nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (70)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5614):

Een wegdenking

Vóór 4 mei 2015 ingestuurd… dit moet fictie zijn. Dit keer, 4 mei 2015, was ik bij de dodenherdenking in Zwolle. Stemmige muziek, plechtige woorden van de burgemeester en in defilé een bloemetje leggen. Toen zag ik een zekere mevrouw terug en in gedachten maakte ik een sprongetje naar 4 mei 1988.

Zij duwde toen een wagentje met een baby er in. Dat ritueel herhaalde ze elk jaar, waarbij haar kind geleidelijk vertrouwd raakte met een mooie traditie. Dat kind had een opvallend vierkant hoofd. Volgens mijn vriend Onno, die onder andere wiskundeleraar is, was het eigenlijk een kubus. Dat stereometrische gegeven gaat straks een rol spelen!

Vriend Onno kende die mevrouw, omdat ze voor een deel op dezelfde middelbare school les gaven. Zij was lerares Duits en Nederlands en stond erom bekend, dat zij rond 4 mei iets moois maakte van de dodenherdenking. Zij gaf diepgang aan het begrip Duits; gloedvol sprak zij over de oorlog en het leed dat mensen werd aangedaan. Ze had een boekenkast vol met literatuur, die over posttraumatische stress ging. Daarover gaf zij graag haar oordeel ten beste.

Voor een amateurpsycholoog (want dat was ze, ook al vergat ze dat wel eens) deed ze veel moeite om uit te leggen, dat oorlogsslachtoffers wel eens eigenaardig kunnen reageren. Met literatuur als "Die Blechtrommel" (De blikken trommel), een roman van Günter Grass en "Strepen aan de hemel" van G.L. Durlacher illustreerde ze hoe mensen tot ver na de oorlog nog kunnen worden vernietigd. In ieder geval gedroegen ze zich soms anders dan doorsnee. Beide boeken demonstreren dat.

Neem dan mijn voormalige overbuurvrouw in Amersfoort. Die was getrouwd met ene Joop, die eerder in een realistisch verhaal werd opgevoerd. In mijn non-fictieve periode schreef ik "Boris en Joop". Boris was trouwens zijn hond.

Joop was als jongen zwaar mishandeld en misbruikt in een concentratiekamp. Niettemin krabbelde hij overeind en slaagde erin goed te functioneren in de maatschappij. Zoals vaak bij posttraumatische stressstoornis kreeg hij rond zijn 50-ste een dipje. Dat dipje werd steeds groter en groter en dat leidde ertoe, dat hij door zijn liefhebbende vrouw en opgroeiende kinderen op straat werd geflikkerd. Laten we zeggen, dat hij geen vrolijke Frans was, maar niemand hoeft daar enige hinder van te hebben. Zijn vrouw echter, lerares Godsdienst en Ethiek, had weliswaar van de menselijke geest geen kaas gegeten, maar zij en haar kinderen bezondigden zich aan gammele diagnoses. Bijvoorbeeld "knettergek" en "psychopathisch". Niet te vergeten: "met zo'n man valt niet te leven".

Begin negentiger jaren overnachtte Joop in een houten tuinhuisje. Zowel in de zomer als in de winter! Zijn familieleden liepen op 4 mei met een vroom gezicht in zo'n herdenkingsstoet mee en mevrouw had in haar lessen Ethiek de nodige aandacht besteed aan oorlogsgetroffenen. Dat zij er een de straat op had geschopt, hinderde haar niet.

Terug naar 4 mei 2015, toen ik die Zwolse, gedreven taallerares met haar dochter weer zag meelopen in het traditionele defilé. De opmerking over de markante schedelvorm is essentieel, omdat dit tweetal me zonder dat kenmerk na al die jaren nooit was opgevallen. De dochter was in ieder geval goed herkenbaar in de menigte. Haar moeder, nu dik in de 60, had nog steeds hetzelfde speelse jongemeisjeskapsel. Dus zo'n haarcoupe met een pony, die na je 30e alleen maar een treurige aanblik biedt. Hun plechtige gezichten toonden betrokkenheid bij het herdenken van de oorlogsslachtoffers. Met een bosje narcissen in de hand schuifelden ze naar het herdenkingsmonument om de traditionele zee van bloemen aan te vullen.

Toch krijgt zo'n herdenking een rare bijsmaak. Er is nog zo'n slachtoffer van de oorlog, waar we deze dagen bij stilstaan. Net als Joop, zag deze man dat zelf niet zo, omdat ook hij was opgekrabbeld en een zinvol bestaan had opgebouwd. Hij was gelukkig niet in een concentratiekamp geweest. Maar hij had de pech om zich in een konvooi met 200-300 vrouwen en kinderen te bevinden, dat vrijwel geheel werd uitgemoord. Over dat ellendigs sprak hij nooit, want mensen hadden het veel te druk met hun eigen, veel belangrijker ervaringen uit de oorlog: de hongerwinter, bloembollen eten, verzetskrantjes rondbrengen en noem maar op.

Wat iedere boerenlul, respectievelijk niet-psycholoog wel aan hem kon opmerken, waren een paar eigenaardigheden. Die zijn onder de noemer "geen feestneus" te vangen. Niet drinken, niet roken en niet feesten bijvoorbeeld… Een sober, bijna ascetisch levend mens. Kortom, er was geen lol aan bij die man. Het was verleidelijk om hem gemakshalve aan te merken als "niet goed snik". Immers, hij was niet zoals wij…

Deskundigen in de categorie boerenlul/niet-psycholoog hadden snel en ongefundeerd een oordeel klaar. De diagnose "asociaal" wordt daar gemakkelijk aan gekoppeld. Want "wie viert nou niet graag feest samen met zijn schoonmoeder?" Volgens deze doordachte analyse was hij ook godsdienstwaanzinnig. De familie vierde op 25 december, zoals normale mensen dat doen, het feest van de Heilige Kerstboom-met-de-ballen. Die malloot echter woonde dan de nachtmis bij in de kerk.

Mevrouw plus kind, dat (daar komt de aap uit de mouw!) ook zijn kind was, zaten al lang te broeden hoe ze van deze onaangename man af konden komen. In december 2003 zagen zij hun kans schoon. Terwijl in het huis van moeders onder de kerstboom liedjes van Frans Bauer werden gezongen, lag hij te stuiptrekken in zijn eigen huis. Hij was namelijk net geopereerd aan zijn been en had onder toezicht moeten blijven. Hij heeft de kerst bij tijden bewusteloos - liggend in zijn eigen lichaamsvochten – doorgebracht met een aantal onverzorgde huisdieren.

Oorlogsslachtoffers gedenken is allemaal prima, maar niet binnen een paar meter van je eigen bestaan.

schrijver

Schrijver: harrem, 04-05-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: actualiteit


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 102 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl