Inloggen

biografie: harrem

 

http://verhaalhalen.jouwweb.nl/
 


Inzendingen van deze schrijver

188 resultaten.

Rare Portretten 7 - Dubbelportret Katlien en Ankie

verhaal
4,0 met 1 stemmen 12
Dit is een vervolg op Rare Portretten 6 - Dubbelportret Ankie en Katlien.
De navolgende beschrijvingen zijn niet gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ze zijn namelijk echt gebeurd.
De informatie is terug te voeren tot diverse bronnen. Daaronder de hoofdpersonen zelf en Ben. U weet wel, die van De Lezersclub. Hij heeft schoenendozen vol met briefjes met notities over allerlei intrigerende mensen. Materiaal voor een toekomstig boek! Maar, zoals u weet uit voorgaande verhalen, lijdt hij aan een schriftelijke variant van Gilles de la Tourette. En dan ook nog de variant met de vele krachttermen. Dat boek durft geen uitgever te publiceren. Maar gelukkig kan hij zijn kruit verschieten in mijn verhaaltjes.
Het taalgebruik is hier af en toe minder parlementair doordat absurde situaties mij door Ben werden ingefluisterd. Inclusief soms heel creatieve krachttermen. Ik ben wat terughoudend met het kuizen van de taal, want volgens mij berust er auteursrecht bij hem. Bij het teruglezen van zijn notities krijg ik af en toe blosjes op mijn ingevallen wangen. Een herziene diagnose van Bens kwaal wordt waarschijnlijk Gilles de la Toilette....
harrem 1 jul. 2020Lees meer...

Rare Portretten 6 – Dubbelportret Ankie en Katlien

verhaal
4,0 met 1 stemmen 14
In deze serie had Icke van Slagh (zie Rare Portretten 2) het voornemen om de wereld verder te bevolken. Hoe, dat staat in deze bizarre sfeertekening. En zoals altijd vertel ik alleen de raarheid en niets anders dan de raarheid.
Voordat sociale media een rol speelden, had elke grote krant een populaire advertentierubriek 'Huwelijk en Kennismaking'. Hoe raak je daar nou verzeild: de middelbare Icke had op zichzelf een levendig sociaal leven. Voor zijn vermeerderingsplannen liep hij echter niet de juiste partners tegen het lijf. Vrouwelijke leeftijdsgenoten bevonden zich in een fase van hun leven dat ze functies bekleedden, waarbij baby's in de weg stonden. Bovendien waren de eitjes meestal op. Begeerlijke jongedames met verse eitjes moesten wel een vadercomplex hebben om gecharmeerd te worden door een dikke veertiger zoals Icke. Dus die advertentierubriek was zo gek nog niet…
In een opvallende advertentie bood hij recht voor zijn raap zijn diensten aan als fokman. Die term past in het rijtje fokstier, fokhengst en fok-noem-maar-op. Door zijn openhartigheid hield hij ook meteen pure trouwlustigen buiten de deur. Trouwen had hij genoeg gedaan in zijn leven.
Dan nu de foklustigen: twee lesbiennes reageerden. Vanaf dit punt breng ik het verhaal vanuit mijn innerlijke lesbo. Volgens hun eigen beschrijving waren ze een stel, was Ankie een gedrongen propje en Katlien een lange lijs. Zij waren late twintigers, die de biologische klok hoorden tikken. Je zou zeggen: twintigers? Tijd zat, toch... om af en toe langs de fertiliteitskliniek te gaan. Echter toen zich dit afspeelde (tachtiger jaren vorige eeuw) kwam een lesbisch koppel niet of niet makkelijk aan de beurt voor behandeling. Dat werd lang wachten en pas na een forse betaling werd alleen Katlien behandeld. De centjes waren toen meteen op voor Ankie....
harrem29 jun. 2020Lees meer...

De Therapiecarrousel 2

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 21
In het voorgaande deel “De Therapiecarrousel 1” las u wie wie is. Het thema is nog steeds, dat in de Geestelijke Gezondheidszorg behandelaars soms druk zijn met zichzelf te behandelen.
In deel 1 werd meisje Trolle – in het kader van beroepskeuze - drie dagen psychologisch getest door ene Machteld van der Zon. Veel verrassends zou dat niet opleveren, want Trolle was zo'n eendimensionaal type, dat het zwarte garen niet had uitgevonden.
Aan het eind van de derde testdag haalde Kink, de vader van Trolle, haar voor het laatst op bij de psychologe. Die vroeg hij, terwijl Trolle haar jas aantrok: "Krijgen we nog een toelichting op de voorbije dagen?". Openhartige flapuit die hij was, liet hij zich ontvallen: "Ik vraag het niet aan Trolle, want die laat toch niet veel los". Dit lijkt een onschuldige opmerking, maar pas op…! Machteld antwoordde, dat Trolles ouders in een afrondend gesprek een toelichting zouden krijgen. Een papieren verslag kwam eraan.
Die bespreking, die een paar dagen later plaatsvond, pakte bizar uit. De psychologe las voor uit eigen werk. Althans sommige stukjes! Niet bepaald onthullend vermeldde zij, dat Trolle niet het scherpste gereedschap uit de gereedschapskist was. Haar IQ was lager dan de minimum score voor vmbo (de opleiding die zij volgde). Mevrouw Van der Zon had op schrift dat IQ een beetje opgeleukt door een hoger getal te noteren… Zo viel dat nog net binnen de normen van het vmbo-profiel. Wie hou je daar nou mee voor de gek?...
harrem28 jun. 2020Lees meer...

De Therapiecarrousel 1

verhaal
3,7 met 3 stemmen 29
In de geestelijke gezondheidszorg zijn er behandelaars, bij wie zelf een steekje los zit. Die zijn tijdens hun sessies eigenlijk bezig met zichzelf te behandelen. Een ludiek voorbeeld:

hij stond op punt van afstuderen in de psychologie toen Freek al een baan kreeg bij de HEMA. Hij moest als klankbord dienen om het werk van gestresseerde verkoopsters te verlichten. Leuke baan, leuk zakcentje en goed voor je curriculum vitae als je na definitief afstuderen gaat solliciteren als psycholoog. Maar Freek werd binnen de kortste keren de laan uitgestuurd, omdat hij in die gesprekssessies de dames belaagde met zijn eigen problemen. Dat luchtte hem enorm op, maar de dames vluchtten huiverend terug naar hun werkplek.
Een voorbeeld van opdringerige privé openhartigheid betrof de psycho-mevrouw, die straks wordt opgevoerd. Maar eerst stel ik u voor aan Tippe (kort voor Xantippe), lerares Duits met haar op de tanden, haar 15-jarige dochter Trolle met rubberen ruggengraat en pa Kink, met niets positiefs. Dat laatste volgens de twee eerder genoemde dames. ...
harrem23 jun. 2020Lees meer...

Over stof

column
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 26
Thuisquarantaine… gelukkig dat er tv is.
Stel je dat eens voor een halve eeuw geleden. Geen tv of zwart-wit televisie en twee zenders en dan verplicht thuis zitten. Uit pure verveling zouden mensen elkaar doodverveeld hebben. Nee, dan maar nu… hoewel. De leefomstandigheden zijn momenteel veel stresserender dan vroeger. Veel te prikkelrijk! En juist bij zo'n thuisquarantaine speelt dat op:
Half elf ‘s avonds heb ik – om u maar een voorbeeld te geven – al drie moorden gepleegd. Dat doe ik meestal tijdens de reclameblokken op de tv. Dat vreselijke opzeggerig acterende zeurjong dat alle Prijsfavorieten van AH kan opnoemen was vanavond als eerste de klos. Gisteren en eergisteren ook al trouwens; hij leert er niks van. Even later wurgde ik dat tweetal levensgenieters in die geestig bedoelde reclame van Amstel Bier. Die humor moest mij echt uitgelegd worden:
Twee vrienden van wie de levensloop in een paar minuten reclame wordt afgebeeld prikkelen mijn huig dusdanig, dat ik bijna overgeef. Die geinponums zijn als ze jong zijn aan de Amstel Pils en als ze oud zijn zuipen ze nog steeds hetzelfde bocht. Dat is ongeveer de intelligente boodschap. Om mij onduidelijke redenen schelden ze elkaar met twinkeloogjes verrot. Zo doen heel dikke vrienden dat kennelijk. Dat schijnt geestig te zijn, zo steek ik hier van op. Kan wel zijn, maar dat was dan toch weer een dubbele moord vanavond. ...
harrem20 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 5 - Jarich

verhaal
4,2 met 5 stemmen 38
Vandaag geen dijenkletser.
De hoofdpersoon is aardig op leeftijd, woont al tientallen jaren alleen en lijkt het prototype te zijn van de beklagenswaardige eenzame oudere. In deze corona-tijd sterk in de aandacht.
Bij Jarich is dat niet van toepassing. Hij is een teruggetrokken mens, die in een soort van mimicry helemaal niet opvalt. Zoals een stilzittende vlinder niet opvalt in een perk met bloemen. De senioren-lockdown veranderde niets in zijn bestaan, dat voor een groot deel bepaald werd door tegenslag en bijbehorende armoede. Vóór de quarantaineperiode kwam er al geen mens over de vloer. Dat was nu niet anders. Zo had hij eens voordeel van zijn ruime ervaring als kluizenaar.
Een mini-kenschets van Jarich: in het kader van kortzichtige ouderschap had hij van zijn ouders deze Friese voornaam gekregen. In het persoonlijke verbale contact ontstond er regelmatig verwarring. Dat begint al bij zich voorstellen: "Ik ben Jarich; aangenaam…". Dat leidt geheid tot een hilarische reactie zoals: "Leuk! Van harte gefeliciteerd". Die naam hielp niet echt om zijn aangeboren schuwheid te overwinnen. Jarich, gesloten als een mossel, is ook niet makkelijk om te beschrijven....
harrem16 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 4 - Hosanna

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 28
Hosanna Indenhoghe is zo'n type, dat zich af en toe verbaasd afvraagt waarom het zo galmt in haar hoofd.. Het is trouwens een akoestisch fenomeen, dat optreedt in een lege ruimte.
Andere mensen horen stemmetjes in hun hoofd. Hosanna heeft een klankkast op haar schouders, die wat van een karig gevulde koelkast heeft. Er zit weinig in en het maakt om de zoveel uur lawaai. Het was Ben, die mijn aandacht op haar vestigde.
Ouwe trouwe Ben (de meester verteller) krabbelt af en toe wat vileine tekst voor mij neer. Hij lijdt aan schriftelijke Tourette, weet u nog? Onlangs kreeg ik een notitie onder mijn neus over die Hosanna. Ben schreef: "Leuke tip voor het maken van een Raar Portret: kies Mrs. O' Sanna…”. Wist Ben veel hoe je dat schrijft. Hij had kennelijk weer een Tourette-aanval toen hij dit opschreef: “Mrs. O'Nozel past beter bij haar. Graftak sodeju…”.
Even tussendoor: ornamenten die iets met de dood te maken hebben vormen een belangrijk onderdeel van het taalgebruik van bepaalde Touretters. ...
harrem 9 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 3 - DDD

verhaal
4,0 met 1 stemmen 17
Een niet helemaal goed snik zijnde vriendin van me, Alelujah Sluitspier, is sowieso de weg al kwijt, maar bij het lezen van mijn stukjes - zo zegt ze -? kan ze op een gegeven moment de draad niet meer oppakken. Want wie is ook weer wie? De volgende tip hielp Alelujah: terugbladeren naar "De Lezersclub is geen leesclub".?Dat is namelijk de proloog tot deze reeks Rare Portretten, waarin personages en context worden geïntroduceerd.
Zoals u weet is Ben van 't Padje mijn inspirator. Zijn ongezouten mening over allerlei onderwerpen bekoort mij, wat in mijn teksten is terug te zien. Door Tourette beïnvloede foeterkanonnades van Ben heb ik wel een beetje gefilterd om tere zieltjes? te ontzien. De rolverdeling tussen ons is breedvoerig beschreven in de vorige vertellingen. Ben wees mij op zo'n teergevoelige ziel, maar onthield zich op mijn verzoek ditmaal van commentaar. Je wilt tenslotte niet nog meer psychologische schade teweeg brengen:? het betreft een begenadigd amateurschrijver/-dichter DDD, die op verschillende schrijverssites actief is. Hij deed mij de eer aan om eens "langs te komen" (zo noem je dat toch?) om een stukje te lezen.
DDD is een spontaan opduikende benaming, die in onze Lezersclub ontstond. Leuker dan zijn echte naam, zoiets als De Vries, Van Wijk of De Jong. Ik ben de precieze naam kwijt net als welke nickname hij gebruikt. DDD is een afkorting voor Drammende Dichtende Dominee. Hij DRAMT zijn mening door, hij DICHT vlijtig en hangt de DOMINEE uit. Ik werd naar aanleiding van een hekelstukje het voorwerp van zijn aandacht. Dat bekroonde hij met morele adviezen. Nou hoop ik altijd op verbetering van mijn hele wezen, dus een paar tips om een beter mens te worden zijn nooit weg. Ze zijn zelfs welkom als ze mij ongevraagd bereiken.
(Even tussendoor nog dit: het leeuwendeel van mijn verhaaltjes is fictie. En ja, inderdaad zijn de Rare Portretten een uitzondering op die regel. Ze zijn raar, maar waar). ...
harrem 4 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 2 – Icke De Neutenkraker

verhaal
4,3 met 3 stemmen 27
In "De Lezersclub is geen leesclub" noemde ik u eerder enkele prominente leden. Wie u nog niet tegenkwam is Icke van Slagh. Net als Ben van 't Padje (zie vorige vertelling "Rare Portretten 1 - Ben") is hij flink op leeftijd. En ook voor hem geldt, dat je een lang, bont leven niet betrouwbaar kunt samenvatten in een A4'tje.
Mijn Rare Portretten-galerij is een gewijde plek: de Tempel van Satire, waarvan de wanden gevuld (gaan) worden met beschrijvingen van karikaturale typetjes. Toen ik Ben om een beschrijving vroeg van zijn medeclublid Icke schreef hij dit op: een overjarige zuipschuit met het charisma van een opgewarmd lijk.
Bens neurologische afwijking (een zeldzame, schriftelijke variant van Tourette) is altijd goed voor een pittige beschrijving. Laat ik het toch een beetje bijschaven:
Ickes bijnaam was "De Neutenkraker". Een klassieke muziekliefhebber denkt misschien aan een aangeschoten, beroemde Rus. Maar het slaat op het gemak waarmee hij de ene na de andere neut in zijn keelholte kieperde. Dat van dat lijk weet ik niet, maar Icke had wel een continue benevelde uitstraling. Het portretteren wordt dan lastig, want baseer je dat op zijn perioden van wazigheid, kortom als Icke teut is? Of op die nuchtere tussenperioden? Vandaar dat mijn portretteringen goeddeels steunen op wat Ben mij vertelt:...
harrem 2 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 1 – Ben

verhaal
4,0 met 1 stemmen 23
Dit is een op zichzelf staand verhaal, maar het sluit aan op "De Lezersclub is geen leesclub". De daarin geplande Rare Portretten-galerij wordt nu geopend met een portret van Ben van 't Padje.
Goedgebekte Ben verstaat de kunst mondeling mensen raak te typeren… Aan mij de bescheiden taak om het voor hem op te schrijven. De reden: eerder noemde ik hem een prima verteller, maar een belabberde schrijver. Dat verdient enige nuancering. Hij kan eigenlijk best schrijven, maar hij verkloot dat door iets wonderlijks…
Bens schrijfstijl zorgt ervoor dat er altijd wel een lezer is, die een hartverzakking krijgt en verschrikkelijk boos wordt of in hoge geestelijke nood een hulplijn gaat bellen. Ben lijdt namelijk aan een schriftelijke vorm van het Syndroom van Gilles de la Tourette. Zijn krachttermen leiden geheid tot problemen onder sommige lezers. Overigens: op Twitter en Faecesboek staan uitingen, die sterk lijken op de kwaal van Ben. Met deze toelichting lijkt Ben eigenlijk al geportretteerd. Dat is onterecht, want Ben heeft in een lang leven (hij is dik in de 70) meer aan zijn kont hangen, dan die ene stoornis. Maar omdat ik voor zijn biografie meer nodig heb dan dit A4’tje, beperk ik mij tot een enkel aspect. En wel één typische Ben-eigenschap: hij is een diehard eenzaat.
Totaal misplaatst schilderen zijn familieleden, maar ook kennissen, Ben als vanzelfsprekend af als zielig en minstens gestoord. Hij is raar; dat is waar... Aansluiten bij het lopen in de polonaise zit er niet in. Meezingen met Frans Bauer-deuntjes en -kreuntjes evenmin. Lekker met volksstammen feestvierders hela hola carnavallen zie je hem ook niet doen. ...
harrem 1 jun. 2020Lees meer...

De Lezersclub is geen leesclub

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 52
Uit creatievere tijden stamt nog mijn censuurgroepje: enkele belezen typetjes vlooiden mijn teksten eerst na, voordat ik ze opstuurde. Dat was een maatregel in de nasleep van een proces, dat ik aan mijn broek kreeg wegens smaad en laster. Die aanklacht kwam van de een of andere labiele Tut Hola, die zich meende te herkennen in een van mijn beschrijvingen.
Wij noemden ons groepje De Lezersclub; het is een soort van leesclub 2.0 om ons te onderscheiden van gangbare leesclubs of boekenclubs. Leden daarvan verzamelen zich meestal in iemands woonkamer, waar onder het genot van een kop koffie en een plakje cake een boek wordt besproken. De Lezersclub doet dat niet. In het pre-corona-tijdperk kwamen we bijeen in een bruin café en ondergingen dan de gebeurtenissen die zich spontaan voordeden. In die ontspannen sfeer lazen wij kritisch de hekelverhalen, die ik had geproduceerd. Als we dachten dat niemand in zijn kruis werd getast, in zijn wiek werd geschoten of op zijn pik werd getrapt werd mijn verhaal goedgekeurd om te worden ingezonden.
Als geheugenopfrissertje noem ik enkele prominente leden van de club op, zoals… Prof. Eulalie de Kittelaere. Zij is hoogleraar Ethiek, Klinische huppeldepup en nog wat. Desondanks nemen we haar serieus. Dan hebben we Taaie Tinus, zelfbenoemd lid van mijn panel. Dat verdient een toelichting. Hij was zo'n barklever, die zich regelmatig mengde in onze gesprekken. Hij werd aangetrokken door de gratis rondjes, maar bleek af en toe - weliswaar ongevraagd - rake en zinnige dingen te zeggen over mijn teksten. Hij is dus eigenlijk per ongeluk aan komen lopen en wij hebben hem toen maar gehouden. Tinus had een handeltje in ongeregeld, wat dat ook inhield.
Een trouwe lezer herinnert zich wellicht: Louw Loene, van professie houthandelaar of goudhandelaar. Ik haal zijn bezigheden steeds door elkaar, want ik heb nooit goed verstaan wat het nu was. Hij komt hij uit het zuidelijk taalgebied, waar mensen "hout" en "goud" vaak hetzelfde uitspreken. Heel verwarrend is als je daar "Papa Haai" hoort en de spreker bedoelt "Papegaai". Zo weet ik van iemand daar, die na een bezoek aan de dierenwinkel met een heel ander dier thuiskwam dan hij van plan was te doen. ...
harrem27 mei. 2020Lees meer...

Het DNA-atje van de kous

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 81
In het hieraan voorafgaande "Een fatale legpuzzel" zagen we hoe ene Helle met losse skeletonderdelen bezig was. Dat gebeurde in de negentiger jaren toen DNA weliswaar allang bekend was, maar alleen als onderdeel van zuiver wetenschappelijk onderzoek. Pas veel later, nog niet eens zo heel lang geleden, werd het een belangrijk instrument voor Justitie bij forensisch onderzoek.
Dat brengt me terug naar Rinus. Ironisch genoeg voegde deze verzamelaar van anatomisch lesmateriaal losse onderdelen van een skelet bij elkaar, die enige tijd daarvoor opzettelijk uit elkaar waren gehaald. Dat was een doeltreffende truc waarachter vrouwtje Helle zat. Nadat ze haar man Ruft de hersens had ingeslagen onderging hij een metamorfose, waarin hij opging in een flinke partij vetbollen. Mezen en andere vogeltjes deden zich daar tegoed aan. Weg Ruft…
Via Marktplaats en hobbybeurzen verspreidde Helle de 206 botten, die een menselijk lichaam rijk is, in het verzamelaarscircuit. Zo kwamen ze honderden kilometers uit elkaar te liggen. Geen lijk, geen moord. En dan is er ineens stoorzender Rinus, die verzamelbeurzen afstroopte waar hij skeletonderdelen opkocht. Wat hij nog niet in zijn bezit had waren een rechterbovenarm en -benedenarm.
Het zal de oplettende lezer niet verbazen, dat Helle op haar beurt alleen nog maar een rechterbovenarm en -benedenarm bezat. Een van de grotere hobbybeurzen vond plaats in de Brabanthallen in Den Bosch. Helle had een stand gehuurd, waarin ze temidden van andere curiosa die beenderen aanbood. Zij had geen idee waarmee Rinus bezig was toen hij haar verloste van die laatste skeletonderdelen. Maar haar nieuwsgierigheid was wel gewekt. Wat moest hij met die losse botten? Toen Rinus uitlegde, dat hij een compleet skelet aan het samenstellen was, hapte ze van schrik naar adem. Maar ze herstelde zich gauw, want wat maakte dat verder uit? In deze tijd zou een DNA-test uitkomst bieden. Toen dus niet en aan een compleet skelet kon je iemand niet herkennen. ...
harrem27 jan. 2020Lees meer...

Een fatale legpuzzel

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 54
Ofschoon dit een zelfstandig verhaal is, sluit deze tekst aan op het voorafgaande “Zo kom je nog eens ergens”. Beschreven werd het vetbollenavontuur van de hoofdpersoon Helle: een explosieve vermeerdering van meesbollen viel verdacht samen met de geheimzinnige verdwijning van haar echtgenoot Ruft.
Ruft werd na verloop van tijd doodverklaard en zijn weduwe Helle zat er opeens warmpjes bij dankzij het staatslot, dat Ruft net niet had kunnen innen. Zij leefde gerieflijk, maar nogal teruggetrokken, waardoor het niet opviel, dat zij op Marktplaats op een bizarre manier actief was. Daar wordt druk gehandeld in anatomische modellen, waaronder menselijke restanten. In principe bestemd voor het onderwijs, maar je hebt ook verzamelaars van macabere voorwerpen. Daarnaast kon je Helle regelmatig aantreffen op hobbybeurzen, waar in anatomisch lesmateriaal werd gehandeld.
Op één punt week ze af van andere standhouders en handelaren. Je kon bij haar niet meer dan 10 beenderen tegelijk kopen. Zo bewerkstelligde ze, dat skeletonderdelen door verspreide verkoop uit hun verband werden gehaald en op ver uit elkaar liggende plaatsen terecht kwamen. Het paste in een snood plan.
Een moord is perfect als je niet eens denkt aan moord. Wat daarbij helpt is de afwezigheid van een lijk. Een detail, dat toch doet denken aan de spoorloos verdwenen Ruft (over wie u in de voorafgaande aflevering las). Maar soms zijn er onvoorziene ontwikkelingen, die de prachtigste plannen in de war schoppen. Zo’n riskante factor was er in de persoon van Rinus, een verwoed verzamelaar van anatomisch lesmateriaal. Rinus was Technisch Onderwijs Assistent (TOA) en in dat beroep gaat men om met ongewoon materiaal. …...
harrem25 jan. 2020Lees meer...

Zo kom je nog eens ergens

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 81
Het echtpaar Helle en Ruft was van onbestemde, maar hoge leeftijd. In die levensfase is het niet ongebruikelijk, dat lang met elkaar getrouwde oude stelletjes de godganse dag staan te kiften. "Aha, leeftijdsdiscriminatie!" hoor ik u denken, want echtparen ruziën immers in alle leeftijdsklassen. Echter, seniore paartjes onderscheiden zich, doordat ze in tientallen jaren tijd een aparte, vaak bizarre stijl van ruziën hebben opgebouwd. Twistgesprekken kunnen gaan over voor de buitenstaander onbegrijpelijke onderwerpen. Voorbeelden: een 45 jaar geleden gebroken porseleinen kopje of het wegblijven bij de trouwerij van nicht Machteld en die uitvreter Jacob.
Ruft en Helle leefden van de AOW plus wat daarbij geklust werd. Tegen het einde van het jaar bijvoorbeeld verkochten zij langs de deur vetbolletjes als wintervoer voor vogels. Helle was een precies typetje: voordat ze aan het maken van de vetbollen toekwam maakte zij eerst een rondje in de buurt om bestellingen te noteren. Neen, ze liet niets aan het toeval over…
Voor de productie van de vetbollen had ze haar eigen, unieke recept. In principe smolt ze dierlijk vet, zoals reuzel, en mikte daar zaadjes in. In een rond vormpje laten stollen en ziedaar de vetbol. Als de reuzel op was, week Helle uit naar een eindeloze bron van dierlijk vet: de loslopende katten en honden in de buurt. Vogels zijn consumenten zonder scrupules; zij vonden het heerlijk.
Helle had evenmin scrupules: als ze een kat of hond in handen kreeg, keelde zij die met haar blote handen. De kadavers werden gekookt in grote kookpotten, zodat de weefsels los lieten en Helle het vet uit de pan kon scheppen. Op de botten na werd de rest (huid, haren en pezen) door het toilet gespoeld. De botten verzamelde zij in plastic boodschappentasjes, die wekelijks in de vuilcontainer gingen. Er kraaide geen haan naar. Trouwens, de enige haan uit die buurt was op zekere dag zomaar opeens uit de achtertuin van de buren verdwenen....
harrem22 jan. 2020Lees meer...

Weldoordacht

column
4,9 met 9 stemmen 60
Hoe ontstaat een column? In principe risp je je eigen waarnemingen op. Die zijn voor een groot gedeelte gebaseerd op gezapig achterover hangen in een fauteuil, terwijl je glazig naar de televisie kijkt. Let maar eens op, bij de meeste columnisten lijkt hun informatiebron televisie te zijn. Als informatiebron ontkom je daar niet aan. Voor de een is televisie het oog op de wereld, voor een ander het oog van de duivel.
Andere informatiebronnen dan: sociale media zijn niet betrouwbaar, de krant doorgaans wel, maar die loopt gemiddeld een dag achter op het nieuws. In de achterlijke plaats waar ik woon is er ook nog een stadsomroeper, die af en toe nieuwtjes rondschreeuwt. Daar kan ik ook geen column mee vullen.
Soms wordt mij in reacties op mijn teksten toevertrouwd: "ik kijk geen televisie" als een soort van verontschuldiging. Misschien zijn die mensen te vriendelijk om te zeggen, dat mijn stukje gewoon niet aankomt. Maar feit is, dat inderdaad de "pointe" niet duidelijk is als je die vermaledijde televisie niet aan hebt gehad. Een onoplosbaar probleem, want ook onderstaande spatte van de tv af.
Diverse politieke figuren verdrongen elkaar dezer dagen op het tv-scherm, met kordate mededelingen over het aanpakken van overlast door niet-uitzetbare asielzoekers. Specifieker bewoners van AZC's (de opvangcentra voor asielzoekers), die uit een veilig land komen. Immers, ze zijn bij voorbaat kansloos als ze een verblijfsvergunning vragen. Vermoedelijk geven ze gevolg aan hun frustraties door hier en daar de boel op stelten te zetten, bushokjes te vernielen en de plaatselijke middenstand te beroven. En inderdaad is het de tv, die beelden toont van roerig volk. De tragiek is dat hun veilige herkomstlanden niet erg aardig zijn voor terugkerende burgers. Vanuit Nederland wordt een zachte druk uitgeoefend om al dan niet onder begeleiding op het vliegtuig te stappen. Daar wordt massaal geen gehoor aan gegeven. De oplossing - zo bedachten enkele politici - is die weigering voortaan strafbaar te stellen. ...
harrem20 jan. 2020Lees meer...

Collega's

column
2,7 met 3 stemmen 71
Mijn wijze kater Koos en ik zijn het helemaal met elkaar eens. De vlotste politiebabbelaar op tv ooit is of liever was Ellie Lust. Niet alleen was ze voorlichtster van de Amsterdamse politie, ze stond ook met beide voeten in de praktijk van alledag. Dat maakte haar in veel opzichten geloofwaardig.
Het was wel opvallend dat ze het woord "politieagenten" niet durfde uit te spreken. Ze had het altijd over collega's. De collega's gingen op pad na een melding. De collega's grepen in. De collega's traden op. De collega's dit en de collega's dat. Rangen waren helemaal taboe, geen commissaris of inspecteur kwam over haar lippen. Over een brigadier en hoofdagent werd oorverdovend gezwegen. Die heetten allemaal collega's! Enigszins ongemakkelijk werd het wanneer Ellie voor een televisieprogramma in een gevaarlijk, verweg land tussen geharde strijders het politiewerk aldaar bestudeerde en becommentarieerde. Collega’s!
Deze democratiseringsdrang breidde zich sterk uit, want in de nieuwsuitzendingen van de tv vermijdt men angstvallig rangen te noemen. Wijkagent of inspecteur… één pot nat. Dat schept verwarring want ze zijn ieder verantwoordelijk voor iets anders. Ook de niet-politiemensen zoals daar zijn Bijzondere Opsporing Ambtenaren (BOA's) heten collega's. De niet-politiemensen, die vingerafdrukken afnamen en even zo vrolijk oranje pilonnetjes op straat plaatsten als er een zinkgat (“sinkhole” in goed Nederlands) is ontstaan… allemaal collega's. Maar als je als burger ze aanklampt, omdat je politie nodig hebt kunnen ze niets voor je betekenen zonder bevoegdheid. Idioot voorbeeld: ze mogen automobilisten, die op de stoep parkeren niet bekeuren. Daar moet speciaal een “echte agent” voor worden opgepiept. Collega’s?
Door haar jolige manier van beschrijven kreeg je toch een beetje de indruk dat het een gezellige boel bij de politie is. Het beeld ontstond van elkaar joviaal op de schouders slaande dienders en diensters. Kortom een geforceerd soort democratisch bestel…...
harrem 6 jan. 2020Lees meer...

Om je vingers bij af te likken

verhaal
3,3 met 3 stemmen 98
In een toch al overgereguleerde maatschappij kregen we - vlak voor het einde van het jaar 2019 - nog eventjes te horen hoe vuurwerk er vanaf volgend jaar uit gaat zien. Chinese bommentapijten, Vampierbazooka's, Helseknettermatten, Doodsmakken en ander superzwaar vuurwerk mogen/mag dan niet meer worden afgestoken. Dat is een heilzame beslissing, maar het heeft ook iets cynisch…
Het is – met deze bepaling – net alsof we collectief accepteren, dat er dit jaar nog één keer vingers en ogen mogen worden opgeofferd voor het grote goed. Dat heeft vermoedelijk ermee te maken dat we ons wijsmaken dat het een eeuwenoude traditie is (net als de niet eens zo heel oude traditie van het fenomeen Zwarte Piet), de vrijgevochten mens of omdat we vinden dat we gewoon recht op knallen hebben.
Je hoeft niet helderziende te zijn om te voorspellen dat het dezer dagen weer gruwelijk misgaat als dat zware spul nog één keertje mag. Er zullen na 1 januari 2020 weer mensen zijn, die de rest van hun leven hun eigen gat niet meer kunnen afvegen, omdat ze geen vingers meer hebben. Er zullen sommige mensen hun beroep, waarin een paar goede ogen nodig is, niet meer kunnen uitoefenen.
Voor de goede orde: ik vind vuurwerk leuk, maar beperking is wenselijk. Dat "leuk" gaat onvermijdelijk samen met veel blessureleed. Overigens behoor ik tot de bekeerlingen, want als kind ben ik mij te buiten gegaan aan riskante vuurwerkprojecten. Dat deed ik samen met mijn oudere broer. De Grote Schepper had vast nog grootse plannen met mij, want terugblikkend ben ik door het oog van een naald gekropen....
harrem31 dec. 2019Lees meer...

De dood… een plekje in ons leven

column
2,7 met 3 stemmen 51
Tot de core business van onze monarchen hoort - naast linten doorknippen en begripvol luisteren naar door het noodlot getroffen onderdanen - de boel zo bij elkaar houden. In 2020 gaat het spannen, want - net als Sinterklaas rond 5 december het veel te druk heeft in zijn eentje - kan WA wel een hulpkoning gebruiken. Misschien kan Bea bijspringen. Immers, in 2020 vieren we 75 jaar bevrijding. Daar is in principe niets anders aan dan 74 jaar of 73 jaar bevrijding, behalve dan dat het zo'n mooi afgerond getal is. En behalve dat onderhand de laatste levende getuigen van de oorlogsellende er zelf bij zijn. Want dat vieren wordt voorafgegaan door gedenken van wie er vielen.
WA heeft het druk zat, want naast de talloze herdenkingsbijeenkomsten gaat het gewone werk ook door: ontbijten met kindertjes in de peuterspeelzaal, hier en daar een defileetje afnemen en een rijtochtje met de glazen koets. Dat vehikel zit overigens zo dik in het goud, dat verwarring met de gouden koets begrijpelijk is. Dus WA en Max moeten wel goed opletten waar ze instappen. Maar ik dwaal af… 's Konings agenda voor 2020 staat bol van de herdenkingen, maar ik hoop van ganser harte dat hij 15 augustus 2020 even open houdt voor het volgende:
Dus kamerheer (waarschijnlijker: secretaris) van de koning opgelet! Noteer het vast op de kalender in WA’s werkkamer. Temidden van die talloze herdenkingen is er eentje, die door zijn bescheiden onopvallendheid mij juist wel opvalt: de jaarlijkse herdenking bij het Indië Monument in Den Haag. Op die dag worden ieder jaar bij dat monument alle slachtoffers van de Japanse bezetting (en de directe gevolgen daarvan) van Nederlands-Indië herdacht. Tussen alle mooie woorden wordt zoiets banaals als geld nooit genoemd, maar zo'n "direct gevolg" eventjes noemen past wel in deze column, namelijk:
Nederland is het enige land ter wereld dat zijn ambtenaren en militairen in de vroegere kolonie Nederlands Indië tijdens de Japanse bezetting niet doorbetaalde. Moet je nagaan wat de regering zich zo bespaarde. Tegelijkertijd hadden duizenden mensen drieënhalf jaar geen inkomen; stelt u zich dat eens voor… Terecht winden we ons in deze tijd op over de bizarre gang van zaken rond de zogenaamde toeslagenfraude. Ik mag lijden dat desbetreffende door de Belastingdienst kaalgeplukte ouders gauw hun geld terugkrijgen, want de ambtenaren en militairen uit Nederlands Indië wachten al bijna 75 jaar op achterstallig salaris. Dus ouders, maak je borst maar nat! U moet een beetje geduld hebben… ...
harrem23 dec. 2019Lees meer...

Inwijding

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 104
Ik was op mijn achttiende veel naïever dan een willekeurige tiener nu. Zonder sociale media circuleerde informatie een paar decennia terug beduidend langzamer. Ik liep sowieso achter, zeker wat betreft verkenningen op het terrein van de liefde. Meisjes leken mij een aparte mensensoort, begeerlijk maar onbereikbaar.
Gelukkig waren er erotisch getinte tijdschriften zoals De Lach. Voor zijn tijd stond er verrassend veel bloot in. Ofschoon het tijdschrift zich presenteerde als een bron van brede informatie domineerden de spannende plaatjes. Er werd inderdaad ook aandacht besteed aan “guitaristen” en “olijke grappenmakers”, die in hét medium van toen, de radio, furore maakten. Maar geprononceerde dames met veel te weinig aan genoten de meeste aandacht. Dat kon je wel zien aan de beduimelde bladzijden als je bij de kapper een steelse blik in zijn leesmap met snoepgoed wierp.
Met mijn erotische verkenningen liep het dus niet zo hard, want meer dan één keer in de maand ging ik niet naar de kapper. En toen… was daar Annet van de Boezem. Vijfentwintig jaren jong met een silhouet, dat de hormonen gierend door mijn bloed joeg. Een geëmancipeerd typetje, want niks achteraf gedoe… Zij vestigde zich gewoon midden in het dorp en deed niet de minste moeite om de vooruitgeschoven positie van haar vrouwelijke voorkomen te verhullen. Om het maar eens plastisch uit te drukken…
Je kon gewoon bellen voor een afspraak, hetgeen ik schoorvoetend deed. En toen was het moment aangebroken… Ik trad binnen in haar werkruimte, waar ik mij binnen de kortst mogelijke tijd ruggelings op een meubel in een liggende positie bevond. Annet had zich achter mij gepositioneerd en klemde mijn hoofd stevig vast. Mijn beide oren zakten weg in twee keer iets, waarvan ik tot dat moment mij alleen maar een voorstelling had geprobeerd te maken. Er was de euforie van een gelukzalig verdoofd gevoel, maar dat kan ook komen doordat mijn beide gehoorgangen zo werden afgesloten. Ondertussen was Annet in mijn mondholte aan de gang. Zij friemelde dat het een lust was en raakte daarbij alle wanden…...
harrem18 aug. 2019Lees meer...

Ons bin zuunig

verhaal
2,0 met 1 stemmen 93
De opmerkzame lezer met een olifantengeheugen zal ongetwijfeld delen uit onderstaand verhaal herkennen. Bij een eerdere editie kreeg ik dreigementen binnen van mensen, die zich in de beschreven personen meenden te herkennen. Onzin natuurlijk, want het is fictie. Weliswaar gebaseerd op levendige voorbeelden. Realistische fictie, weet u wel. Heeft het nut aangifte te doen bij de politie? Als je een verkrachting aangeeft heb je kans onverrichterzake weg te worden gestuurd. Ik laat de gestolen fietsen maar buiten beschouwing, maar ik heb ervaren dat de afdeling tekstenpolitie op mij let.
In Superoma en Superopa manifesteerde Krijsje zich als een zuinig typetje. Een mooie eigenschap maar ze overdreef wel wat: papieren luiers wassen en opnieuw gebruiken voor kleindochter Trudje, gebruikte papieren koffiefilters uitspoelen, een tot hoed gevouwen krant over een stomende fluitketel plaatsen zodat er geen warmte kon ontsnappen. Proppen krantenpapier in de ventilatiekokers in de keuken met hetzelfde doel. Kortom, diverse mogelijkheden voor zelfmoord.
Die zuinigheid was selectief: ze vloog regelmatig naar Canada om haar oudste dochter te bezoeken. Stasie, haar vlakbij wonende dochter (vermoedelijk ontstaan uit een one-night-stand met de duivel) was gewoon om haar naar Schiphol te rijden. Dat gebeurde met zo'n Japans minibusje (een Kamikazu of zoiets dergelijks). In dat busje waren slechts twee zitplaatsen voorin. De rest was laadruimte. Terwijl Stasie op de plaats van de bestuurder zat, werd de plek naast haar steevast gereserveerd voor Krijsjes bezem(steel). Joost mag weten waarvoor, maar is Joost niet de naam van de duivel?
Krijsje werd eenvoudigweg in een losstaande rotan stoel in de laadruimte geplaatst. Als een sjoelschijf in een gladde sjoelbak zwierde het arme mens met stoel en al over de gladde vloer heen en weer bij iedere bocht of rotonde. Krijsje was zo'n ouwe taaie, dat ze die maltraitatie goed doorstond. Nog sterker... ze was in staat om zich goed te ontspannen, zodat ze tijdens de rit in slaap kon sukkelen. Meermalen moest ze bij aankomst wakker worden geschud. Er werd allang niet meer verbaasd opgekeken als ze snurkend op haar rug in de omgevallen stoel lag als een omgekieperde Griekse landschildpad. Op aandringen van Krikke werd er uiteindelijk een extra bank in de laadruimte geplaatst. Hij maakte zich namelijk zorgen over het vervoer van zijn dochtertje, baby Trudje. Zo kwamen er eindelijk veiligheidsriemen op de passagiersplaatsen, zodat de baby in haar vastgeklikte Maxi Cosi niet door de ruimte werd gelanceerd bij een noodstop. ...
harrem11 aug. 2019Lees meer...

Superopa

verhaal
4,0 met 2 stemmen 78
In mijn eigen Addamsfamilie, de Gluipjes dus, was er één normale persoon: Opa Geurt. Onopvallend (want sufgeluld in een lang huwelijk) speelt hij niet of nauwelijks een rol in mijn verhalen. Dat wil niet zeggen dat er niets interessants was te vertellen. Maar Geurt was langzaam maar zeker gemanoeuvreerd in een latente bijrol. Zijn enige en belangrijkste bijdrage was zijn maandelijkse AOW.
Geurt woonde met Krijsje en Blackie, een oude zwarte kat, in een seniorenwoning in het slaperige stadje Zzz... (Hoe zou je een zwarte kat anders moeten noemen?). Toen ik hem leerde kennen waren ze (volgorde Geurt, Krijsje en Blackie) respectievelijk 72, 70 en 12 jaar oud. In ruil voor zijn rol van lamme goedzak, die alles over zich heen liet gaan, kreeg Geurt zijn natje en zijn droogje. Krijsje zorgde voor een schoon en gesteven overhemd en bepaalde hoe en wanneer er werd geconverseerd. Niet veel anders gedroeg ze zich tegenover Blackie: natje en droogje, schone kattenbak en communicatie, gekenmerkt door geblaas, gegrauw en gegrom.
En Blackie deed vervolgens net zo...
Gemakshalve nam Geurts omgeving aan, dat hij behalve een suflul ook een beetje kierewiet was. Er was ooit vastgesteld, dat hij verknocht was aan het volgen van de uitslagen van voetbalwedstrijden. Sedertdien nam iedereen aan, dat hij over niets anders kon praten. Je komt dan in een soort vicieuze cirkel terecht, waarin alleen de voetbaltoto werd besproken. Krikke was de enige, die dit doorzag. In zijn rol van surrogaat schoonzoon kaartte hij bij Geurt voor de afwisseling eens andere onderwerpen aan. En dan bleek Geurt veel interessantere onderwerpen te beheersen dan dat. Alle persoonlijke initiatief was echter bij hem de kop ingedrukt....
harrem 7 aug. 2019Lees meer...

Timing in natura

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 61
Succes in het leven hangt samen met goede timing. Lang geleden hield de succesvolle directeur van de Tomadofabriek leerzame lezingen. Zijn gehoor bestond uit allerlei managers, die wel eens wilden weten hoe je een succesvol zakenman wordt. Nou, dat legde hij fijntjes uit.
Het grappige is, dat ik jaren later zijn zoon ontmoette, die iets deed met communicatietraining in het bedrijfsleven. Hij vertelde mij dat zijn vader zijn succes verklaarde zoals dat hem dat per lezing uitkwam: verschillend. Ondertussen maakte zijn gehoor - hongerig naar succes - ijverig aantekeningen.
In werkelijkheid (volgens de zoon) stak het zo in elkaar: vlak na de oorlog had iedereen behoefte aan pannen en er was welgeteld één fabriekje (Tomado) in het land, dat bedrijfsklaar was en direct kon produceren en leveren. Door zo'n onbedoelde, succesvolle timing waar je helemaal geen invloed op hebt, kan je miljonair worden. Tijd en locatie… Die dienen wel eventjes aan jouw kant te staan.
Mijn timing is beroerd… Dat is altijd al zo geweest. Het ergste voorbeeld? Ik had – krap 20 jaar oud – een mooi wijf aan de haak kunnen slaan, maar ik moest zo nodig met een paar maten eerst een zwerftocht door Europa maken. Ik had nog veel jaren tegoed om mijn slag te slaan. Echter, toen wij na een paar maanden terug kwamen waren alle lekkere wijven op en in ieder geval ík... heb mij daarna levenslang moeten behelpen met een chagrijnige takkenbos. ...
harrem 3 aug. 2019Lees meer...

Superoma

verhaal
4,0 met 1 stemmen 51
Nu u er naar vraagt: de familie Gluip (uit de serie “Het zit in de familie”) is een bron van inspiratie. Vooral dit Gluipse drietal: Oma Krijsje, moeder Stasie en kleindochter Trudje. Zij demonstreren levendig hoe een rottige eigenschap van generatie op generatie wordt overgedragen. Een (beroerde) opvoeding speelde daarin geen cruciale rol; wel wat in de Engelstalige wetenschappelijke literatuur “inborn error” heet. Een weeffoutje, zeg maar.
Krijsje muntte uit in het affakkelen van de medemens als die haar niet aanstond. Eigenlijk had ik niets te zoeken in die familie, maar mijn betrokkenheid is te herleiden tot mijn band met Krikke (vader van Trudje). Door hem raakte ik per ongeluk op een Gluip familiefeestje verzeild. En om inmiddels niet meer naspeurbare redenen ben ik daar af en toe langsgegaan.
Ieder mens is uniek, maar van Krijsje weet ik zeker, dat dat het geval is! Sommige mensen is het gegeven, dat ze er op hun 70e nog steeds jeugdig uit zien alsof ze nooit ouder zijn geworden dan 30 jaar. Krijsje was eigenlijk een trieste variant: ook zij werd na haar 30e uiterlijk nooit ouder, wat goed klinkt, maar helaas zag ze er op haar 30e al stokoud uit. Dus dat ze nooit ouder leek te worden was maar een betrekkelijk voordeel…
Pas na het zien van oude familiefoto’s viel me op, dat ze er vele jaren geleden precies zo uitzag als vandaag de dag: stokoud. Moest ik een signalement van haar verspreiden, dan zou ik zeggen: iel, klein, broos oud wijfje, graatmager, spierwit haar in een knotje opgestoken. ...
harrem30 jul. 2019Lees meer...

Kwaad in de dop

verhaal
4,0 met 1 stemmen 69
In de serie “Het zit in de familie” besteedde ik aandacht aan de herkomst van het Kwaad bij kinderen. Het bespaart ruimte en uitleg als ik kortheidshalve verwijs naar deel 8 en deel 2, omdat daarin twee schatten van kinderen worden opgevoerd. Interessant is hun transformatie tot twee doortrapte volwassenen. Daarbij rijst de vraag of kinderen in aanleg slecht kunnen zijn of dat ze dat worden. Voordat opvoeding weer de schuld krijgt, kijk eerst eens naar kindmoordenaars. Het lijkt politiek correct te zijn om omgevingsfactoren de schuld te geven en niet aangeboren slechtheid. We zullen zien…
Eventjes googelen en je vindt beschrijvingen van beruchte moorden, gepleegd door een kind. De categorie van kindsoldaten nog maar erbuiten gelaten. Denk aan die IS-jochies met hun grote melancholische kijkers. Zo schattig… Opgevangen in een liefdevolle omgeving ontpoppen zij zich misschien wel tot van die frisse voetballertjes bij Woerdense Boys. Of niet… We weten dat pas na de eerste moordpartij zeker. En die blijft misschien wel uit. Weten doen we het niet!
Slecht voorbeeld speelt een rol, maar raadselachtig blijft, dat bij beruchte kindmoordenaars hun moordzucht uit het niets lijkt te ontstaan. In dit stuk toon ik u aanstonds een verbijsterend verband tussen de bovengenoemde twee verhalen en de daarin voorkomende boosaardige personages: Wybertje en Trudje.
Als testcase eerst de familie Van de Beerput uit “Het zit in de familie deel 8”. Dat een puur slechte inborst erfelijk is, leek een achterkleinkind (Wybertje) van de bejubelde Oma Emma te bewijzen. Emma zaliger wordt inmiddels jarenlang bewierookt, bijna vereerd als een soort heilige. Zeg maar Moeder Teresa 2.0. Dat zij bij leven een onaangenaam kreng was wordt angstvallig verzwegen door de famielje. De enige, die duidelijk afstand van dat gezwijmel nam, was Krikke, de vader van Wybertje. Een aangetrouwd geval dus. Dat heeft hij geweten. Dankzij Wybertje, die als baby en peuter een snoepje was, maar zich tot een gestoorde, gewetenloze puber ontwikkelde. Geïndoctrineerd door een disfunctionele familie ontpopte zij zich tot een gereïncarneerde Oma Emma... ...
harrem28 jul. 2019Lees meer...

Zomertelevisie 2

verhaal
3,8 met 4 stemmen 108
Vervolg van Zomertelevisie 1
Levend fossiel RTL4-nieuwslezer Jan, wiens achternaam zo Hoop-vol stemt kijkt soms verbaasd bij wat hij opleest. Jan permitteert zich af en toe wat improvisaties met de tekst. Flauwe grapjes eigenlijk. Berichten over dieren (tragisch of niet) worden gniffelend verteld, want dieren zijn er voor vermaak.
De presentatoren bij RTL4 houden het dierenrijk overzichtelijk door walvissen en dolfijnen “vissen” te noemen. Alle beren bij RTL 4 zijn “Grizzlybeer”. Dat maakt een verhaal spannender ook al gaat het om een doodsbange bruine moederbeer die niet meer uit een telefoonpaal durft te klimmen.“Grizzly” in de tekst verhoogt de nieuwswaarde...
Zo hou je voorlichting simpel, overzichtelijk en fout. Door het jaar heen is dit de gebruikelijke gang van zaken, maar ‘s zomers neemt de oppervlakkigheid toe: met dank aan de jongens en meisjes die tijdelijk de redactie vormen als de vaste krachten op vakantie zijn. Bijvoorbeeld in de Franse badplaats Saint Tropez, hardnekkig door de presentatoren aangeduid als “San Tropee”. ...
harrem21 jul. 2019Lees meer...

Zomertelevisie 1

verhaal
3,7 met 3 stemmen 702
Elk jaar komt in de zomer het niveau van ons tv-bestel onder druk te staan. De creatievelingen van zowel de publieke omroepen als van de commerciële zijn op vakantie. Eerder ingeblikt materiaal wordt uitgezonden, wat voorkómt dat het niveau ineens een knik naar beneden maakt. Gebroddel blijkt vooral uit vers tv-materiaal, dat zomers door invallers wordt getoond. De reclames gaan trouwens – zonder tekenen van zomermoeheid – niet op vakantie. Daarmee worden de grenzen van de creativiteit bepaald.
In hun simpelheid vormen reclamespots een inspiratiebron voor een hekelstukje. Simpelheid is sowieso wat in de zomer de tv kenmerkt. Tijd voor een diepzinnig gesprek met een prominent lid van De Leesclub (u weet wel) alvorens een kruidige tekst de wereld in te sturen. De werkelijk belangrijke zaken des levens, zoals de induttende zomertelevisie en debiliteit bevorderende reclames, bespreek je het best met het panellid Taaie Tinus. Omdat alcohol weinig invloed op hem lijkt te hebben, gebeurde dat in zijn adempauze tussen twee borrels door. De klassieke bak van "dat er te weinig bloed in zijn alcohol zit" past trouwens bij hem. Plaats van handelen: het bruine café "De Neutenkraker".
Toen ik vroeg naar Tinus’ aangrijpendste televisiebeleving noemde hij het volgende:
“... het reclameblok met de tenenkrommende Jumbo-familie. Alleen al die welgedane vader, die acteur met dat dikke afgeknepen strotgeluid... De nep-gelukzaligheid straalt er bij die (ster)reclamefamilie van af. De kijker heeft de kindjes in de loop van de tijd flink zien opgroeien. Ze blijken nog steeds thuis te wonen en kennelijk is er zelfs een kamer over voor Max Verstappen. Iedereen schijnt het doodnormaal te vinden, dat dit snelheidswonder zich tandenpoetsend door de nogal klein ogende woning wringt.“...
harrem18 jul. 2019Lees meer...

Herleving van De Leesclub

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 462
Vervolg van "Kreukbaar 2, deel VI"
In de serie "Kreukbaar" werd het al aangekondigd. Met enige vertraging:
Om mij te behoeden voor onwettige censuur en zeikerige aanklachten groepeerde zich in 2012 een aantal proeflezers: ”De Lezersclub”. Die vlooide zelfs mijn onbenulligste flutstukjes na op kwetsende bewoordingen. Pas daarna gingen ze de deur uit…
Dit kritische panel screende dus mijn conceptteksten. Een toonaangevend panellid is mijn Vlaamse vriendin Prof. Eulalie de Kittelaere. Zij is hoogleraar Ethiek, maar desondanks neem ik haar serieus. Dan hebben we Taaie Tinus, zelfbenoemd lid van mijn panel. Zijn bijdrage aan de maatschappij bestond eruit dat hij onduidelijke transacties telefonisch verrichte. Hij is eens per ongeluk in een bijeenkomst van ons terechtgekomen en nooit meer weggegaan. Die gratis rondjes (“Neem nog een neut!”) in onze vergaderruimte, een bruin café met de naam “De Neutenkraker”, waren daar niet onschuldig aan. ...
harrem 8 jul. 2019Lees meer...

­Kreukbaar 2, deel VI

verhaal
3,0 met 1 stemmen 270
Scheve schaats slaan
Er reageerde eens een keer iemand (nickname “Inlegkruikje”) verwijtend op een serie verhalen van mijn hand. Ze stapte er aan het eind pas in en uiteraard begreep ze er geen hout van. Maar reageren was haar lust en haar leven, dus zij moest dit kwijt: "Ik kan er geen touw aan vastknopen". Ik herken het wel: ik blader zelf bij het schrijven van serieverhalen regelmatig terug in mijn eigen tekst als ik de draad kwijt begin te raken. Daarom is een terugblik plus samenvatting van de lopende serie Kreukbaar 1 en Kreukbaar 2 zinvol. Voor Inlegkruikje en anderen.

Een on-Nederlands verhaal over censuur en intimidatie ligt ten grondslag aan de volgende korte stukjes....
harrem 5 jul. 2019Lees meer...

­Kreukbaar 2, deel V

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 69
De pientere polis
In deel IV toonde rechercheur Jostie Fleschentambour zich zo gebrand op verwijderen van mijn vreselijke teksten op het internet, dat hij gretig in een e-mail opschreef wat er weg moest. Ik moest hem terug e-mailen wanneer de klus was geklaard.
Als burger moet je erop kunnen vertrouwen dat OM en politie integer zijn. In “Kreukbaar 1” rammelde het in dit opzicht. Ook nu leek een staaltje schending van de Grondwet op te doemen. De correcte procedure om een cybercrimineel zichzelf te laten censureren had deze moeten zijn:
“Iemand van het OM” en “een rechercheur” zijn ondergeschikt aan de zogenaamde rechter-commissaris. Die mag wat OM en politie absoluut niet mogen. Het Openbaar Ministerie kan hostingproviders websites offline laten halen; echter pas na rechterlijke toetsing. Door… de rechter-commissaris! Die providers kunnen nergens toe worden verplicht, maar zij willen onder aandrang wel eens zwichten om er maar vanaf te zijn. Mijn webhost noch ik heeft een rechter-commissaris gezien. ...
harrem 3 jun. 2019Lees meer...

Kreukbaar 2, deel IV

verhaal
2,0 met 1 stemmen 90
Het geheimzinnige gekonkel
Deel III eindigde met een telefoongesprek met Jostie Fleschentambour. Ik associeerde dat met wat er in “Kreukbaar 1” stond over beschadigde integriteit van het justitiële apparaat: een waslijst met ambtsovertredingen. Daaronder misbruik van opsporingssystemen voor persoonlijk doel. Net zo ademde de aangifte tegen mij persoonlijke betrokkenheid uit.
Wie bij het Openbaar Ministerie werkt kan van alles achterhalen; ook voor privé gebruik! Persoonsgegevens opzoeken naar aanleiding van een kentekenplaat was populair. Geheime telefoonnummers bleken allerminst geheim. Wie zich echter aan persoonlijk gebruik bezondigt pleegt een ambtsovertreding.
Bij de aangifte tegen mij werd belastinggeld gebruikt door iemand, die persoonlijk een rekening wilde vereffenen. Dat omdat ik onwelgevallige teksten schrijf. Gehandeld wordt vanuit een machtspositie, die een aanstelling binnen Justitie met zich meebrengt. Zo’n voordeel leidt gemakkelijk tot klassenjustitie. Het verstoort het principe van gelijkberechtiging. ...
harrem 2 jun. 2019Lees meer...