nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (231)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (134)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (26)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (27)
humor (374)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (69)
kinderen (166)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (347)
maatschappij (144)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (92)
muziek (39)
natuur (88)
oorlog (106)
ouderen (15)
ouders (35)
overig (128)
overlijden (73)
partner (55)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (104)
rampen (52)
reizen (129)
religie (140)
schilderkunst (20)
school (60)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (37)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (49)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (82)
ziekte (146)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 492):

Mijn allereerste!

Ruim vier decennia heb ik er voor nodig gehad, om mee te maken wat mij nu is overkomen. Bij deze gelegenheid verzeker ik de lezer(es), dat ook ikzelf drager ben geworden! Niet dat ik er echt op zat te wachten hoor, helemaal niet. Ik heb ook niet meteen het gevoel van “eindelijk is het zover.” Integendeel, ik had het nog graag wat uitgesteld gezien, maar dat heeft een mens nu eenmaal niet altijd zelf in de hand. Het is wel een feit, dat door dit voorval, ik er voortaan zeker weer écht zal bijhoren. Rondom mij heb ik het maar al te vaak meegemaakt. Iedereen leek erover te kunnen meespreken. Telkens ik deelnam aan een gesprek over dit thema, had ik het gevoel een buitenstaander te zijn. Iemand die wel meespreekt, maar niet uit eigen ervaring. Iemand die alles wat ze erover weet, heeft van horen zeggen. Geloof me vrij, een beetje frustrerend was dat soms wel.

Maar vanaf nu kieper ik die frustraties echter definitief over boord. Vanaf nu kan ik vrank en vrij uit eigen ervaring spreken, want nu het is zover. Ik ben drager van… “mijn allereerste gipsje!” Voortaan kan ik dus ook meepraten als het gaat over de jeuk, die onlosmakelijk is verbonden met het dragen van zo een plaaster omhulsel. Ook ik stuur vanaf vandaag mijn eega naar de naaimand om een breinaald te halen! Begeleid door de nodige aahs en auws, zal ik hem weten te motiveren om als vanzelfsprekend allerlei huishoudelijke taken op zich te nemen. Al moet ik eerlijk toegeven, dat het eigenlijk om een gipsverbandje van niks gaat,het komt nauwelijks tot boven de enkels. Volgens de behandelende arts van het ziekenhuis, heb ik eigenlijk niks gebroken, maar is er slechts een barstje in het voorste lid van mijn grote teen. Doch om het geblesseerde onderdeel zo snel mogelijk terug te laten helen, heeft hij een metalen schelp onder mijn gebarsten lichaamsdeeltje geplaatst, en om die schelp op zijn plaats te houden, tja…daarvoor dient eigenlijk die plaasteren verpakking, niets meer en niets minder.

Geachte lezer(es), moest U mensen kennen uit mijn directe omgeving, hetzij familie, hetzij vrienden, dan durf ik vanaf hier, echt wel op enige discretie van Uw kant rekenen, want die zal ik nodig hebben. Het spreekt vanzelf, dat ik met mijn klein kwetsuurtje niet op kan tegen hen die na een helse afdaling in de Oostenrijkse bergen, moesten gerepatrieerd worden. Nee, ik ga mijn verhaal hier en daar wat aandikken, wees daar maar zeker van. Ook tegen diegenen, die met een inderhaast ineen geknutselde draagberrie, kilometers ver over rotspaden moesten worden gedragen, nadat zij tijdens een survival tocht, een ongelofelijke tuimeling hadden gemaakt, zal ik de waarheid wel een klein beetje geweld aan doen. Wroeging zal mij daarbij geheel vreemd zijn, wees gerust. Ik heb al te lang op mijn portie “bespreekbare ellende” moeten wachten. Alleen tegen hen, die tijdens het uitoefenen van hun job, iets mee maakten, waardoor zij ook met een gipsverband werden gesierd, beloof ik eerlijk te zijn, want niemand zoekt uit zichzelf een arbeidsongeval op. Dit geld uiteraard eveneens voor slachtoffers in het verkeer, voor zover het niet om onverantwoorde, zichzelf verminkende hardrijders gaat.

Nu rest mij alleen nog het moeilijke deel, beste lezer, om U deelgenoot te maken van de oorzaak van dit alles. Wel, het gebeurde tijdens een avondje bowling. Op een gegeven ogenblik, bij een zoveelste poging om alle kegels tegelijk omver te werpen, gleed de bal met gaten iets te vroeg van mijn vingers. Het vervolg zal U wel duidelijk zijn. Inderdaad mijn voet stond juist op dat moment op de verkeerde plaats…Maar van zo’n ramp zullen mijn vrienden echt niet onder de indruk zijn, dus vertel ik hen gegarandeerd iets anders.

Lieve lezer(es), mondje toe alsjeblief, dan heeft U mijn levenslange waardering, en indien nodig, ben ik steeds tot wederdienst bereid.

schrijver

Schrijver: Adrienne VB, 08-01-2004


Geplaatst in de categorie: humor

Deze inzending is 1193 keer bekeken

2/5 sterren met 5 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl