Inloggen

biografie: harrem

 

http://verhaalhalen.jouwweb.nl/
 


Inzendingen van deze schrijver

194 resultaten.

Op zijn hondjes 3: als Bas in Frankrijk

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2
In het vorige deel "Op zijn hondjes 2: van eend naar zwaan " onderging Bastiaan een medische ingreep. Een aangeboren rare knik in zijn staart werd geamputeerd. Als resultaat hield hij ineens een "normale" staart over.
Een prettige bijkomstigheid was, dat ik daarna niet meer lastig werd gevallen door vreemde mensen, tegenover wie ik steeds rekenschap scheen te moeten afleggen over Bas' mismaakte staart. Neen mevrouw, echt niet meneer, hij is niet mishandeld…
Later, op vakantie in Zuid Frankrijk, belandde ik met Basje in het ruige natuurgebied van de Camargue. Zoeken naar roze flamingo's en de beroemde wilde paarden. In de plaats Aigues-Mortes, ten westen van de Camargue, bleef ik hangen. De tijd was daar blijven stilstaan en terecht werden de middeleeuwse vestingmuren meermalen gebruikt als achtergrond voor historische films. Aan nieuwsgierige toeristen geen gebrek, maar ik mengde mij met Basje onder de lokale bevolking. Die zat in een cafeetje, waar geen toerist te vinden was.
Voornamelijk mannen, de meesten met een boerenpet op, hielden zich bezig met (zoals zij mij vertelden) "la chasse au petit gibier". Jacht op klein wild... Dat beeld werd onderstreept door een aantal hondjes, dat het café in en uit liep, nauwlettend hun baasjes-met-petten in het oog houdend: foxterriërs, echte werkhondjes. Jarenlang niets en hier een meute. De meeste waren vrij kleine, lelijke mormels; misschien doordat ze onder de littekens zaten. Maar zoals het dat ras betaamt met grote karakters. Die mannen jaagden inderdaad op klein wild, maar niet per se met geschut. De hondjes waren afgericht om konijnen en hazen en dergelijke te vangen en te doden. Maar zo zaten ze van zichzelf al genetisch in elkaar. Dit gespreksonderwerp was erg ongemakkelijk om Franse conversatie te oefenen. ...
harrem30 sep. 2020Lees meer...

Op zijn hondjes 2: van eend naar zwaan

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6
Toen Hans Christian Andersen en ik nog in dezelfde klas zaten, kreeg hij altijd hogere cijfers voor opstellen dan ik. Onmiskenbaar een meesterschrijver met zijn "Het Lelijke Eendje". Zijn lezerspubliek werd niet verdeeld in eendenliefhebbers en zwanenliefhebbers. Kinderen zijn wat milder dan volwassenen. Die herkennen een goed verhaal los van de gekozen diersoort. Daarom gaan katten met laarzen aan en ezels, die gouden munten uitpoepen er in als koek. Laat daarom eventuele voorliefde voor katten of weerzin tegen honden u niet hinderen bij het lezen over Bas (“Op zijn hondjes 1: Bastiaan”). Hij was gewoon een leuke kerel, die toevallig hond was.
Inmiddels was het Bas of Basje; dat riep makkelijker. Hij had trouwens geen last van zijn handicap: de knik in zijn staart in een hoek van 90°. Indertijd werden hondenstaarten gecoupeerd als dat bij het betreffende ras hoorde. Dat gebeurde in de fase van dat ze nestpuppy's waren. Een inmiddels volwassen hond een cosmetische operatie te laten ondergaan is medisch gezien dus onethisch. Ikzelf vond die knik wel handig, omdat Bas zo makkelijk te herkennen was tussen een zooi hondenruggen.
In het verhaal van Hans Christian Andersen over het lelijke eendje wordt dat arme dier beschimpt en uitgehoond door zijn nestgenoten. Eenden… ze kunnen me wat; ze smaken niet eens lekker. Honden hebben een natuurlijke beschaving, want het zal ze een rotzorg zijn hoe een andere hond eruit ziet. Als hij/zij maar lekker pikant ruikt, opkrullende bouwsels van drollen kan uitpersen en als reu hoog kan piesen. Dat zijn zaken van gewicht voor honden. De metafoor in het sprookje van hoe iets lelijks uitgroeit tot iets moois bleek van toepassing.
Ineens liet de hand van de Grote Meester, dat is Degene die meermalen wonderbaarlijk in mijn leven heeft ingegrepen, zich gelden. Bij het boodschappen doen in de supermarkt ging Basje mee in het winkelwagentje. Hij slaagde er helaas in om zijn staartje tussen de spijlen te wriemelen. Terugtrekken lijkt simpel, maar het ertussen stoppen?gebeurde vanuit een bepaalde houding en in een bepaalde hoek. Eruit trekken bleek daarom een puzzel, want vind de juiste houding en positie maar eens terug! Het resultaat was een piepende hond, die in allerlei rare houdingen werd gekanteld om te kunnen worden bevrijd. Zijn gejank trok de onaangename aandacht van het verontwaardigde publiek. Uiteindelijk loste Basje het zelf op door zich met een ruk te bevrijden. Zijn enigszins opgezwollen staart slonk in de dagen erop. ...
harrem29 sep. 2020Lees meer...

Op zijn hondjes 1: Bastiaan

verhaal
5,0 met 1 stemmen 17
Sla dit verhaal vooral over als u niets met honden hebt. U krijgt dan een tijdje harremvakantie, want er staat een reeks hondenverhalen in de grondverf.
Een (eerdere) vertelling "Moederziel" ging over Bastiaan, die wellicht verrassend aan het eind van het verhaal een hond bleek te zijn. Een gladharige foxterriër. Hij was alles wat achtereenvolgende eega's in een lang bestaan niet waren: trouw, aanhankelijk en altruïstisch. Hij werd de man in mijn leven. Uiteindelijk…
Ik had sinds mijn kindertijd, dus heel lang, uitgekeken naar een gladharige foxterriër. Zonder internet een arbeidsintensieve vruchteloze speurtocht. Als kind al informeerde mijn vader voor mij bij hondenfokkers. Van dikke pakken kranten hebben we samen de advertentiepagina’s doorgebladerd. We gingen ook regelmatig naar de veemarkt in Utrecht. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw was daar een levendige hondenhandel. Het heeft iets triests, maar ook iets humoristisch: wat te denken van zo'n doorgezopen oude man, achter wie zijn bastaardherder-op-leeftijd trouw en met gebogen kop sjokte. In het voorbijgaan fluisterde hij tegen mijn vader: "Mooi hondje kopen meneer?". Die hond was afgericht om na de aankoop hard weg te lopen. Mijn vader wist zeker dat die man zo wekelijks geld voor gezuip ritselde.
Gladharige foxterriërs waren in vorige eeuwen populair tot aan de Tweede Wereldoorlog. Later verdwenen ze geruisloos uit beeld. Op zijn best kwam je wel eens een ruwharige variant tegen, zo'n baardig hondje dat in reclames model stond voor het (oude) tandpastamerk Medinos. ...
harrem27 sep. 2020Lees meer...

Geheugen

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14
Als je maar oud genoeg wordt kom je uiteindelijk in de fase waarin het zogeheten "autobiografisch geheugen" de overhand krijgt. Men herinnert zich messcherp details, soms triviale feitjes, uit de jeugd. Door langdurige sleet bestaat de kans, dat feiten in de loop van tientallen jaren worden bijgekleurd. Te vergelijken met lang geleden gemaakte foto's, die uit een schoenendoos worden gevist. Alles en iedereen staat er herkenbaar? op, maar… er is ook een en ander verkleurd, vervaagd of vlekkerig geworden. Als deze metafoor klopt herkent het autobiografisch geheugen correct de grote feiten, maar bij het "herinneren" van bepaalde details is het oppassen geblazen.
Op dat punt is het interessant dat bij sommigen de nare details overheersen en bij anderen juist de leuke details. Het waarom zoeken psychologen in bijvoorbeeld al dan niet ondergane (oorlogs)trauma's. Waar de een vreselijke herinneringen gedetailleerd het hele leven meetorst, heeft de andere ze juist weggestopt. In dat laatste geval bestaat het risico dat veel leuke details tegelijkertijd zijn weggestopt.
Dit over lezende word ik toch een beetje ongerust, want zonder herinneringen aan recentere gebeurtenissen is het net alsof er in die tussentijd niets gebeurd is. Ik noem maar wat: huwelijk, respectievelijk huwelijken, scheiding, respectievelijk scheidingen. En kinderen die denken dat je allang dood bent. Of juist niets van dat alles, maar dan wel carrière, zelfs carrières. Niet uit te sluiten is een memorabel eindigen als de bijbelse Job-op-de-mestvaalt. Voor de minder bijbelvasten onder de lezers: een schitterend kort verhaal over een soort van failliet gaan. Als dat op deze site werd ingezonden zou het vast het maximale aantal sterren krijgen!
Ik wil maar zeggen, dat er tussen de Tweede en de Derde Wereldoorlog ook vermeldenswaardige dingen gebeurden en gebeuren. Om maar eens wat te noemen: een ontmoeting met Sylvie Meis. Wie is dat nou weer, zult u vragen. Kom nou lezer, in dat geval moeten we het toch eens over uw geheugen hebben… Supersexy Sylvie Meis dus: ...
harrem25 sep. 2020Lees meer...

Warme herinneringen 2

verhaal
5,0 met 1 stemmen 19
In diezelfde zomer van 1962, dat ik bij Iglo de groentevoorziening van Nederland verzorgde, werkte ik aansluitend bij Douwe Egberts. Opnieuw aan de lopende band. Eindeloze hoeveelheden pakken koffie en thee moesten in één bepaalde volgorde in een doos worden gestopt. Anders paste het absoluut niet. Charlie Chaplin in de film Modern Times demonstreerde het al:
gleed je hand uit, greep je mis of propte je scheef dan moest je een eindje naast de bewegende doos meerennen om het alsnog in orde te maken. Of de band werd stopgezet. Dan werd de bijbehorende bonus gekort voor iedereen die langs de band stond. Oh, die vernietigende blikken.
Tijdens het verpakken was er hypnotiserende muziek van het radioprogramma Arbeidsvitaminen. Zo werd een groot deel van werkend Nederland in coma gebracht. Dit was een samenzwering van grootkapitaal en radio-omroep om opstandige elementen in bedwang te houden. Ene Bertus legde mij uit dat hij de dag doorkwam door bij dat suffe werk aan zijn duiven te denken. Dan ontwierp hij allerlei fokschema's in zijn hoofd en plande hij wedstrijdvluchten. Een van de beste tips die ik ooit gehad heb om te ontsnappen aan geestdodende arbeid. Maar dan moest ik eerst duiven aanschaffen natuurlijk.
De muziek was opgenomen van de radio, afgespeeld met een kilometerslange geluidsband op spoelen zo groot als tractorwielen. De onveranderlijke volgorde van de nummers kende iedereen na een tijdje uit zijn hoofd. Daar word je op den duur knettergek van. Jezusallemachies… daar kwam Anneke Grönloh weer pal na Catherine Valente en vlak voor Willy Alberti. Steeds opnieuw dag in dag uit hetzelfde. Er is later voor Willie’s dochter Willeke zelfs een liedje over gemaakt: "Telkens weer..."...
harrem23 sep. 2020Lees meer...

Warme herinneringen 1

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 18
Kritische lezers hebben mij de gewetensvraag gesteld of ik dan helemaal geen warme herinneringen heb aan het verleden. Dat naar aanleiding van deprimerende beschrijvingen van monstrueuze eega's en bedrieglijke vouwen. Jazeker heb ik warme herinneringen, maar - en ik moet het voorzichtig uitdrukken - die zijn van vóór en van buiten het huwelijk.
Mijn opeenvolgende bruiloften vielen toevallig steeds samen met het begin van alweer een Grote of Kleine IJstijd. Wolharige mammoeten en idem neushoorns verschenen steevast op mijn bruiloftsfeesten en kondigden iedere keer een periode van koude aan. Zo'n beetje te vergelijken met het verschijnen van de onuitgenodigde Boze Fee bij de geboorte van Doornroosje. Maar verder is er geen reden voor mij om bitter uit te halen naar verwerpelijke individuen. Laten we het daarom luchtig houden:
Wellicht las u mijn warme herinneringen aan mijn tumultueus verlopen vakantiebaan als verpleeghulp. De grote mensenwereld ging toen voor mij, 18-jarige, voor het eerst open. De o zo professionele intensieve samenwerking met zuster Mies Krolsding was daar niet onschuldig aan.? ?
Warme herinneringen? Je zou het niet zo gauw verwachten, maar in een aantal vakantiebaantjes heb ik - op onderdelen - meer geleerd over de mens dan op de universiteit. Zo scheidde ik als negentienjarige student bij Iglo uren achtereen aan de lopende band verkeerde en goede peulvruchten met de hand. Ik weet niet meer wat er mis mee was of niet mis mee was. Laten we er maar op vertrouwen dat u uw blikje groente destijds in gezondheid hebt genuttigd. ...
harrem22 sep. 2020Lees meer...

Didactisch zijpaadje

verhaal
4,0 met 2 stemmen 32
Het was bij me weggezakt, maar doktersromans hebben eerder in mijn werkzaam bestaan een merkwaardige rol gespeeld. Ooit gaf ik les op (wat toen heette) een middelbare school. Ik had examenklassen met leerlingen van zo'n 17 à 18 jaar. Lessen in bètavakken kennen saaie momenten. Tijd om dan een tandje terug te schakelen voor wat ontspanning. Zo vertelde ik - naar aanleiding van de een of andere discussie in de klas -? dat de bron van al mijn kennis en wijsheid school in het lezen van damesromans uit de Bouquetreeks. Zomaar een spontane inval. Absurd, zo leek mij. Je zag in de blikken van de leerlingen wat verwarring ontstaan. Maar die was gauw over.
In een melige bui kon ik het niet laten om er nog een schepje bovenop te gooien. Dus ik vertelde met droge ogen dat ik ze zelf ook schreef. Enig gelach was voldoende stimulans voor mij om los te gaan met een improvisatie. (Voorbij een bepaald punt gekomen met fantaseren kan je niet meer terug). “Onder het pseudoniem Lilly Heikneuter”,? zo voegde ik er nog eenvoudigjes aan toe. Ik verwachte gegrinnik van de jongelui, maar hun ogen vertelden mij vooral, dat ze me er gek genoeg voor achten.
Kenmerkend voor oudere pubers werd mij uitdagend gevraagd of ik ook pittiger lectuur produceerde dan de brave titels, die ik hen had genoemd zoals “Zuster geef me de schaar eens aan” en “Dokter wat heeft u koude handen”. Overmoedig geworden antwoordde ik, dat onlangs mijn pikante roman "Broeder Harm doet het graag" was uitgekomen. (Preutse ouders kon ik eventueel uitleggen wat Harm dan wel zo graag deed, nl. figuurzagen).
Een groter gevaar dan ontstemde ouders was evenwel in aantocht: ik hoorde leerlingen iets fluisteren over samen een exemplaar van dat boek lenen of kopen. Er was een openbare bibliotheek op fietsafstand waar ze wel even konden langswippen in de pauze of een vrij uur. Van mijn improvisatietalent werd het uiterste gevraagd. Ik was namelijk niet van plan zo snel al mijn act af te breken. Het begon net leuk te worden....
harrem20 sep. 2020Lees meer...

Erotisch zijpaadje

column
4,0 met 1 stemmen 24
In mijn vorige drie columns was er aandacht voor het BCG-vaccin, dat getest wordt op senioren. Potentieel vaccin tegen corona! Er was een discrete hint: bij hen is de uitslag mogelijk onbetrouwbaar als ze als twintiger zijn ingeënt met het BCG-vaccin tegen tuberculose. Dus wellicht al immuun waren. Voordat we kunnen spreken over een doorbraak moeten we ons realiseren dat die doorbraak misschien al bijna 80 jaar sluimerend bestaat.
Maurice de Hond is er nog niet met deze vette kluif vandoor gegaan. Maar hij heeft zo zijn eigen luchtkastelen. Dat Thierry B., die enigszins verwaasde politicus in D.H., deze theorie nog niet heeft ingepikt valt me tegen. Die zou hij bij zijn overige non-statistische, niet-onderbouwde "bewijzen" kunnen voegen. U zult zeggen, dat het woord "verwaasd" niet bestaat, maar dat doet het nu wel. Ik kan er niks aan doen, maar als ik die man zie denk ik: "Jeetje, wat is die man verwaasd!".
Van mijn filosofie over het BCG-vaccin heeft u de buik vol. Maar als grondige lezer is het u vast opgevallen, dat ik even een zijpaadje bewandelde. Dat voerde mij in gedachten naar het Academisch Ziekenhuis in Utrecht, waar ik als 18-jarige student in de zomer een vakantiebaantje had als verpleeghulp. Daaraan heb ik een grondige hekel aan poetsen en schoonmaken overgehouden. Het is dat het vrouwtje de boel een beetje aanzwabbert, anders kon u dat aan mijn interieur zien. (Nou ja… vrouwtje? Opgemeten in Engelse inches misschien).
Aanleiding voor dat uitstapje was de gewetensvraag of er dan nooit warme momenten waren in een diepvrieshuwelijk. Ik had mij laten ontvallen dat het went voetveeg te zijn. Zelfs als je de confrontatie met schoenmaat 52 aangaat… Die momenten waren er, maar in het pre-vrouwtje tijdperk. En dan is het cirkeltje rond getrokken, want zo beland ik bij dat vakantiebaantje....
harrem18 sep. 2020Lees meer...

Leeghalen en leegzuigen

dagcolumn
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 21
Na mijn twee enigszins deprimerende columns "Vier es en sherry" en "Enige reuring" wil ik u een opgewekter kijk op het leven geven. Daarom stuur ik nu wat positieve berichten de wereld in. Zoals deze verrassende actualiteit:
Dezer dagen zijn er grote zwermen steekmuggen gesignaleerd in de buurt van Nederlandse pensionado's in Spanje, u weet wel die uitgeweken belastingschuwe senioren. U weet tegelijkertijd, dat ik het verzin, maar het zou zomaar kunnen. Evenals dit: gevangen exemplaren onder die prikbeesten bleken antistoffen te hebben tegen corona! Die gestoken zeventigers en tachtigers moet je goed in de gaten houden. Je herkent ze aan de muggenbeten… Die insecten bevestigen namelijk mijn theorie, dat hun slachtoffers, die rond 1960 met het BCG-vaccin zijn ingeënt, wel eens immuun zouden kunnen zijn. Hoe veel actueler kan ik nog zijn?
Bijzonder weetje: onder die insecten schijnt alcoholisme voor te komen. Het laat zich raden hoe dat komt.
Ik wist het volgende niet, maar ik vernam onlangs op het nieuws, dat zich in die leeftijdscategorie tien- tot honderdduizenden landgenoten bevinden. Dat maakt hen tot een potentiële, onuitputtelijke bron van antistoffen. Is het niet hun vaderlandse plicht zich te laten aftappen? Uitwijken voor de belasting is één ding, maar dan ter compensatie één keer per maand aan het infuus voor een bloedtransfusie. Vileine tekst? Een te harde tekst? Welnee, ik geef - vanwege mijn betrokkenheid bij het welzijn van de natie - kostelijke tips. Voor het algemeen nut zou verplichte bloedtransfusie iets logisch zijn. Maar ik geef toe: als het mezelf overkomt ben ik opeens tegen....
harrem16 sep. 2020Lees meer...

Enige reuring

column
3,7 met 3 stemmen 29
In "Vier es en sherry" schonk ik aandacht aan een mogelijk heimelijk immune groep Nederlanders. Daar hoor je nooit wat van, sterker… het is de vraag of ze zich zelf van iets bewust zijn. Misschien - als ik gelijk krijg - zijn ze namelijk immuun tegen Covid 19.
Natuurlijk hadden ze mijn vorige column moeten lezen in plaats van comateus te knikkebollen in hun fauteuil. Een gedeelte van hen, tot wie wel doordrong dat zij het onderwerp van aandacht waren, schijnt trouwens behoorlijk te zijn geschrokken. Gelukkig neemt het vrouwtje (nou ja… minstens een kop groter dan ik) altijd de telefoon op. Ze vormt een vlezige barrière tussen opgewonden opbellende lezers en mij.
Ze heeft het (een heel scenario) helemaal uitgestippeld: de mensen die ik beschreef zijn volgens haar nu als de dood dat ze gekidnapt worden door gewetenloze orgaanhandelaren. Hun organen hebben weliswaar hun beste tijd gehad, maar - zoals u inmiddels begrijpt - is hun bloed misschien wel goud waard. (Dat vanwege hun mogelijke immuniteit tegen het coronavirus). Ze heeft boze telefoontjes gehad van ouwe knarren, die aan het door mij beschreven profiel voldoen. Een aantal heeft de koffers al gepakt om naar een geheim adres in het buitenland te vertrekken. Uit angst, dat hun bloed zou worden geoogst door artsen in geheime Chinese staatsdienst. Hel en verdoemenis daalde op mijn wederhelft (nou ja… die helft is eerder 70% dan 50%) neer. Dat allemaal naar aanleiding van mijn onthullingen. Omdat zij een meelevend type is, zal ik maar zeggen, sluist ze verwensingen en scheldwoorden graag naar mij door. Voor haar een fluitje van een cent, want ze legt mij al tientallen jaren uit wat een oetlul ik ben. "En nu hoor je het ook eens van een ander!", spint ze tevreden.
Het wachten is natuurlijk op de eerste leeftijdgenoot, die in een donker steegje wordt overvallen, gekidnapt en ergens in een duister achteraf vertrekje te grazen wordt genomen. Gewetenloze orgaanhandelaren zullen dan een paar liter bloed aftappen uit zo'n arme, maar ondertussen wel immune, bejaarde. Erg? Aan de andere kant… bedenk nu eens hoeveel eenheden levensreddend antivirus je in ampullen kunt stoppen. Handel is handel. Nu ik er zo over nadenk mag ik wel oppassen, dat mevrouw harrem (jazeker, moet met een kleine letter) haar kans schoon ziet om nog wat aan mij te verdienen. Af en toe kijkt ze met half geloken ogen naar mij, zoals een hongerige poema dat doet, die het soort sprong berekent dat nodig is om een sappig konijn te vangen. ...
harrem14 sep. 2020Lees meer...

Vier es met sherry

column
3,5 met 2 stemmen 35
Van het vrouwtje (nou ja... schoon aan de haak 90 eerlijke kilo's) mag ik dit eigenlijk niet. Ik bedoel het volgende op het internet plaatsen. Zij wil mij de vernedering van hoon en schamper gelach besparen. Zegt ze. In werkelijkheid ziet ze op tegen de rompslomp van een oploop van gramstorige lezers voor de deur. Om maar niet te spreken van de door hen meegebrachte tomaten, die tegen de voorgevel en de ramen worden gegooid. Ze heeft net de stoep geschrobd en de ruiten blinkend schoon gepoetst. Dus of ik eventjes geen eigenwijze mening wilde ventileren.
Omdat ze nu even niet over mijn schouder meekijkt, maar helemaal opgaat in haar vermageringskuur, 's ochtends een paar glazen beendroge sherry, kan ik nu gauw deze tekst eruit rammelen.
Tot voor een half jaar zag je nooit een viroloog op de tv. Hooguit kende een verwoede Scrabbelaar het woord (goed voor 24 punten)! Heeft u zich wel eens afgevraagd waar ze dan uithingen?
En nog zo'n prangende vraag: wat doen ze als er geen pandemie is? Dus vóór de crisis en na het (hopelijk) einde daarvan. Ach, het zijn retorische vragen, alleen nuttig als inleiding tot het volgende:...
harrem12 sep. 2020Lees meer...

Klasse en Justitie

column
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 42
Een column is bij voorkeur actueel. Eigenlijk is dat ontmoedigend, want wat ik vandaag opschrijf is morgen en overmorgen dus alweer ouwe koek. Zoals dit:
In het verhaal Kreukbaar 1 (van mei 2019) haakte ik in op verontrustende krantenberichten over twee Hoofdofficieren van Justitie (een man en een vrouw). Al sinds 2011 speelden zich twijfelachtige zaken rond dit tweetal af.
Zij hadden stiekem iets romantisch met elkaar. Daarbij overschreden ze de grenzen van fatsoenlijk ambtenaarschap. Dat klinkt zedenprekerig, maar het gevaar bestaat, dat mensen binnen het Openbaar Ministerie in hun werk en oordeel beïnvloed kunnen worden door persoonlijke relaties. Soms in iemands voordeel, soms in iemands nadeel. Het luxe declaratiegedrag van dit tweetal hielp ook niet. Zij zijn beiden in 2019 geschorst, respectievelijk op non-actief gesteld.
Ruim een jaar later staat er een zakelijk berichtje in de pers: de Rijksrecherche heeft niets strafbaars gevonden, dus ons tweetal gaat vrijuit. Heeft vorig jaar de pers dan massaal de plank mis geslagen? Waar blijven de rectificaties of de excuses van de pers? Of denkt het journaille: "Waar rook is, is vuur". Niets strafbaars wil immers niet zeggen dat er niet iets onoorbaars was… Veelzeggend is, dat beide topambtenaren niet terugkomen binnen het justitieel apparaat. ...
harrem31 aug. 2020Lees meer...

Buitenbeentje

column
5,0 met 1 stemmen 62
Ik weet, dat ik in herhaling val, want ditzelfde onderwerp kaartte ik in 2019 rond dezelfde tijd als nu aan. Wel is het zo, dat het onderwerp "herdenken" per definitie gekenmerkt wordt door herhaling. Anders kan je niet herdenken. Dus mijn spijt is al meteen over…
Dit jaar herdenken we, dat 75 jaar geleden de Tweede Wereldoorlog eindigde met de capitulatie van Japan. Daar liggen we hier niet meteen wakker van, maar 135.000 Nederlandse landgenoten in Nederlands Indië vonden dat nogal wat. Dat blijkt wel uit de verzamelde groep serene herdenkers bij het Indisch Monument in Den Haag. Dat werd in 1988 onthuld door Koningin Beatrix. Ik heb - eerlijk gezegd - het aantal keren niet geteld, maar volgens mij is in de daaropvolgende decennia er geen Oranje meer bij geweest om te herdenken. Het koninklijke wegtrekken van die verhullende lap rond het monument bij de officiële opening was vermoedelijk voldoende voor de daaropvolgende tientallen jaren.
Nou krijg ik niet de indruk, dat de herdenkers het verschrikkelijk erg vinden dat het vorstenhuis er nooit bij aanwezig is. Maar een heel klein beetje dan? Waarschijnlijk dat wel! Deze bevolkingsgroep, de Indische Nederlanders, is en blijft sowieso hardnekkig Oranjegezind. Die onverklaarbare gehechtheid aan het vorstenhuis delen zij met de Molukkers, in de wandeling wel aangeduid als Ambonezen. Omgekeerd echter… al sinds koning Willem III, die de archipel voornamelijk als een rijkgevulde snoeppot zag, hadden de Oranjes niet veel op met de kolonie. Kennelijk hechten zij nog steeds aan deze kille traditie.
Maar onze geëerbiedigde vorst WA kan het goed maken. De 75-ste herdenking op 15 augustus 2020 is een goede gelegenheid. Er zijn evenwel meer redenen te bedenken, dat de majesteit niet komt dan dat hij wel komt. Ondanks mijn oproep van vorig jaar aan zijn secretaris om een gaatje te prikken in de vorstelijke agenda, zal er ook dit jaar een Oranje-vrije zone zijn. Ook de majesteit heeft recht op vakantie. Die vermaledijde Jappen ook… Als ze een maandje eerder zich hadden overgegeven of een maandje later, dan was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Laat dat een les voor de volgende keer zijn…...
harrem14 aug. 2020Lees meer...

Rare Portretten 8 – Beëlzebubs Baby

verhaal
2,0 met 1 stemmen 78
Wat hieraan vooraf ging: in "Rare Portretten 7 vertelde Ben van 't Padje (en ik schreef het voor hem op) hoe het Icke, een naïeve man, verging. Twee (naar wat achteraf bleek) uitgekookte lesbo's probeerden al jaren zonder enig resultaat zwanger te worden. Hulpvaardige vrienden en klantvriendelijke fertiliteitsklinieken (b)leken niet te bestaan. Icke loste dat voortzeurende probleem in een keer op. Die aflevering eindigde met de geboorte van het bestelde kind en de meer dan levendige belangstelling in het daaropvolgende kraambezoek. Hier liet ik de aandachtige lezer in verwarring achter met een mysterieuze cliffhanger:
citaat: <Eerst moest de uitgebreide familie langskomen, dan de vrouwen uit het vrouwencafé, dan de collega's van het werk en de talloze individuele vriendinnen en vrienden. Toen was Icke eindelijk aan de beurt, vlak nadat de dorpsgek was komen kijken. De ontmoeting met zijn pasgeboren dochter was... opmerkelijk.
Nergens op de wereld en niet eerder in de mensgeschiedenis kan zich dit zo hebben afgespeeld.> einde citaat.
Over de gang van zaken tijdens dat kraambezoek bestaan twee versies, die ik beide plaats. Een van de twee is waar. ...
harrem 1 aug. 2020Lees meer...

Ouwe Sjans

verhaal
4,0 met 2 stemmen 123
Als levend fossiel ken ik de betekenis van “sjans” natuurlijk. Mijn kleinkinderen moet ik echter zo'n ouderwets en oubollig woord uitleggen. Zij hadden er trouwens geheel anders uitgezien als navolgend verhaal anders was verlopen.
Zo'n honderd jaar of zo geleden studeerde ik in Utrecht... Ik had een bijzondere, zij het vluchtige ontmoeting met een jonge vrouw in het middeleeuwse centrum van de stad: de Donkere Gaard, Utrechts place to be als je een dier wilde uitzoeken. Godzijdank mag het niet meer, maar exotische dieren als een neusbeer of een leguaan kon je in die winkel probleemloos aanschaffen. Ik kwam voornamelijk alleen om te kijken. Ik heb er nog spijt van dat ik voor mijn terrarium daar hagedissen heb gekocht.
Mij bekroop op een gegeven moment het gevoel dat er iets niet klopte met die handel. En dat vermoeden bleek juist. De eigenaars stroopten in verre landen stukken oerwoud af en kwamen met een allegaartje aan exotische dieren terug. Voor zover die de overtocht overleefden. Gelukkig kijken wij consumenten er tegenwoordig anders tegen aan dan toen.
De zaken gingen ondertussen goed: de winkel bestond uit twee of drie pandjes die met elkaar in verbinding stonden. Door verschil in hoogte was er een trapje bij de overgang van het ene naar de andere pand. Veel van het jongere publiek was student. Dat gold zonder twijfel ook voor die aantrekkelijke jongedame, die ik daar opmerkte. Deze gedetailleerde beschrijving geef ik om de mierenneukers onder de lezers te plezieren. En omdat zo'n trappetje essentieel is als decor voor het overspringen van de liefdesvonk toen ik daar liep. Ik had namelijk dikke sjans bij zo’n trapje. Er zat een jonge blonde vrouw op een trede uit te rusten. In het voorbijgaan keek ik belangstellend naar haar en zij knipoogde toen verleidelijk. Ik zou zelfs zeggen uitnodigend. Een weldadige huivering ging over mijn rug…...
harrem 5 jul. 2020Lees meer...

Moederziel

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 45
Gescheiden van je moeder opgroeien in een wildvreemde omgeving. 't Is toch wat! Maar dit behoort bij de levenswetten dat zoiets gebeurt. Medewerkers van bv. de Jeugdzorg en Kinderbescherming weten er alles van. Ik kreeg er een indruk van bij het volgende:
Dit speelt zich al enige tijd geleden af... Ik moest samen met de toen nog jonge Bastiaan het Stadspark ervoor doorkruisen op weg naar onze bestemming. We hadden een afspraak in een van die prachtige Patriciërshuizen, waar Bastiaans biologische moeder Evie woonde. Ik herinner me nog het drama, toen moeder en haar piepjonge zoon werden gescheiden. Het was aangrijpend en ik beloofde spontaan om na enige tijd - bij wijze van troost - met Bastiaan nog eens terug te komen. Dat park, die plek heeft iets magisch, iets mysterieus, want de overlevering wil dat Bastiaan hier in het struweel is verwekt. Ook weer niet heel bijzonder want heel jeugdig Haarlem kwam hier om te vozen.
Daar aangekomen ging de voordeur al open voordat ik had aangebeld. Ze hadden ons al zien aankomen. "Fijn dat jullie er zijn," zo begroette de heer des huizes ons hartelijk, “Evie zal ook wel blij verrast zijn; die weet niet wat haar overkomt als haar zoon hier binnen stapt. Ik roep haar er bij!”. Hij draaide zich in de deuropening om en riep naar achteren: "Evie, kom eens kijken wie er is...".
Evie liep blij opwekt naar voren, nieuwsgierig naar wat er voor verrassends stond te gebeuren. Op de dorpel was het meteen mis: ze greep Bastiaan bij zijn lurven en trok hem krachtig op de grond. Maar die liet zich omgekeerd niet onbetuigd. Moeder en zoon rolden met veel misbaar vechtend over het dure tapijt. Uiteindelijk lukte het ons om de twee vechtersbazen uit elkaar te trekken. Nou, dat was wel een heel kort bezoekje....
harrem 4 jul. 2020Lees meer...

Rare Portretten 7 - Dubbelportret Katlien en Ankie

verhaal
4,0 met 1 stemmen 124
Dit is een vervolg op Rare Portretten 6 - Dubbelportret Ankie en Katlien.
De navolgende beschrijvingen zijn niet gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ze zijn namelijk echt gebeurd.
De informatie is terug te voeren tot diverse bronnen. Daaronder de hoofdpersonen zelf en Ben. U weet wel, die van De Lezersclub. Hij heeft schoenendozen vol met briefjes met notities over allerlei intrigerende mensen. Materiaal voor een toekomstig boek! Maar, zoals u weet uit voorgaande verhalen, lijdt hij aan een schriftelijke variant van Gilles de la Tourette. En dan ook nog de variant met de vele krachttermen. Dat boek durft geen uitgever te publiceren. Maar gelukkig kan hij zijn kruit verschieten in mijn verhaaltjes.
Het taalgebruik is hier af en toe minder parlementair doordat absurde situaties mij door Ben werden ingefluisterd. Inclusief soms heel creatieve krachttermen. Ik ben wat terughoudend met het kuizen van de taal, want volgens mij berust er auteursrecht bij hem. Bij het teruglezen van zijn notities krijg ik af en toe blosjes op mijn ingevallen wangen. Een herziene diagnose van Bens kwaal wordt waarschijnlijk Gilles de la Toilette....
harrem 1 jul. 2020Lees meer...

Rare Portretten 6 – Dubbelportret Ankie en Katlien

verhaal
4,0 met 1 stemmen 21
In deze serie had Icke van Slagh (zie Rare Portretten 2) het voornemen om de wereld verder te bevolken. Hoe, dat staat in deze bizarre sfeertekening. En zoals altijd vertel ik alleen de raarheid en niets anders dan de raarheid.
Voordat sociale media een rol speelden, had elke grote krant een populaire advertentierubriek 'Huwelijk en Kennismaking'. Hoe raak je daar nou verzeild: de middelbare Icke had op zichzelf een levendig sociaal leven. Voor zijn vermeerderingsplannen liep hij echter niet de juiste partners tegen het lijf. Vrouwelijke leeftijdsgenoten bevonden zich in een fase van hun leven dat ze functies bekleedden, waarbij baby's in de weg stonden. Bovendien waren de eitjes meestal op. Begeerlijke jongedames met verse eitjes moesten wel een vadercomplex hebben om gecharmeerd te worden door een dikke veertiger zoals Icke. Dus die advertentierubriek was zo gek nog niet…
In een opvallende advertentie bood hij recht voor zijn raap zijn diensten aan als fokman. Die term past in het rijtje fokstier, fokhengst en fok-noem-maar-op. Door zijn openhartigheid hield hij ook meteen pure trouwlustigen buiten de deur. Trouwen had hij genoeg gedaan in zijn leven.
Dan nu de foklustigen: twee lesbiennes reageerden. Vanaf dit punt breng ik het verhaal vanuit mijn innerlijke lesbo. Volgens hun eigen beschrijving waren ze een stel, was Ankie een gedrongen propje en Katlien een lange lijs. Zij waren late twintigers, die de biologische klok hoorden tikken. Je zou zeggen: twintigers? Tijd zat, toch... om af en toe langs de fertiliteitskliniek te gaan. Echter toen zich dit afspeelde (tachtiger jaren vorige eeuw) kwam een lesbisch koppel niet of niet makkelijk aan de beurt voor behandeling. Dat werd lang wachten en pas na een forse betaling werd alleen Katlien behandeld. De centjes waren toen meteen op voor Ankie....
harrem29 jun. 2020Lees meer...

De Therapiecarrousel 2

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 31
In het voorgaande deel “De Therapiecarrousel 1” las u wie wie is. Het thema is nog steeds, dat in de Geestelijke Gezondheidszorg behandelaars soms druk zijn met zichzelf te behandelen.
In deel 1 werd meisje Trolle – in het kader van beroepskeuze - drie dagen psychologisch getest door ene Machteld van der Zon. Veel verrassends zou dat niet opleveren, want Trolle was zo'n eendimensionaal type, dat het zwarte garen niet had uitgevonden.
Aan het eind van de derde testdag haalde Kink, de vader van Trolle, haar voor het laatst op bij de psychologe. Die vroeg hij, terwijl Trolle haar jas aantrok: "Krijgen we nog een toelichting op de voorbije dagen?". Openhartige flapuit die hij was, liet hij zich ontvallen: "Ik vraag het niet aan Trolle, want die laat toch niet veel los". Dit lijkt een onschuldige opmerking, maar pas op…! Machteld antwoordde, dat Trolles ouders in een afrondend gesprek een toelichting zouden krijgen. Een papieren verslag kwam eraan.
Die bespreking, die een paar dagen later plaatsvond, pakte bizar uit. De psychologe las voor uit eigen werk. Althans sommige stukjes! Niet bepaald onthullend vermeldde zij, dat Trolle niet het scherpste gereedschap uit de gereedschapskist was. Haar IQ was lager dan de minimum score voor vmbo (de opleiding die zij volgde). Mevrouw Van der Zon had op schrift dat IQ een beetje opgeleukt door een hoger getal te noteren… Zo viel dat nog net binnen de normen van het vmbo-profiel. Wie hou je daar nou mee voor de gek?...
harrem28 jun. 2020Lees meer...

De Therapiecarrousel 1

verhaal
3,7 met 3 stemmen 44
In de geestelijke gezondheidszorg zijn er behandelaars, bij wie zelf een steekje los zit. Die zijn tijdens hun sessies eigenlijk bezig met zichzelf te behandelen. Een ludiek voorbeeld:

hij stond op punt van afstuderen in de psychologie toen Freek al een baan kreeg bij de HEMA. Hij moest als klankbord dienen om het werk van gestresseerde verkoopsters te verlichten. Leuke baan, leuk zakcentje en goed voor je curriculum vitae als je na definitief afstuderen gaat solliciteren als psycholoog. Maar Freek werd binnen de kortste keren de laan uitgestuurd, omdat hij in die gesprekssessies de dames belaagde met zijn eigen problemen. Dat luchtte hem enorm op, maar de dames vluchtten huiverend terug naar hun werkplek.
Een voorbeeld van opdringerige privé openhartigheid betrof de psycho-mevrouw, die straks wordt opgevoerd. Maar eerst stel ik u voor aan Tippe (kort voor Xantippe), lerares Duits met haar op de tanden, haar 15-jarige dochter Trolle met rubberen ruggengraat en pa Kink, met niets positiefs. Dat laatste volgens de twee eerder genoemde dames. ...
harrem23 jun. 2020Lees meer...

Over stof

column
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 115
Thuisquarantaine… gelukkig dat er tv is.
Stel je dat eens voor een halve eeuw geleden. Geen tv of zwart-wit televisie en twee zenders en dan verplicht thuis zitten. Uit pure verveling zouden mensen elkaar doodverveeld hebben. Nee, dan maar nu… hoewel. De leefomstandigheden zijn momenteel veel stresserender dan vroeger. Veel te prikkelrijk! En juist bij zo'n thuisquarantaine speelt dat op:
Half elf ‘s avonds heb ik – om u maar een voorbeeld te geven – al drie moorden gepleegd. Dat doe ik meestal tijdens de reclameblokken op de tv. Dat vreselijke opzeggerig acterende zeurjong dat alle Prijsfavorieten van AH kan opnoemen was vanavond als eerste de klos. Gisteren en eergisteren ook al trouwens; hij leert er niks van. Even later wurgde ik dat tweetal levensgenieters in die geestig bedoelde reclame van Amstel Bier. Die humor moest mij echt uitgelegd worden:
Twee vrienden van wie de levensloop in een paar minuten reclame wordt afgebeeld prikkelen mijn huig dusdanig, dat ik bijna overgeef. Die geinponums zijn als ze jong zijn aan de Amstel Pils en als ze oud zijn zuipen ze nog steeds hetzelfde bocht. Dat is ongeveer de intelligente boodschap. Om mij onduidelijke redenen schelden ze elkaar met twinkeloogjes verrot. Zo doen heel dikke vrienden dat kennelijk. Dat schijnt geestig te zijn, zo steek ik hier van op. Kan wel zijn, maar dat was dan toch weer een dubbele moord vanavond. ...
harrem20 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 5 - Jarich

verhaal
4,2 met 5 stemmen 128
Vandaag geen dijenkletser.
De hoofdpersoon is aardig op leeftijd, woont al tientallen jaren alleen en lijkt het prototype te zijn van de beklagenswaardige eenzame oudere. In deze corona-tijd sterk in de aandacht.
Bij Jarich is dat niet van toepassing. Hij is een teruggetrokken mens, die in een soort van mimicry helemaal niet opvalt. Zoals een stilzittende vlinder niet opvalt in een perk met bloemen. De senioren-lockdown veranderde niets in zijn bestaan, dat voor een groot deel bepaald werd door tegenslag en bijbehorende armoede. Vóór de quarantaineperiode kwam er al geen mens over de vloer. Dat was nu niet anders. Zo had hij eens voordeel van zijn ruime ervaring als kluizenaar.
Een mini-kenschets van Jarich: in het kader van kortzichtige ouderschap had hij van zijn ouders deze Friese voornaam gekregen. In het persoonlijke verbale contact ontstond er regelmatig verwarring. Dat begint al bij zich voorstellen: "Ik ben Jarich; aangenaam…". Dat leidt geheid tot een hilarische reactie zoals: "Leuk! Van harte gefeliciteerd". Die naam hielp niet echt om zijn aangeboren schuwheid te overwinnen. Jarich, gesloten als een mossel, is ook niet makkelijk om te beschrijven....
harrem16 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 4 - Hosanna

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 37
Hosanna Indenhoghe is zo'n type, dat zich af en toe verbaasd afvraagt waarom het zo galmt in haar hoofd.. Het is trouwens een akoestisch fenomeen, dat optreedt in een lege ruimte.
Andere mensen horen stemmetjes in hun hoofd. Hosanna heeft een klankkast op haar schouders, die wat van een karig gevulde koelkast heeft. Er zit weinig in en het maakt om de zoveel uur lawaai. Het was Ben, die mijn aandacht op haar vestigde.
Ouwe trouwe Ben (de meester verteller) krabbelt af en toe wat vileine tekst voor mij neer. Hij lijdt aan schriftelijke Tourette, weet u nog? Onlangs kreeg ik een notitie onder mijn neus over die Hosanna. Ben schreef: "Leuke tip voor het maken van een Raar Portret: kies Mrs. O' Sanna…”. Wist Ben veel hoe je dat schrijft. Hij had kennelijk weer een Tourette-aanval toen hij dit opschreef: “Mrs. O'Nozel past beter bij haar. Graftak sodeju…”.
Even tussendoor: ornamenten die iets met de dood te maken hebben vormen een belangrijk onderdeel van het taalgebruik van bepaalde Touretters. ...
harrem 9 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 3 - DDD

verhaal
4,0 met 1 stemmen 21
Een niet helemaal goed snik zijnde vriendin van me, Alelujah Sluitspier, is sowieso de weg al kwijt, maar bij het lezen van mijn stukjes - zo zegt ze -? kan ze op een gegeven moment de draad niet meer oppakken. Want wie is ook weer wie? De volgende tip hielp Alelujah: terugbladeren naar "De Lezersclub is geen leesclub".?Dat is namelijk de proloog tot deze reeks Rare Portretten, waarin personages en context worden geïntroduceerd.
Zoals u weet is Ben van 't Padje mijn inspirator. Zijn ongezouten mening over allerlei onderwerpen bekoort mij, wat in mijn teksten is terug te zien. Door Tourette beïnvloede foeterkanonnades van Ben heb ik wel een beetje gefilterd om tere zieltjes? te ontzien. De rolverdeling tussen ons is breedvoerig beschreven in de vorige vertellingen. Ben wees mij op zo'n teergevoelige ziel, maar onthield zich op mijn verzoek ditmaal van commentaar. Je wilt tenslotte niet nog meer psychologische schade teweeg brengen:? het betreft een begenadigd amateurschrijver/-dichter DDD, die op verschillende schrijverssites actief is. Hij deed mij de eer aan om eens "langs te komen" (zo noem je dat toch?) om een stukje te lezen.
DDD is een spontaan opduikende benaming, die in onze Lezersclub ontstond. Leuker dan zijn echte naam, zoiets als De Vries, Van Wijk of De Jong. Ik ben de precieze naam kwijt net als welke nickname hij gebruikt. DDD is een afkorting voor Drammende Dichtende Dominee. Hij DRAMT zijn mening door, hij DICHT vlijtig en hangt de DOMINEE uit. Ik werd naar aanleiding van een hekelstukje het voorwerp van zijn aandacht. Dat bekroonde hij met morele adviezen. Nou hoop ik altijd op verbetering van mijn hele wezen, dus een paar tips om een beter mens te worden zijn nooit weg. Ze zijn zelfs welkom als ze mij ongevraagd bereiken.
(Even tussendoor nog dit: het leeuwendeel van mijn verhaaltjes is fictie. En ja, inderdaad zijn de Rare Portretten een uitzondering op die regel. Ze zijn raar, maar waar). ...
harrem 4 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 2 – Icke De Neutenkraker

verhaal
4,3 met 3 stemmen 31
In "De Lezersclub is geen leesclub" noemde ik u eerder enkele prominente leden. Wie u nog niet tegenkwam is Icke van Slagh. Net als Ben van 't Padje (zie vorige vertelling "Rare Portretten 1 - Ben") is hij flink op leeftijd. En ook voor hem geldt, dat je een lang, bont leven niet betrouwbaar kunt samenvatten in een A4'tje.
Mijn Rare Portretten-galerij is een gewijde plek: de Tempel van Satire, waarvan de wanden gevuld (gaan) worden met beschrijvingen van karikaturale typetjes. Toen ik Ben om een beschrijving vroeg van zijn medeclublid Icke schreef hij dit op: een overjarige zuipschuit met het charisma van een opgewarmd lijk.
Bens neurologische afwijking (een zeldzame, schriftelijke variant van Tourette) is altijd goed voor een pittige beschrijving. Laat ik het toch een beetje bijschaven:
Ickes bijnaam was "De Neutenkraker". Een klassieke muziekliefhebber denkt misschien aan een aangeschoten, beroemde Rus. Maar het slaat op het gemak waarmee hij de ene na de andere neut in zijn keelholte kieperde. Dat van dat lijk weet ik niet, maar Icke had wel een continue benevelde uitstraling. Het portretteren wordt dan lastig, want baseer je dat op zijn perioden van wazigheid, kortom als Icke teut is? Of op die nuchtere tussenperioden? Vandaar dat mijn portretteringen goeddeels steunen op wat Ben mij vertelt:...
harrem 2 jun. 2020Lees meer...

Rare Portretten 1 – Ben

verhaal
4,0 met 1 stemmen 28
Dit is een op zichzelf staand verhaal, maar het sluit aan op "De Lezersclub is geen leesclub". De daarin geplande Rare Portretten-galerij wordt nu geopend met een portret van Ben van 't Padje.
Goedgebekte Ben verstaat de kunst mondeling mensen raak te typeren… Aan mij de bescheiden taak om het voor hem op te schrijven. De reden: eerder noemde ik hem een prima verteller, maar een belabberde schrijver. Dat verdient enige nuancering. Hij kan eigenlijk best schrijven, maar hij verkloot dat door iets wonderlijks…
Bens schrijfstijl zorgt ervoor dat er altijd wel een lezer is, die een hartverzakking krijgt en verschrikkelijk boos wordt of in hoge geestelijke nood een hulplijn gaat bellen. Ben lijdt namelijk aan een schriftelijke vorm van het Syndroom van Gilles de la Tourette. Zijn krachttermen leiden geheid tot problemen onder sommige lezers. Overigens: op Twitter en Faecesboek staan uitingen, die sterk lijken op de kwaal van Ben. Met deze toelichting lijkt Ben eigenlijk al geportretteerd. Dat is onterecht, want Ben heeft in een lang leven (hij is dik in de 70) meer aan zijn kont hangen, dan die ene stoornis. Maar omdat ik voor zijn biografie meer nodig heb dan dit A4’tje, beperk ik mij tot een enkel aspect. En wel één typische Ben-eigenschap: hij is een diehard eenzaat.
Totaal misplaatst schilderen zijn familieleden, maar ook kennissen, Ben als vanzelfsprekend af als zielig en minstens gestoord. Hij is raar; dat is waar... Aansluiten bij het lopen in de polonaise zit er niet in. Meezingen met Frans Bauer-deuntjes en -kreuntjes evenmin. Lekker met volksstammen feestvierders hela hola carnavallen zie je hem ook niet doen. ...
harrem 1 jun. 2020Lees meer...

De Lezersclub is geen leesclub

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 56
Uit creatievere tijden stamt nog mijn censuurgroepje: enkele belezen typetjes vlooiden mijn teksten eerst na, voordat ik ze opstuurde. Dat was een maatregel in de nasleep van een proces, dat ik aan mijn broek kreeg wegens smaad en laster. Die aanklacht kwam van de een of andere labiele Tut Hola, die zich meende te herkennen in een van mijn beschrijvingen.
Wij noemden ons groepje De Lezersclub; het is een soort van leesclub 2.0 om ons te onderscheiden van gangbare leesclubs of boekenclubs. Leden daarvan verzamelen zich meestal in iemands woonkamer, waar onder het genot van een kop koffie en een plakje cake een boek wordt besproken. De Lezersclub doet dat niet. In het pre-corona-tijdperk kwamen we bijeen in een bruin café en ondergingen dan de gebeurtenissen die zich spontaan voordeden. In die ontspannen sfeer lazen wij kritisch de hekelverhalen, die ik had geproduceerd. Als we dachten dat niemand in zijn kruis werd getast, in zijn wiek werd geschoten of op zijn pik werd getrapt werd mijn verhaal goedgekeurd om te worden ingezonden.
Als geheugenopfrissertje noem ik enkele prominente leden van de club op, zoals… Prof. Eulalie de Kittelaere. Zij is hoogleraar Ethiek, Klinische huppeldepup en nog wat. Desondanks nemen we haar serieus. Dan hebben we Taaie Tinus, zelfbenoemd lid van mijn panel. Dat verdient een toelichting. Hij was zo'n barklever, die zich regelmatig mengde in onze gesprekken. Hij werd aangetrokken door de gratis rondjes, maar bleek af en toe - weliswaar ongevraagd - rake en zinnige dingen te zeggen over mijn teksten. Hij is dus eigenlijk per ongeluk aan komen lopen en wij hebben hem toen maar gehouden. Tinus had een handeltje in ongeregeld, wat dat ook inhield.
Een trouwe lezer herinnert zich wellicht: Louw Loene, van professie houthandelaar of goudhandelaar. Ik haal zijn bezigheden steeds door elkaar, want ik heb nooit goed verstaan wat het nu was. Hij komt hij uit het zuidelijk taalgebied, waar mensen "hout" en "goud" vaak hetzelfde uitspreken. Heel verwarrend is als je daar "Papa Haai" hoort en de spreker bedoelt "Papegaai". Zo weet ik van iemand daar, die na een bezoek aan de dierenwinkel met een heel ander dier thuiskwam dan hij van plan was te doen. ...
harrem27 mei. 2020Lees meer...

Het DNA-atje van de kous

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 85
In het hieraan voorafgaande "Een fatale legpuzzel" zagen we hoe ene Helle met losse skeletonderdelen bezig was. Dat gebeurde in de negentiger jaren toen DNA weliswaar allang bekend was, maar alleen als onderdeel van zuiver wetenschappelijk onderzoek. Pas veel later, nog niet eens zo heel lang geleden, werd het een belangrijk instrument voor Justitie bij forensisch onderzoek.
Dat brengt me terug naar Rinus. Ironisch genoeg voegde deze verzamelaar van anatomisch lesmateriaal losse onderdelen van een skelet bij elkaar, die enige tijd daarvoor opzettelijk uit elkaar waren gehaald. Dat was een doeltreffende truc waarachter vrouwtje Helle zat. Nadat ze haar man Ruft de hersens had ingeslagen onderging hij een metamorfose, waarin hij opging in een flinke partij vetbollen. Mezen en andere vogeltjes deden zich daar tegoed aan. Weg Ruft…
Via Marktplaats en hobbybeurzen verspreidde Helle de 206 botten, die een menselijk lichaam rijk is, in het verzamelaarscircuit. Zo kwamen ze honderden kilometers uit elkaar te liggen. Geen lijk, geen moord. En dan is er ineens stoorzender Rinus, die verzamelbeurzen afstroopte waar hij skeletonderdelen opkocht. Wat hij nog niet in zijn bezit had waren een rechterbovenarm en -benedenarm.
Het zal de oplettende lezer niet verbazen, dat Helle op haar beurt alleen nog maar een rechterbovenarm en -benedenarm bezat. Een van de grotere hobbybeurzen vond plaats in de Brabanthallen in Den Bosch. Helle had een stand gehuurd, waarin ze temidden van andere curiosa die beenderen aanbood. Zij had geen idee waarmee Rinus bezig was toen hij haar verloste van die laatste skeletonderdelen. Maar haar nieuwsgierigheid was wel gewekt. Wat moest hij met die losse botten? Toen Rinus uitlegde, dat hij een compleet skelet aan het samenstellen was, hapte ze van schrik naar adem. Maar ze herstelde zich gauw, want wat maakte dat verder uit? In deze tijd zou een DNA-test uitkomst bieden. Toen dus niet en aan een compleet skelet kon je iemand niet herkennen. ...
harrem27 jan. 2020Lees meer...

Een fatale legpuzzel

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 59
Ofschoon dit een zelfstandig verhaal is, sluit deze tekst aan op het voorafgaande “Zo kom je nog eens ergens”. Beschreven werd het vetbollenavontuur van de hoofdpersoon Helle: een explosieve vermeerdering van meesbollen viel verdacht samen met de geheimzinnige verdwijning van haar echtgenoot Ruft.
Ruft werd na verloop van tijd doodverklaard en zijn weduwe Helle zat er opeens warmpjes bij dankzij het staatslot, dat Ruft net niet had kunnen innen. Zij leefde gerieflijk, maar nogal teruggetrokken, waardoor het niet opviel, dat zij op Marktplaats op een bizarre manier actief was. Daar wordt druk gehandeld in anatomische modellen, waaronder menselijke restanten. In principe bestemd voor het onderwijs, maar je hebt ook verzamelaars van macabere voorwerpen. Daarnaast kon je Helle regelmatig aantreffen op hobbybeurzen, waar in anatomisch lesmateriaal werd gehandeld.
Op één punt week ze af van andere standhouders en handelaren. Je kon bij haar niet meer dan 10 beenderen tegelijk kopen. Zo bewerkstelligde ze, dat skeletonderdelen door verspreide verkoop uit hun verband werden gehaald en op ver uit elkaar liggende plaatsen terecht kwamen. Het paste in een snood plan.
Een moord is perfect als je niet eens denkt aan moord. Wat daarbij helpt is de afwezigheid van een lijk. Een detail, dat toch doet denken aan de spoorloos verdwenen Ruft (over wie u in de voorafgaande aflevering las). Maar soms zijn er onvoorziene ontwikkelingen, die de prachtigste plannen in de war schoppen. Zo’n riskante factor was er in de persoon van Rinus, een verwoed verzamelaar van anatomisch lesmateriaal. Rinus was Technisch Onderwijs Assistent (TOA) en in dat beroep gaat men om met ongewoon materiaal. …...
harrem25 jan. 2020Lees meer...

Zo kom je nog eens ergens

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 85
Het echtpaar Helle en Ruft was van onbestemde, maar hoge leeftijd. In die levensfase is het niet ongebruikelijk, dat lang met elkaar getrouwde oude stelletjes de godganse dag staan te kiften. "Aha, leeftijdsdiscriminatie!" hoor ik u denken, want echtparen ruziën immers in alle leeftijdsklassen. Echter, seniore paartjes onderscheiden zich, doordat ze in tientallen jaren tijd een aparte, vaak bizarre stijl van ruziën hebben opgebouwd. Twistgesprekken kunnen gaan over voor de buitenstaander onbegrijpelijke onderwerpen. Voorbeelden: een 45 jaar geleden gebroken porseleinen kopje of het wegblijven bij de trouwerij van nicht Machteld en die uitvreter Jacob.
Ruft en Helle leefden van de AOW plus wat daarbij geklust werd. Tegen het einde van het jaar bijvoorbeeld verkochten zij langs de deur vetbolletjes als wintervoer voor vogels. Helle was een precies typetje: voordat ze aan het maken van de vetbollen toekwam maakte zij eerst een rondje in de buurt om bestellingen te noteren. Neen, ze liet niets aan het toeval over…
Voor de productie van de vetbollen had ze haar eigen, unieke recept. In principe smolt ze dierlijk vet, zoals reuzel, en mikte daar zaadjes in. In een rond vormpje laten stollen en ziedaar de vetbol. Als de reuzel op was, week Helle uit naar een eindeloze bron van dierlijk vet: de loslopende katten en honden in de buurt. Vogels zijn consumenten zonder scrupules; zij vonden het heerlijk.
Helle had evenmin scrupules: als ze een kat of hond in handen kreeg, keelde zij die met haar blote handen. De kadavers werden gekookt in grote kookpotten, zodat de weefsels los lieten en Helle het vet uit de pan kon scheppen. Op de botten na werd de rest (huid, haren en pezen) door het toilet gespoeld. De botten verzamelde zij in plastic boodschappentasjes, die wekelijks in de vuilcontainer gingen. Er kraaide geen haan naar. Trouwens, de enige haan uit die buurt was op zekere dag zomaar opeens uit de achtertuin van de buren verdwenen....
harrem22 jan. 2020Lees meer...