nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (71)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5612):

Langetenenrecherche

Satirische verhalen zijn vaak fictief, zij het geïnspireerd door realistische waarnemingen. Lezers met humordeficiëntie of behept met langetenenziekte zullen alles letterlijk opvatten. De in het voorafgaande “Langetenenpolitie” genoemde aangifte illustreert dat. Om iedereen gerust te stellen: ik ben niet aangereden; dat autootje is een metafoor en de verbeelding van de rotstreken die de betreffende dames wèl hebben geleverd. Daarbij vergeleken is dat verzonnen aanrijdinkje kinderspel.

U herinnert zich mijn uitnodiging door de Amsterdamse politie om te worden verhoord als verdachte van smaad en laster op het internet. Plaats: bureau in the middle of nowhere. Datum: zus en zo. Tijdstip: 17:00 uur. Dat bolwerk van gerechtigheid lag - ruim bemeten - ergens weggestopt in de Bijlmermeer. Destijds zo'n gloednieuw politiebureau, dat routeplanners en Google de bereikbaarheid niet eens vermeldden. In de brief stond een bemoedigende oproep om te bellen voor nadere informatie.

Aldus gedaan, maar… iedere informatie werd geweigerd. Toen ik inmiddels argwanend een advocaat raadpleegde, concludeerde hij dat aangifte was gedaan door "iemand die de weg wist". Probeer maar eens met succes op een politiebureau aangifte te doen van een gestolen fiets. Een insider kon echter via het Openbaar Ministerie deze absurde aanklacht indienen, daarmee onwillige politiemensen omzeilend. Een element van treiterij viel op: na het verhoor kan iemand zes uren worden vastgehouden, hetgeen betekende dat ik om 23:00 uur of later zou worden losgelaten. Omdat ik op bijna twee uren treinreizen van Amsterdam af woon, betekende dat een overnachting op een bank op het perron.

De advocaat had inmiddels uitgevist, dat de uitnodigende rechercheur zelf niet aanwezig zou zijn geweest op het genoemde tijdstip. Ik zou dus voor niets zijn gekomen, omdat die zaak door hem alleen mocht worden afgehandeld. Dat laatste gegeven wekte nog meer wantrouwen jegens de gang van zaken. Hij belde mij uiteindelijk twee keer op. Eerst recenseerde hij mijn pennenvruchten. Die vond hij natuurlijk bagger. Zoals al in "Langetenenpolitie" aangekaart, gingen de teksten over een vriendinnenstel, dat mij geraffineerd te grazen had genomen. Hun beste werk was echter, dat ze met hun autootje hadden geprobeerd van mij een geplette hamburger op het trottoir te maken.

De rechercheur vond klaarblijkelijk hun abjecte gedrag prima, maar gek genoeg was hij over het opschrijven daarvan niet te spreken. Aanklooien met je medemens was één ding, maar daar ruchtbaarheid aangeven was iets heel anders. Nog altijd zijn er heel oude Duitsers, die niets willen weten over de holocaust. Er zijn ook mensen allergisch voor het bespreken van de Armeense genocide. Deze gruwelen zijn van een andere orde, maar de instelling om je over bespreking ervan te ergeren is hetzelfde. Ik had al zoveel schade aangericht aan dat autootje… In dat valse licht lijkt het inderdaad erg onaardig van mij om die twee vriendelijke dames op de korrel te nemen.

Na de goede man te hebben aangehoord, rezen er enkele vragen: was de grondwet gewijzigd toen ik even niet oplette? Was repressieve censuur - onderdrukking van vrijheid van meningsuiting - ongemerkt inmiddels toegelaten?

Het bleek dikke mik tussen hem en een persoon, die hij aanduidde als "iemand van het Openbaar Ministerie". Daar zou hij nader mee overleggen. In het tweede telefoongesprek kwam de verrassende mededeling, dat de zaak "vanwege andere prioriteiten" niet werd doorgezet. Toen kwam ook de aap uit de mouw: de aangifte was gedaan door de dochter van de twee lieve dames...

Haar tere, kwetsbare ziel is goed te verklaren vanuit haar bizarre opvoeding. Die bestond uit een voortdurende pr-campagne van haar moeders. Haar biologische moeder was in haar ogen de reïncarnatie van Moeder Teresa en haar meemoeder Florence Nightingale 2.0. Inmiddels 25 jaar oud kon zij best die "persoon van het OM" zijn. Omdat meneer ondertussen neuzelde door de telefoon over "hoe erg het was", vooral voor de kinderen van de aangeefster, kreeg zijn persoonlijke bezorgdheid verdachte, bizarre trekjes. Die doen vermoeden dat het kinderen van hem en de rancuneuze aangeefster betrof! En kinderen wil je immers beschermen tegen de waarheid.

Uniek is zulk optreden niet. Er zijn beruchte families, die floreren op de mesthoop van een verzonnen familiegeschiedenis. De familie Kim uit Noord-Korea kan er wat van en zo zijn er meer doorgaans onverdraagzame typetjes, die bekendheid over historische gebeurtenissen niet op prijs stellen.

Autoriteiten, zoals medewerkers van het OM en de politie dienen op te passen van hun ambt geen misbruik te maken. Persoonlijke betrokkenheid en persoonlijk belang zijn gevaarlijke voetangels. Het is verleidelijk om andere mensen de mond te snoeren zonder dat er een rechter bij te pas komt… Want inderdaad, meneer specificeerde - door niets geremd - wat ik van het internet af moest halen. En hij beloofde mij te zullen optreden als ik toch nog van hetzelfde zou publiceren. Die laatste, intimiderend overkomende waarschuwing is een voorbeeld van preventieve censuur!

Dan zijn we twee onderdrukkingsmechanismen in dit stuk tegengekomen.

schrijver

Schrijver: harrem, 29-04-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: moraal


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 78 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl