nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (233)
discriminatie (38)
drank (49)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (39)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (42)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (70)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (89)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (106)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5624):

Pas op als ik oppas!

In de zestiger jaren vloog het paperbackje "Geef mij jatmous" over de toonbank. Het was geen hogere literatuur, die beklijft. De inhoud bestond uit een bonte verzameling anekdotes, opgetekend door Harry Boting, een taxichauffeur. In diverse veel bekeken tv-programma's is dat concept overgenomen.

Eén verhaal sprong eruit. Vrijelijk naverteld: de hoofdfiguur - de taxichauffeur - rijdt een Amerikaanse dame van Schiphol naar Amsterdam. Zij bleek een joodse mevrouw te zijn, wat eerst overbodige informatie lijkt. Bij het naderen van Amsterdam valt het de passagier op, dat er wel erg veel donkere mensen zijn in het stadsdeel waar ze doorheen rijden. Na enkele neerbuigende opmerkingen over de zwarte medemens, wordt het de taxichauffeur te machtig. Hij spreekt zijn passagier daarop aan en dan volgt er een discussie. Het kwam erop neer, dat hij die mevrouw de mantel uitveegde, omdat zij "als joodse vrouw zoiets niet kon maken”. Nadat hij haar had afgezet bij een hotel, werd hij overvallen door een gevoel van wroeging. Dat stuk heb ik een paar keer opnieuw moeten lezen, want te midden van zijn niemendalletjes kwam de schrijver opeens met een verrassende filosofie:

Hij realiseerde zich later, dat hij (ik citeer hem uit de losse pols) een verschrikkelijk racistische opmerking had gemaakt. Onbedoeld had hij te kennen gegeven, dat iemand die joods was, niets mocht zeggen over kleurlingen. Kennelijk mochten anderen dat wel, zo lijkt het dan. Zo was hij zich er ineens van bewust, dat hij een onbehoorlijk onderscheid maakte tussen joodse en niet-joodse mensen. Hooguit zou de verwachting te verdedigen zijn, dat - van alle mensen op de wereld - juist joden door het tragische verleden beter in staat moeten zijn om zich te verplaatsen in iemand die tot een minderheid behoort.

Dat voert mij naar een gevoelig, verwant onderwerp, dat mij jaren geleden trof. Kennissen van mij gingen langdurig op vakantie en hadden mij gevraagd om op hun twee dochters, twee honden en een stel katten te passen. Ik heb mij voor die periode in hun huis gevestigd en om de tijd te doden, stak ik met hun toestemming af en toe een videoband in de videorecorder. Zo zag ik veel van de tv opgenomen films. Er was er echter eentje uit eigen productie, zal ik maar zeggen:

Het was een registratie van een verjaardagspartijtje. Ik moet u even terug voeren naar die twee dochters. Zij waren respectievelijk 12 en 7 jaar oud. Ze leken van geen kanten op elkaar, omdat ze verschillende vaders hadden. Wat ze wel gemeenschappelijk hadden, was hun joodse opa (de vader van hun moeder) wat op zich weer volstrekt irrelevant is, zij het dat het verloop van dit verhaal zo een steviger bodem krijgt.

De oudste, wij noemen haar Mien, was een blond typetje, waarin de grootvader volstrekt niet was terug te herkennen. Terwijl haar halfzusje, wij noemen haar Pien, enigszins getint was. Aziatische genen hadden zich speels gemanifesteerd na een kortstondig samenzijn van haar breed georiënteerde moeder met een oosterling. Bij het ouder worden begon ze echter steeds meer trekjes te krijgen, die aan haar joodse grootvader deden denken. Haar Oom Kees, broer van haar moeder, zag echter nog iets anders… Nou terug naar de videoband van waarschijnlijk Piens derde verjaardag:

Peuter Pien dribbelde opgetogen tussen alle verschillende familieleden. Oom Kees was dominant aanwezig. Degene die de camera bediende, vond dat waarschijnlijk ook. Want voor het grootste gedeelte van de opnamen was alleen Kees' stem te horen en werd zijn omvangrijke silhouet buiten beeld gehouden. De moeder van Pien maakte er geen geheim van dat haar broer een onverbeterlijke racist was. Hij had naar haar zeggen problemen met zijn eigen joods zijn. Op de een of andere manier projecteerde hij die frustratie op kleurlingen. Dat werd nog eens benadrukt door zijn zeer Germaanse voorkomen. Hij was precies de botte boerenpummel, waarop hij leek: grof, omvangrijk en blond, terwijl zijn knap ogende, donkere broer Alex juist meer op hun beider vader leek. Alex had veel weg van de acteur Maxim Hamel († 2001). Zo gaat dat met genen, die zich op allerlei manieren manifesteren. Maar nu over naar het lelijke broertje Kees…

Ik heb de videoband een paar keer teruggespoeld, omdat ik mijn oren niet geloofde. Terwijl Pientje zich over het scherm bewoog, gaf Oom Kees daar geestig bedoeld commentaar bij. Het kwam eigenlijk steeds op hetzelfde neer, zoiets van: "Kijk die kleine plopper eens lopen” en “Moet je die plopper toch eens zien”. Enfin, de ene zin naar de andere ging van plopper hier en plopper daar. Voor niet-ingewijden: dat is een denigrerende manier om Indonesische verzetsstrijders aan te duiden. Misschien klinkt dat eerst nog eventjes heroïsch. Maar in het dagelijkse gebruik duidde men ook met “ploppers” degenen aan, die meer dan 20.000 Nederlandse burgers op vooral Java hebben vermoord (1946). Daaronder Piens verwanten. De van zichzelf niet zo subtiele Oom Kees ging alleen al bij het horen van het woord “smous” door het lint. Laat staan wat voor driftbui hij kreeg toen hij op een Frans strand het aan de stok kreeg met een lokale strandgast. Die schold hem uit voor “boche” (mof) en nazi, vermoedelijk omdat hij een te grote kuil groef. Kees legde die scheldbrok witheet uit, dat het voor iemand met joodse wortels extra pijnlijk was om daarmee te worden vergeleken.

Interessant dus, dat zijn eigenaardige benaming van Pien onverbloemd toonde hoe onwelkom vreemd bloed in de famielje was. Weet een driejarig kind veel… gelukkig maar. Ze is nu 29 jaar en misschien verzwikt ze - net als ik - haar ogen als ze die videoband tegenkomt bij een nostalgische opruimbui... Ik heb haar altijd in de waan gelaten, die ze had. Zij jubelt namelijk lekker mee in het familiekoor als de veronderstelde innige familieband wordt toegejuicht. Onwetend hoe Oom Kees in het echt over zijn "onzuivere" nichtje denkt.

Laat ik nou maar niet in de valkuil donderen waar die taxichauffeur in viel. Ik becommentarieer eventjes niets… Eigenlijk past ze perfect in die groep, waarbij iedereen oppervlakkig lief tegenover elkaar doet.

schrijver

Schrijver: harrem, 11-05-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 115 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl