nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (70)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5616):

Chippen

Je hebt kinderloze mensen en je hebt er gezegend met kinderweelde. Per definitie heeft de eerste categorie (volgens de tweede categorie) geen verstand van opvoeden. Hoewel juist mensen zonder kinderen vaak een neutrale en heldere kijk op opvoedkundesituaties hebben. Vergeet niet, dat ze ooit zelf kind waren…

Het volgende berust op waarneming. Een verbijsterend soort waarneming. Een brief van zijn bank. Hij opende de enveloppe plichtmatig, want de ene maand leek op de andere wat saldo, respectievelijk saldotekort betrof. Maar dit keer werd hem een verrassing bereid:

Er was € 64 en nog wat op zijn rekening bijgeschreven. De herkomst verbaasde hem. Het bleek het tegoed op zijn chipkaart te zijn. Hij had op het tv-nieuws zijdelings wel opgepikt dat de chipkaart en de chipper in ongenade waren gevallen. Geruime tijd konden mensen hun saldo terug laten storten, waarom opmerkelijk genoeg door veel mensen niet werd gevraagd. Ergens moet een genie hebben rondgelopen in het bankwezen, dat de beslissing nam om de bank uit zichzelf dat geld terug te storten. Kijk, zo'n man/vrouw verdient nou wel een bonus… Raar gedoe trouwens om erom te moeten vragen, terwijl alles – zeker in dit computertijdperk – gedetailleerd staat vastgelegd.

De laatste keer dat hij zijn chipkaart had gezien was in 2003. Het volgende ligt nogal gevoelig, omdat het kinderen betreft. En kinderen zijn tot hun 21-ste levensjaar zowat heilig. Hij had een niet zo gisse dochter, die niet het minste benul had van wat goed of fout was. Ik denk dat ze toen (2003) een jaar of 16 was toen zich het volgende voordeed:

Het overkwam de man, dat hij na een lange speurtocht, zijn verloren mobiele telefoon tegen kwam op de kamer van zijn dochter. Daar iets over zeggen, resulteerde gegarandeerd in slaande ruzie met haar moeder. Die was namelijk pedagogisch begaafd. Hij moest niet zo zeuren, "want kinderen stelen nu eenmaal". Een goed gesprek met het kind werd door moeders bemoeilijkt, want het meisje bleek permissie te hebben om te liegen dat de stukken eraf vlogen. Haar moeder was - dat moet worden toegegeven- wel consequent, want ze oreerde: "kinderen liegen nu eenmaal allemaal".

Dit soort jengelende mantra's zijn voor mij een reden om mij maar ver buiten opvoeding te houden; ik geloof onderhand wel dat ik daar geen talent voor heb… Trouwens al zou ik het hebben, dan zou mij dat worden ontzegd want, tja, ik heb geen kinderen.

Maar als neutrale toeschouwer valt er ook nog veel te genieten: bij het terugvinden van die telefoon in het bed van zijn dochter, trok pa ook nog eventjes de lakens recht. Bij die gelegenheid sprong - als een duveltje uit de doos - zijn mysterieus verdwenen chipkaart tevoorschijn. We kunnen terugkeren naar vorige alinea's om opnieuw vast te stellen, dat een gesprek over die gegapte chipkaart genadeloos werd getorpedeerd door moeders. Zij hield er nu eenmaal een paar pedagogische hoogstandjes op na, die de buitenwereld diende te eerbiedigen. Zij was dominant aanwezig en praatte standaard kanonhard hetgeen als bewijs diende voor haar gelijk.

Op de een of andere manier kende dat linkmiegel van een dochter zijn pincode, dus die had daar nuttig gebruik van gemaakt. Om met moeders te spreken: "kinderen plukken nu eenmaal je pinpas leeg". Was er een reden om de verloren pinpas niet aan te melden bij de bank? Jazeker, de man was er 100% van overtuigd dat hij de pinpas nog binnenshuis had gezien en even terzijde had gelegd. Toen was-ie opeens foetsie. Gelet op de stapels paperassen op zijn bureau, was zijn verwachting gerechtvaardigd dat - als hij zich door al die stukken heen had geworsteld - dat kaartje vanzelf tevoorschijn zou komen. Hij wist immers zeker, dat hij hem niet (buitenshuis) had verloren.

Nu hij de pinpas via deze merkwaardige omweg terug had gevonden in een ander huis (u begreep al dat hij ergens anders woonde), overlegde hij met de bank. Het advies was: nieuwe pinpas met een nieuwe pincode en de oude pas vernietigen.

De geschiedenis herhaalt zich: binnen de de kortste keren was ook die tweede pinpas weer verdwenen. Weer maakt hij geen melding bij de bank, om de eenvoudige reden dat hij precies wist waar hij hem het laatst had gezien, namelijk daar waar hij hem in zijn huis had neergelegd. Het was absoluut niet bij boodschappen doen verloren geraakt. De chippas zou in de jaren daarop nooit meer te voorschijn komen. In de afgelopen twaalf jaar werd het ding geleidelijk aan vergeten. Aangezien er een nieuwe pincode opzat, kon er ook niets af worden gehaald. Dat verklaart de restitutie van € 64.

Tot op dit moment is niet bekend waar die pinpas al die tijd heeft uitgehangen. Intrigerend! U heeft natuurlijk zo u vermoedens… maar die gestoorde dochter is inmiddels op een leeftijd, dat je haar bed niet meer inspecteert.

schrijver

Schrijver: harrem, 04-05-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 63 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl