nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (231)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (69)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (53)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (348)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (88)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (34)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (104)
rampen (52)
reizen (144)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (37)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (146)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 265):

Beschermengel

Hij sloot zijn hand om de mijne.
“Het spijt me,” zuchtte ik terwijl ik mijn hoofd tegen zijn schouder legde, “ik had je nodig. Ik heb je nodig.”
Hij knikte en kneep zachtjes in mijn hand. “Ik weet het, Suzanne, ik weet het.”
De tranen liepen over mijn wangen en ik hief mijn hoofd op. “Het is allemaal zo moeilijk!”

Opnieuw knikte hij en hij keek op me neer. De warmte straalde van hem af en zijn ogen waren wijs, vol begrip en liefde.
“Ik weet het, ik weet het.”
“Maar ik heb u. Waarom is dat niet bij iedereen zo?”
”Ik ben je beschermengel, Suzanne,” zei hij ernstig.
Ik knikte terwijl de tranen nog steeds over mijn wangen liepen.
“Het is zo moeilijk.”
Hij zweeg en wachtte slechts.
“Ik doe wel mijn best, maar het lijkt alsof ik alles fout doe, alles fout gaat, en niks loopt zoals het hoort. Of zoals ik het wil.”

Nog steeds zweeg hij, terwijl zijn wijze ogen me liefdevol opnamen en zijn hand mijne stevig vasthield.
Ik legde mijn hoofd opnieuw tegen zijn schouder en zuchtte beverig: “Ik weet niet hoe ik dit moet volhouden, hoe ik alles voor elkaar moet krijgen. Er is nu niets wat me troost geeft, niets dat bij me lijkt te blijven.”
Hij tilde mijn kin op. “Geloof in jezelf.”
”Maar het is zo moeilijk,” zei ik weer, met een nat gezicht en een stem vol tranen.
Een paar seconden was het stil.

“Blijf bij me,” zei ik in een opwelling, “Laat me niet in de steek.”
Hij zei niets. Ik wist dat hij me niet los zou laten, dat hij me zou blijven volgen en tevoorschijn zou komen als ik hem nodig had.
Hij leek mijn gedachten te lezen en nog een keer een kneepje gevend in mijn hand zei hij: “Je leeft. Je bent er.”
Ik keek hem aan en zei: “Maar… Maar – Iedereen is er toch?”
Hij glimlachte. “Ik geloof dat je het begrepen hebt.”
Verward keek ik naar hem op. Hij drukte een kus op mijn haar en verdween.
In gedachten verzonken bleef ik achter.

Schrijver: Suzanne Peters, 03-01-2003

suusjepetersathotmail.com


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Deze inzending is 1740 keer bekeken

3/5 sterren met 20 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl