moeten zijn, want vanwege klankverwantschap met de namen van bestaande personen kreeg ik die aanklacht aan mijn broek. Is het niet intrigerend dat sommige mensen zichzelf herkennen? Hoe kun je in godsnaam in de beschrijving van een immoreel, verwerpelijk mens jezelf terugzien? Langtenigheid is echt een handicap… Een filosoof, wiens naam ik niet meer weet, stelde: "alleen een drol die over de rand van een beerput kijkt, herkent zich in de drek"…

Maar ik had u een fictief voorval beloofd: ik heb ooit in een tijd, die wel wordt aangeduid als mijn zwakzinnige periode, een tweetal dames geholpen. Beiden waren van de damesliefde. Omdat ze niet genoeg aan elkaar hadden, meenden ze voor hun verdere levensgeluk een klein autootje te moeten bezitten. De centjes waren op en toevallig had ik er een paar over. Hun jarenlange verlangen naar eigen vervoer kon ik vervullen. De reden om überhaupt mee te werken was, dat geen van de officiële financiële instellingen iets voor de dames wilde doen. In hun vriendenkring was er ook niemand bereid om wat te schokken. Het zag er naar uit, dat ze autoloos door het leven zouden gaan. Uiteindelijk zouden ze hooguit als oude besjes in een scootmobiel terechtkomen. Als tegenprestatie voor mijn bescheiden reddingsoperatie vroeg ik om één keer per jaar, pak 'm beet twee keer, eens mee te rijden. Als passagier, welteverstaan.

De dames waren verrukt en prezen hun reddende engel eindeloos. Maar toen puntje bij paaltje kwam, vonden ze één (laat staan twee keer) keer per jaar rondrijden met de gulle gever bezwaarlijk. Ook al betaalde ik de brandstof. Dat ik beter weg kon blijven en geen contact moest opnemen, werd nooit vierkant in mijn gezicht gezegd. De dames losten het namelijk veel slimmer op: bij die zeldzame ontmoetingen gedroegen ze zich dermate onaangenaam, dat je snel naar huis terug verlangde.

Maar afspraak is afspraak, dus ik bleef mij toch minimaal één keer per jaar melden voor een ritje. Geruime tijd geleden brak mij dat (bijna letterlijk) op. Op het afgesproken punt stond ik op de stoep te wachten om te worden opgepikt. Ik ga er aan voorbij, dat ik hiervoor vaak voor niets ergens tegen lantaarnpaal geleund stond te wachten, omdat de dames vergeten waren mij op te halen. En anders was het autootje heel toevallig net bij de APK-keuring, op een reünie van mini-autootjes of bij belangrijker zaken betrokken.

Hoe dan ook, in dit verhaal komen ze aanrijden en ik bereidde mij voor om in te stappen. Wie schetst mijn schrik? De dame achter het stuur geeft op het laatste moment een zwenk aan het stuurwiel, waardoor de auto over de stoeprand heengaat en mij vol op het lijf raakt. De metalen kruk, die ik – omdat ik vrij slecht ter been ben – gebruik om op te leunen veroorzaakte daarbij een lelijke kras op het portier. Op heuphoogte was er in de carrosserie een deuk ter grootte van een forse tennisbal, kennelijk de afdruk van mijn linkerheup. Ik ben namelijk voorzien van een onverwoestbare titanium kunstheup. Voor de dames leek het alsof ze tegen het broertje van Robocop botsten.

Nou heb ik - behalve een onaangename herinnering - niets ernstigs aan de tuimelpartij op de stoep overgehouden. Maar ik maakte wel kennis met het fenomeen "gotspe". De blauwe plekken verdwenen geleidelijk, de kleerscheuren waren gerepareerd, maar die k*tstreek was moeilijk te verwerken. Ten behoeve van de goede verhoudingen heb ik geen stennis geschopt over die wonderbaarlijke manoeuvre. Tenslotte moet je met elkaar door…

Mijn verbazing was daarom groot als je dan de politie op je dak krijgt vanwege een aangifte, die de dames tegen mij hebben gedaan. Een gotspe dus. De aanleiding vonden ze in de door mij veroorzaakte beschadiging van hun auto. Ik had namelijk geweigerd opzij te stappen. Dat ik uit mijn beschikbare twee heupgewrichten uitgerekend die metalen uitkoos om in de richting van de aanstormende auto te houden, vonden de dames boosaardige opzet. Maar de kroon op hun werk bestond uit de aanklacht "smaad en laster" op het internet… De gebeurtenissen op zich waren natuurlijk al vreselijk, maar dat ik het zwijgen had verbroken door op het internet er over uit te wijden, dat was pas schokkend!

Ik had de gebeurtenissen namelijk als een koddig beschreven voorval op het internet geplaatst. En er volgt hierna nog meer…

schrijver

Schrijver: harrem, 28-04-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: moraal


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 105 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:harrem
Datum:29-04-2015
Bericht:Op uw (An Terlouw)wenken bediend: zie het aansluitende Langetenenrecherche. Maar ik geef grif toe: het is giswerk.



Naam:An Terlouw
Datum:29-04-2015
Bericht:Heel graag gelezen, ben ontzettend benieuwd naar het vervolg.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl