nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (231)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (70)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (88)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (104)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (147)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5720):

De rekbaarheid van grappig

Er is een interessante, zij het erg vage theorie, dat mannen niet van grappige vrouwen houden, omdat ze intimiderend zouden zijn. Psychologen hebben zich met krakende hersens daarover gebogen (Eric R. Bressler en Sigal Balshine, 2006). Je zit sowieso al in de hoek van de boterzachte wetenschap, maar dit onderzoek was ook nog eens wankel gebaseerd op het enquêteren van studenten. Een zeer selectieve onderzoekspopulatie dus. M.a.w. de uitslag vertelt ons wat sommige mensen dénken. Dan kan de volgende gedachtegang er wel bij:

Tijd voor eigen research. Dus op zoek naar een representatieve onderzoeksgroep. Ik dacht zelf aan het Urker Mannenkoor, maar een deel van mijn onderzoek was gepland op zondag. Dus dat werd niets… Ik vond een beter alternatief in mijn eigen lezersclub. De trouwe lezer van mijn stukjes heeft kennis kunnen maken met hen in “De Lezersclub” (hoe had de titel anders moeten zijn?).

Aan de hand van een aantal lekker suggestieve, in een bepaalde richting gestuurde vragen kreeg ik een uitslag, die niet makkelijk in een eensluidend rapport is vast te leggen. Daarom pluk ik er hier en daar wat uit. De vooraankondiging “pluk” is natuurlijk al een aanwijzing, dat er een potpourri van meningen volgt. Daarom een welgemeende waarschuwing aan wie hecht aan tekst lezen alsof het een schoolopstel betreft. De vertrouwde opbouw van een strak gestreken “business report” zult u hier ook missen! Lees dit dan vooral niet.

Mijn hooggewaardeerd panellid Louw Loenen behoeft geen toelichting, want die kunt u al kennen. Zijn mening: “Professionele grappenmakers zijn bijna altijd mannen en Tineke Schouten is inderdaad nooit echt leuk”. Louw noemde nog een paar vrouwelijke performers en vervolgt met: “De oogst aan echte lachorgels is vrij mager. Cru gezegd: degenen bij wie we van het lachen dubbelklapten, zijn dood of verblijven in het Rosa Spierhuis”. Louw's slotconclusie: “Ik ken geen levende grappige vrouwen. Dus ik voel me ook niet geïntimideerd”.

Oké, voordat er geïrriteerd in de pen wordt geklommen: dit is zijn opinie. Niet die van u, niet van uw gekwetste levenspartner noch van uw boze oudtante. Louw mag dat vinden, toch? Deze tekst vergt enige speelsheid van de grijze hersencellen. Wie dus een beetje een onrustig gevoel krijgt bij het lezen, weet nu waar dat door komt.

Dan mijn gastpanellid Zuster Climacteria, een verlicht bewoonster van het op de Veluwe gelegen klooster met de rustieke naam “Einde van het Latijn”. Op het eerste gezicht geen lachebekje, maar pas op… U moest haar eens zien op bonte avonden voor senioren. Dan treedt ze op met haar ukelele en menig ouwetje knapt daar vreselijk van op. Haar professionele, dus non-sensicale mening: “Wat er rammelt aan dat onderzoek is de vooronderstelling, dat intimiderend gedrag niet grappig kan zijn. Nog los van het geslacht kan er überhaupt om intimiderend gedrag worden gelachen. Hoe heet nou ook weer dat grappige mannetje, die voetbalpaus zal ik maar zeggen? Oh ja, Louis van Gaal… Ik hou het nauwelijks droog als hij zo bazig uit zijn slof schiet!”.

Eulalie de Kittelaere, wie kent haar niet: “Intimiderend - man of vrouw – is best grappig als je zelf stevig in de schoenen staat. Die verzameling van intimiderende alphamannetjes, dat onlangs door de Tweede Kamercommissie aan de tand werd gevoeld... dat was topamusement. 's Lands uitvreters en potverterende bestuurbozo's die met hun opgeblazen air voor tv-vermaak zorgden, prachtig, daar kon een avondje cabaret niet tegenop. En het was ook nog vrouwvrij...”.

Intimiderend en grappig lijken dus best samen te kunnen gaan. Het is maar hoe overtuigend het intimideren overkomt. Bij een intimiderende Poetin valt niets te lachen, maar het grootste gedeelte van de potentaten, die we op tv in het nieuws zien, werkt op de lachspieren. Saddam Hoessein, Kadhafi en opa, pa en kleinzoon Kim-Il-nog-wat komen tegelijkertijd lachwekkend en angstaanjagend over. Dat betekent dat het overgrote deel van de ingrediënten bestaat uit: man, intimiderend en koddig.

Daar is het sleutelwoord: koddig. Dat is niet per se grappig, maar dat wordt het wel. Wie lang genoeg arrogant doet, valt onherroepelijk een keer door de mand. Het effect: koddig. Ik ben wat terughoudend met meer verhalen over Peg (koddig) en Meg (ook koddig). Volgens mij heb ik die namen wel eens eerder laten vallen… Maar ik ben soms een beetje verstrooid. Dat is dus een onbedoeld komisch duo, bestaande uit twee valse vruchten, schoolvoorbeelden van vrouwelijke dominantie. Intimideren lijkt hun levensmotto, maar tegelijkertijd zijn zij – ironisch genoeg – de inspiratie voor diverse vermakelijke publicaties. Dat vinden zij zelf natuurlijk niet, aangezien zij in een humorloze zone vertoeven. Sinds ik ben aangeklaagd wegens smaad en laster weet ik, dat ze graag andere mensen te kakken zetten, maar erg slecht zijn van innemen. Fascinerend is, dat ze ongelofelijke strapatsen hebben uitgehaald, waarvoor zij zich niet schamen. Dat is hun zaak natuurlijk en hun volste recht, maar wonderlijk genoeg hebben ze er bezwaar tegen dat iemand daarover iets opschrijft. Mal doen mag, mal opschrijven niet. Zoiets dus. Koddig...

Het zal voor verschillende mensen verschillend zijn, maar ik vind grappige vrouwen niet intimiderend. Daarentegen vind ik intimiderende vrouwen wel grappig. Die gevoelige zielen, die ik in het begin al had gewaarschuwd, zullen op dit punt het spoor in dit verhaal wel bijster zijn. Troost u: dit is geen verhaal, maar een overweging. En deze is gebaseerd op de filosofie van de grote wijsgeer Confucius. Van hem is de historische uitspraak: ”Een iPhone is een smartphone, een Samsung Galaxy is een smartphone. Maar daarom is een iPhone nog geen Samsung Galaxy”.

De levensles, die uit vooraanstaande tekst opborrelt: voor wie eens lekker weg wil suffen, weet ik nog een plaatsje in een koor. Maar dan moet u wel man zijn. Als u dat niet bent, dat kan, dan weet ik een leuk adresje voor u op de Veluwe. En ga nou ook eens voor Motorola.

schrijver

Schrijver: harrem, 06-09-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: filosofie

Deze inzending is 46 keer bekeken

2/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl