Inloggen

biografie: harrem

 

http://verhaalhalen.jouwweb.nl/
 


Inzendingen van deze schrijver

177 resultaten.

Het DNA-atje van de kous

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 32
In het hieraan voorafgaande "Een fatale legpuzzel" zagen we hoe ene Helle met losse skeletonderdelen bezig was. Dat gebeurde in de negentiger jaren toen DNA weliswaar allang bekend was, maar alleen als onderdeel van zuiver wetenschappelijk onderzoek. Pas veel later, nog niet eens zo heel lang geleden, werd het een belangrijk instrument voor Justitie bij forensisch onderzoek.
Dat brengt me terug naar Rinus. Ironisch genoeg voegde deze verzamelaar van anatomisch lesmateriaal losse onderdelen van een skelet bij elkaar, die enige tijd daarvoor opzettelijk uit elkaar waren gehaald. Dat was een doeltreffende truc waarachter vrouwtje Helle zat. Nadat ze haar man Ruft de hersens had ingeslagen onderging hij een metamorfose, waarin hij opging in een flinke partij vetbollen. Mezen en andere vogeltjes deden zich daar tegoed aan. Weg Ruft…
Via Marktplaats en hobbybeurzen verspreidde Helle de 206 botten, die een menselijk lichaam rijk is, in het verzamelaarscircuit. Zo kwamen ze honderden kilometers uit elkaar te liggen. Geen lijk, geen moord. En dan is er ineens stoorzender Rinus, die verzamelbeurzen afstroopte waar hij skeletonderdelen opkocht. Wat hij nog niet in zijn bezit had waren een rechterbovenarm en -benedenarm.
Het zal de oplettende lezer niet verbazen, dat Helle op haar beurt alleen nog maar een rechterbovenarm en -benedenarm bezat. Een van de grotere hobbybeurzen vond plaats in de Brabanthallen in Den Bosch. Helle had een stand gehuurd, waarin ze temidden van andere curiosa die beenderen aanbood. Zij had geen idee waarmee Rinus bezig was toen hij haar verloste van die laatste skeletonderdelen. Maar haar nieuwsgierigheid was wel gewekt. Wat moest hij met die losse botten? Toen Rinus uitlegde, dat hij een compleet skelet aan het samenstellen was, hapte ze van schrik naar adem. Maar ze herstelde zich gauw, want wat maakte dat verder uit? In deze tijd zou een DNA-test uitkomst bieden. Toen dus niet en aan een compleet skelet kon je iemand niet herkennen. ...
harrem27 jan. 2020Lees meer...

Een fatale legpuzzel

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 34
Ofschoon dit een zelfstandig verhaal is, sluit deze tekst aan op het voorafgaande “Zo kom je nog eens ergens”. Beschreven werd het vetbollenavontuur van de hoofdpersoon Helle: een explosieve vermeerdering van meesbollen viel verdacht samen met de geheimzinnige verdwijning van haar echtgenoot Ruft.
Ruft werd na verloop van tijd doodverklaard en zijn weduwe Helle zat er opeens warmpjes bij dankzij het staatslot, dat Ruft net niet had kunnen innen. Zij leefde gerieflijk, maar nogal teruggetrokken, waardoor het niet opviel, dat zij op Marktplaats op een bizarre manier actief was. Daar wordt druk gehandeld in anatomische modellen, waaronder menselijke restanten. In principe bestemd voor het onderwijs, maar je hebt ook verzamelaars van macabere voorwerpen. Daarnaast kon je Helle regelmatig aantreffen op hobbybeurzen, waar in anatomisch lesmateriaal werd gehandeld.
Op één punt week ze af van andere standhouders en handelaren. Je kon bij haar niet meer dan 10 beenderen tegelijk kopen. Zo bewerkstelligde ze, dat skeletonderdelen door verspreide verkoop uit hun verband werden gehaald en op ver uit elkaar liggende plaatsen terecht kwamen. Het paste in een snood plan.
Een moord is perfect als je niet eens denkt aan moord. Wat daarbij helpt is de afwezigheid van een lijk. Een detail, dat toch doet denken aan de spoorloos verdwenen Ruft (over wie u in de voorafgaande aflevering las). Maar soms zijn er onvoorziene ontwikkelingen, die de prachtigste plannen in de war schoppen. Zo’n riskante factor was er in de persoon van Rinus, een verwoed verzamelaar van anatomisch lesmateriaal. Rinus was Technisch Onderwijs Assistent (TOA) en in dat beroep gaat men om met ongewoon materiaal. …...
harrem25 jan. 2020Lees meer...

Zo kom je nog eens ergens

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 62
Het echtpaar Helle en Ruft was van onbestemde, maar hoge leeftijd. In die levensfase is het niet ongebruikelijk, dat lang met elkaar getrouwde oude stelletjes de godganse dag staan te kiften. "Aha, leeftijdsdiscriminatie!" hoor ik u denken, want echtparen ruziën immers in alle leeftijdsklassen. Echter, seniore paartjes onderscheiden zich, doordat ze in tientallen jaren tijd een aparte, vaak bizarre stijl van ruziën hebben opgebouwd. Twistgesprekken kunnen gaan over voor de buitenstaander onbegrijpelijke onderwerpen. Voorbeelden: een 45 jaar geleden gebroken porseleinen kopje of het wegblijven bij de trouwerij van nicht Machteld en die uitvreter Jacob.
Ruft en Helle leefden van de AOW plus wat daarbij geklust werd. Tegen het einde van het jaar bijvoorbeeld verkochten zij langs de deur vetbolletjes als wintervoer voor vogels. Helle was een precies typetje: voordat ze aan het maken van de vetbollen toekwam maakte zij eerst een rondje in de buurt om bestellingen te noteren. Neen, ze liet niets aan het toeval over…
Voor de productie van de vetbollen had ze haar eigen, unieke recept. In principe smolt ze dierlijk vet, zoals reuzel, en mikte daar zaadjes in. In een rond vormpje laten stollen en ziedaar de vetbol. Als de reuzel op was, week Helle uit naar een eindeloze bron van dierlijk vet: de loslopende katten en honden in de buurt. Vogels zijn consumenten zonder scrupules; zij vonden het heerlijk.
Helle had evenmin scrupules: als ze een kat of hond in handen kreeg, keelde zij die met haar blote handen. De kadavers werden gekookt in grote kookpotten, zodat de weefsels los lieten en Helle het vet uit de pan kon scheppen. Op de botten na werd de rest (huid, haren en pezen) door het toilet gespoeld. De botten verzamelde zij in plastic boodschappentasjes, die wekelijks in de vuilcontainer gingen. Er kraaide geen haan naar. Trouwens, de enige haan uit die buurt was op zekere dag zomaar opeens uit de achtertuin van de buren verdwenen....
harrem22 jan. 2020Lees meer...

Weldoordacht

column
4,9 met 9 stemmen 48
Hoe ontstaat een column? In principe risp je je eigen waarnemingen op. Die zijn voor een groot gedeelte gebaseerd op gezapig achterover hangen in een fauteuil, terwijl je glazig naar de televisie kijkt. Let maar eens op, bij de meeste columnisten lijkt hun informatiebron televisie te zijn. Als informatiebron ontkom je daar niet aan. Voor de een is televisie het oog op de wereld, voor een ander het oog van de duivel.
Andere informatiebronnen dan: sociale media zijn niet betrouwbaar, de krant doorgaans wel, maar die loopt gemiddeld een dag achter op het nieuws. In de achterlijke plaats waar ik woon is er ook nog een stadsomroeper, die af en toe nieuwtjes rondschreeuwt. Daar kan ik ook geen column mee vullen.
Soms wordt mij in reacties op mijn teksten toevertrouwd: "ik kijk geen televisie" als een soort van verontschuldiging. Misschien zijn die mensen te vriendelijk om te zeggen, dat mijn stukje gewoon niet aankomt. Maar feit is, dat inderdaad de "pointe" niet duidelijk is als je die vermaledijde televisie niet aan hebt gehad. Een onoplosbaar probleem, want ook onderstaande spatte van de tv af.
Diverse politieke figuren verdrongen elkaar dezer dagen op het tv-scherm, met kordate mededelingen over het aanpakken van overlast door niet-uitzetbare asielzoekers. Specifieker bewoners van AZC's (de opvangcentra voor asielzoekers), die uit een veilig land komen. Immers, ze zijn bij voorbaat kansloos als ze een verblijfsvergunning vragen. Vermoedelijk geven ze gevolg aan hun frustraties door hier en daar de boel op stelten te zetten, bushokjes te vernielen en de plaatselijke middenstand te beroven. En inderdaad is het de tv, die beelden toont van roerig volk. De tragiek is dat hun veilige herkomstlanden niet erg aardig zijn voor terugkerende burgers. Vanuit Nederland wordt een zachte druk uitgeoefend om al dan niet onder begeleiding op het vliegtuig te stappen. Daar wordt massaal geen gehoor aan gegeven. De oplossing - zo bedachten enkele politici - is die weigering voortaan strafbaar te stellen. ...
harrem20 jan. 2020Lees meer...

Collega's

column
2,0 met 2 stemmen 60
Mijn wijze kater Koos en ik zijn het helemaal met elkaar eens. De vlotste politiebabbelaar op tv ooit is of liever was Ellie Lust. Niet alleen was ze voorlichtster van de Amsterdamse politie, ze stond ook met beide voeten in de praktijk van alledag. Dat maakte haar in veel opzichten geloofwaardig.
Het was wel opvallend dat ze het woord "politieagenten" niet durfde uit te spreken. Ze had het altijd over collega's. De collega's gingen op pad na een melding. De collega's grepen in. De collega's traden op. De collega's dit en de collega's dat. Rangen waren helemaal taboe, geen commissaris of inspecteur kwam over haar lippen. Over een brigadier en hoofdagent werd oorverdovend gezwegen. Die heetten allemaal collega's! Enigszins ongemakkelijk werd het wanneer Ellie voor een televisieprogramma in een gevaarlijk, verweg land tussen geharde strijders het politiewerk aldaar bestudeerde en becommentarieerde. Collega’s!
Deze democratiseringsdrang breidde zich sterk uit, want in de nieuwsuitzendingen van de tv vermijdt men angstvallig rangen te noemen. Wijkagent of inspecteur… één pot nat. Dat schept verwarring want ze zijn ieder verantwoordelijk voor iets anders. Ook de niet-politiemensen zoals daar zijn Bijzondere Opsporing Ambtenaren (BOA's) heten collega's. De niet-politiemensen, die vingerafdrukken afnamen en even zo vrolijk oranje pilonnetjes op straat plaatsten als er een zinkgat (“sinkhole” in goed Nederlands) is ontstaan… allemaal collega's. Maar als je als burger ze aanklampt, omdat je politie nodig hebt kunnen ze niets voor je betekenen zonder bevoegdheid. Idioot voorbeeld: ze mogen automobilisten, die op de stoep parkeren niet bekeuren. Daar moet speciaal een “echte agent” voor worden opgepiept. Collega’s?
Door haar jolige manier van beschrijven kreeg je toch een beetje de indruk dat het een gezellige boel bij de politie is. Het beeld ontstond van elkaar joviaal op de schouders slaande dienders en diensters. Kortom een geforceerd soort democratisch bestel…...
harrem 6 jan. 2020Lees meer...

Om je vingers bij af te likken

verhaal
3,3 met 3 stemmen 88
In een toch al overgereguleerde maatschappij kregen we - vlak voor het einde van het jaar 2019 - nog eventjes te horen hoe vuurwerk er vanaf volgend jaar uit gaat zien. Chinese bommentapijten, Vampierbazooka's, Helseknettermatten, Doodsmakken en ander superzwaar vuurwerk mogen/mag dan niet meer worden afgestoken. Dat is een heilzame beslissing, maar het heeft ook iets cynisch…
Het is – met deze bepaling – net alsof we collectief accepteren, dat er dit jaar nog één keer vingers en ogen mogen worden opgeofferd voor het grote goed. Dat heeft vermoedelijk ermee te maken dat we ons wijsmaken dat het een eeuwenoude traditie is (net als de niet eens zo heel oude traditie van het fenomeen Zwarte Piet), de vrijgevochten mens of omdat we vinden dat we gewoon recht op knallen hebben.
Je hoeft niet helderziende te zijn om te voorspellen dat het dezer dagen weer gruwelijk misgaat als dat zware spul nog één keertje mag. Er zullen na 1 januari 2020 weer mensen zijn, die de rest van hun leven hun eigen gat niet meer kunnen afvegen, omdat ze geen vingers meer hebben. Er zullen sommige mensen hun beroep, waarin een paar goede ogen nodig is, niet meer kunnen uitoefenen.
Voor de goede orde: ik vind vuurwerk leuk, maar beperking is wenselijk. Dat "leuk" gaat onvermijdelijk samen met veel blessureleed. Overigens behoor ik tot de bekeerlingen, want als kind ben ik mij te buiten gegaan aan riskante vuurwerkprojecten. Dat deed ik samen met mijn oudere broer. De Grote Schepper had vast nog grootse plannen met mij, want terugblikkend ben ik door het oog van een naald gekropen....
harrem31 dec. 2019Lees meer...

De dood… een plekje in ons leven

column
2,7 met 3 stemmen 41
Tot de core business van onze monarchen hoort - naast linten doorknippen en begripvol luisteren naar door het noodlot getroffen onderdanen - de boel zo bij elkaar houden. In 2020 gaat het spannen, want - net als Sinterklaas rond 5 december het veel te druk heeft in zijn eentje - kan WA wel een hulpkoning gebruiken. Misschien kan Bea bijspringen. Immers, in 2020 vieren we 75 jaar bevrijding. Daar is in principe niets anders aan dan 74 jaar of 73 jaar bevrijding, behalve dan dat het zo'n mooi afgerond getal is. En behalve dat onderhand de laatste levende getuigen van de oorlogsellende er zelf bij zijn. Want dat vieren wordt voorafgegaan door gedenken van wie er vielen.
WA heeft het druk zat, want naast de talloze herdenkingsbijeenkomsten gaat het gewone werk ook door: ontbijten met kindertjes in de peuterspeelzaal, hier en daar een defileetje afnemen en een rijtochtje met de glazen koets. Dat vehikel zit overigens zo dik in het goud, dat verwarring met de gouden koets begrijpelijk is. Dus WA en Max moeten wel goed opletten waar ze instappen. Maar ik dwaal af… 's Konings agenda voor 2020 staat bol van de herdenkingen, maar ik hoop van ganser harte dat hij 15 augustus 2020 even open houdt voor het volgende:
Dus kamerheer (waarschijnlijker: secretaris) van de koning opgelet! Noteer het vast op de kalender in WA’s werkkamer. Temidden van die talloze herdenkingen is er eentje, die door zijn bescheiden onopvallendheid mij juist wel opvalt: de jaarlijkse herdenking bij het Indië Monument in Den Haag. Op die dag worden ieder jaar bij dat monument alle slachtoffers van de Japanse bezetting (en de directe gevolgen daarvan) van Nederlands-Indië herdacht. Tussen alle mooie woorden wordt zoiets banaals als geld nooit genoemd, maar zo'n "direct gevolg" eventjes noemen past wel in deze column, namelijk:
Nederland is het enige land ter wereld dat zijn ambtenaren en militairen in de vroegere kolonie Nederlands Indië tijdens de Japanse bezetting niet doorbetaalde. Moet je nagaan wat de regering zich zo bespaarde. Tegelijkertijd hadden duizenden mensen drieënhalf jaar geen inkomen; stelt u zich dat eens voor… Terecht winden we ons in deze tijd op over de bizarre gang van zaken rond de zogenaamde toeslagenfraude. Ik mag lijden dat desbetreffende door de Belastingdienst kaalgeplukte ouders gauw hun geld terugkrijgen, want de ambtenaren en militairen uit Nederlands Indië wachten al bijna 75 jaar op achterstallig salaris. Dus ouders, maak je borst maar nat! U moet een beetje geduld hebben… ...
harrem23 dec. 2019Lees meer...

Inwijding

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 93
Ik was op mijn achttiende veel naïever dan een willekeurige tiener nu. Zonder sociale media circuleerde informatie een paar decennia terug beduidend langzamer. Ik liep sowieso achter, zeker wat betreft verkenningen op het terrein van de liefde. Meisjes leken mij een aparte mensensoort, begeerlijk maar onbereikbaar.
Gelukkig waren er erotisch getinte tijdschriften zoals De Lach. Voor zijn tijd stond er verrassend veel bloot in. Ofschoon het tijdschrift zich presenteerde als een bron van brede informatie domineerden de spannende plaatjes. Er werd inderdaad ook aandacht besteed aan “guitaristen” en “olijke grappenmakers”, die in hét medium van toen, de radio, furore maakten. Maar geprononceerde dames met veel te weinig aan genoten de meeste aandacht. Dat kon je wel zien aan de beduimelde bladzijden als je bij de kapper een steelse blik in zijn leesmap met snoepgoed wierp.
Met mijn erotische verkenningen liep het dus niet zo hard, want meer dan één keer in de maand ging ik niet naar de kapper. En toen… was daar Annet van de Boezem. Vijfentwintig jaren jong met een silhouet, dat de hormonen gierend door mijn bloed joeg. Een geëmancipeerd typetje, want niks achteraf gedoe… Zij vestigde zich gewoon midden in het dorp en deed niet de minste moeite om de vooruitgeschoven positie van haar vrouwelijke voorkomen te verhullen. Om het maar eens plastisch uit te drukken…
Je kon gewoon bellen voor een afspraak, hetgeen ik schoorvoetend deed. En toen was het moment aangebroken… Ik trad binnen in haar werkruimte, waar ik mij binnen de kortst mogelijke tijd ruggelings op een meubel in een liggende positie bevond. Annet had zich achter mij gepositioneerd en klemde mijn hoofd stevig vast. Mijn beide oren zakten weg in twee keer iets, waarvan ik tot dat moment mij alleen maar een voorstelling had geprobeerd te maken. Er was de euforie van een gelukzalig verdoofd gevoel, maar dat kan ook komen doordat mijn beide gehoorgangen zo werden afgesloten. Ondertussen was Annet in mijn mondholte aan de gang. Zij friemelde dat het een lust was en raakte daarbij alle wanden…...
harrem18 aug. 2019Lees meer...

Ons bin zuunig

verhaal
2,0 met 1 stemmen 79
De opmerkzame lezer met een olifantengeheugen zal ongetwijfeld delen uit onderstaand verhaal herkennen. Bij een eerdere editie kreeg ik dreigementen binnen van mensen, die zich in de beschreven personen meenden te herkennen. Onzin natuurlijk, want het is fictie. Weliswaar gebaseerd op levendige voorbeelden. Realistische fictie, weet u wel. Heeft het nut aangifte te doen bij de politie? Als je een verkrachting aangeeft heb je kans onverrichterzake weg te worden gestuurd. Ik laat de gestolen fietsen maar buiten beschouwing, maar ik heb ervaren dat de afdeling tekstenpolitie op mij let.
In Superoma en Superopa manifesteerde Krijsje zich als een zuinig typetje. Een mooie eigenschap maar ze overdreef wel wat: papieren luiers wassen en opnieuw gebruiken voor kleindochter Trudje, gebruikte papieren koffiefilters uitspoelen, een tot hoed gevouwen krant over een stomende fluitketel plaatsen zodat er geen warmte kon ontsnappen. Proppen krantenpapier in de ventilatiekokers in de keuken met hetzelfde doel. Kortom, diverse mogelijkheden voor zelfmoord.
Die zuinigheid was selectief: ze vloog regelmatig naar Canada om haar oudste dochter te bezoeken. Stasie, haar vlakbij wonende dochter (vermoedelijk ontstaan uit een one-night-stand met de duivel) was gewoon om haar naar Schiphol te rijden. Dat gebeurde met zo'n Japans minibusje (een Kamikazu of zoiets dergelijks). In dat busje waren slechts twee zitplaatsen voorin. De rest was laadruimte. Terwijl Stasie op de plaats van de bestuurder zat, werd de plek naast haar steevast gereserveerd voor Krijsjes bezem(steel). Joost mag weten waarvoor, maar is Joost niet de naam van de duivel?
Krijsje werd eenvoudigweg in een losstaande rotan stoel in de laadruimte geplaatst. Als een sjoelschijf in een gladde sjoelbak zwierde het arme mens met stoel en al over de gladde vloer heen en weer bij iedere bocht of rotonde. Krijsje was zo'n ouwe taaie, dat ze die maltraitatie goed doorstond. Nog sterker... ze was in staat om zich goed te ontspannen, zodat ze tijdens de rit in slaap kon sukkelen. Meermalen moest ze bij aankomst wakker worden geschud. Er werd allang niet meer verbaasd opgekeken als ze snurkend op haar rug in de omgevallen stoel lag als een omgekieperde Griekse landschildpad. Op aandringen van Krikke werd er uiteindelijk een extra bank in de laadruimte geplaatst. Hij maakte zich namelijk zorgen over het vervoer van zijn dochtertje, baby Trudje. Zo kwamen er eindelijk veiligheidsriemen op de passagiersplaatsen, zodat de baby in haar vastgeklikte Maxi Cosi niet door de ruimte werd gelanceerd bij een noodstop. ...
harrem11 aug. 2019Lees meer...

Superopa

verhaal
4,0 met 2 stemmen 63
In mijn eigen Addamsfamilie, de Gluipjes dus, was er één normale persoon: Opa Geurt. Onopvallend (want sufgeluld in een lang huwelijk) speelt hij niet of nauwelijks een rol in mijn verhalen. Dat wil niet zeggen dat er niets interessants was te vertellen. Maar Geurt was langzaam maar zeker gemanoeuvreerd in een latente bijrol. Zijn enige en belangrijkste bijdrage was zijn maandelijkse AOW.
Geurt woonde met Krijsje en Blackie, een oude zwarte kat, in een seniorenwoning in het slaperige stadje Zzz... (Hoe zou je een zwarte kat anders moeten noemen?). Toen ik hem leerde kennen waren ze (volgorde Geurt, Krijsje en Blackie) respectievelijk 72, 70 en 12 jaar oud. In ruil voor zijn rol van lamme goedzak, die alles over zich heen liet gaan, kreeg Geurt zijn natje en zijn droogje. Krijsje zorgde voor een schoon en gesteven overhemd en bepaalde hoe en wanneer er werd geconverseerd. Niet veel anders gedroeg ze zich tegenover Blackie: natje en droogje, schone kattenbak en communicatie, gekenmerkt door geblaas, gegrauw en gegrom.
En Blackie deed vervolgens net zo...
Gemakshalve nam Geurts omgeving aan, dat hij behalve een suflul ook een beetje kierewiet was. Er was ooit vastgesteld, dat hij verknocht was aan het volgen van de uitslagen van voetbalwedstrijden. Sedertdien nam iedereen aan, dat hij over niets anders kon praten. Je komt dan in een soort vicieuze cirkel terecht, waarin alleen de voetbaltoto werd besproken. Krikke was de enige, die dit doorzag. In zijn rol van surrogaat schoonzoon kaartte hij bij Geurt voor de afwisseling eens andere onderwerpen aan. En dan bleek Geurt veel interessantere onderwerpen te beheersen dan dat. Alle persoonlijke initiatief was echter bij hem de kop ingedrukt....
harrem 7 aug. 2019Lees meer...

Timing in natura

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 49
Succes in het leven hangt samen met goede timing. Lang geleden hield de succesvolle directeur van de Tomadofabriek leerzame lezingen. Zijn gehoor bestond uit allerlei managers, die wel eens wilden weten hoe je een succesvol zakenman wordt. Nou, dat legde hij fijntjes uit.
Het grappige is, dat ik jaren later zijn zoon ontmoette, die iets deed met communicatietraining in het bedrijfsleven. Hij vertelde mij dat zijn vader zijn succes verklaarde zoals dat hem dat per lezing uitkwam: verschillend. Ondertussen maakte zijn gehoor - hongerig naar succes - ijverig aantekeningen.
In werkelijkheid (volgens de zoon) stak het zo in elkaar: vlak na de oorlog had iedereen behoefte aan pannen en er was welgeteld één fabriekje (Tomado) in het land, dat bedrijfsklaar was en direct kon produceren en leveren. Door zo'n onbedoelde, succesvolle timing waar je helemaal geen invloed op hebt, kan je miljonair worden. Tijd en locatie… Die dienen wel eventjes aan jouw kant te staan.
Mijn timing is beroerd… Dat is altijd al zo geweest. Het ergste voorbeeld? Ik had – krap 20 jaar oud – een mooi wijf aan de haak kunnen slaan, maar ik moest zo nodig met een paar maten eerst een zwerftocht door Europa maken. Ik had nog veel jaren tegoed om mijn slag te slaan. Echter, toen wij na een paar maanden terug kwamen waren alle lekkere wijven op en in ieder geval ík... heb mij daarna levenslang moeten behelpen met een chagrijnige takkenbos. ...
harrem 3 aug. 2019Lees meer...

Superoma

verhaal
4,0 met 1 stemmen 41
Nu u er naar vraagt: de familie Gluip (uit de serie “Het zit in de familie”) is een bron van inspiratie. Vooral dit Gluipse drietal: Oma Krijsje, moeder Stasie en kleindochter Trudje. Zij demonstreren levendig hoe een rottige eigenschap van generatie op generatie wordt overgedragen. Een (beroerde) opvoeding speelde daarin geen cruciale rol; wel wat in de Engelstalige wetenschappelijke literatuur “inborn error” heet. Een weeffoutje, zeg maar.
Krijsje muntte uit in het affakkelen van de medemens als die haar niet aanstond. Eigenlijk had ik niets te zoeken in die familie, maar mijn betrokkenheid is te herleiden tot mijn band met Krikke (vader van Trudje). Door hem raakte ik per ongeluk op een Gluip familiefeestje verzeild. En om inmiddels niet meer naspeurbare redenen ben ik daar af en toe langsgegaan.
Ieder mens is uniek, maar van Krijsje weet ik zeker, dat dat het geval is! Sommige mensen is het gegeven, dat ze er op hun 70e nog steeds jeugdig uit zien alsof ze nooit ouder zijn geworden dan 30 jaar. Krijsje was eigenlijk een trieste variant: ook zij werd na haar 30e uiterlijk nooit ouder, wat goed klinkt, maar helaas zag ze er op haar 30e al stokoud uit. Dus dat ze nooit ouder leek te worden was maar een betrekkelijk voordeel…
Pas na het zien van oude familiefoto’s viel me op, dat ze er vele jaren geleden precies zo uitzag als vandaag de dag: stokoud. Moest ik een signalement van haar verspreiden, dan zou ik zeggen: iel, klein, broos oud wijfje, graatmager, spierwit haar in een knotje opgestoken. ...
harrem30 jul. 2019Lees meer...

Kwaad in de dop

verhaal
4,0 met 1 stemmen 59
In de serie “Het zit in de familie” besteedde ik aandacht aan de herkomst van het Kwaad bij kinderen. Het bespaart ruimte en uitleg als ik kortheidshalve verwijs naar deel 8 en deel 2, omdat daarin twee schatten van kinderen worden opgevoerd. Interessant is hun transformatie tot twee doortrapte volwassenen. Daarbij rijst de vraag of kinderen in aanleg slecht kunnen zijn of dat ze dat worden. Voordat opvoeding weer de schuld krijgt, kijk eerst eens naar kindmoordenaars. Het lijkt politiek correct te zijn om omgevingsfactoren de schuld te geven en niet aangeboren slechtheid. We zullen zien…
Eventjes googelen en je vindt beschrijvingen van beruchte moorden, gepleegd door een kind. De categorie van kindsoldaten nog maar erbuiten gelaten. Denk aan die IS-jochies met hun grote melancholische kijkers. Zo schattig… Opgevangen in een liefdevolle omgeving ontpoppen zij zich misschien wel tot van die frisse voetballertjes bij Woerdense Boys. Of niet… We weten dat pas na de eerste moordpartij zeker. En die blijft misschien wel uit. Weten doen we het niet!
Slecht voorbeeld speelt een rol, maar raadselachtig blijft, dat bij beruchte kindmoordenaars hun moordzucht uit het niets lijkt te ontstaan. In dit stuk toon ik u aanstonds een verbijsterend verband tussen de bovengenoemde twee verhalen en de daarin voorkomende boosaardige personages: Wybertje en Trudje.
Als testcase eerst de familie Van de Beerput uit “Het zit in de familie deel 8”. Dat een puur slechte inborst erfelijk is, leek een achterkleinkind (Wybertje) van de bejubelde Oma Emma te bewijzen. Emma zaliger wordt inmiddels jarenlang bewierookt, bijna vereerd als een soort heilige. Zeg maar Moeder Teresa 2.0. Dat zij bij leven een onaangenaam kreng was wordt angstvallig verzwegen door de famielje. De enige, die duidelijk afstand van dat gezwijmel nam, was Krikke, de vader van Wybertje. Een aangetrouwd geval dus. Dat heeft hij geweten. Dankzij Wybertje, die als baby en peuter een snoepje was, maar zich tot een gestoorde, gewetenloze puber ontwikkelde. Geïndoctrineerd door een disfunctionele familie ontpopte zij zich tot een gereïncarneerde Oma Emma... ...
harrem28 jul. 2019Lees meer...

Zomertelevisie 2

verhaal
3,8 met 4 stemmen 98
Vervolg van Zomertelevisie 1
Levend fossiel RTL4-nieuwslezer Jan, wiens achternaam zo Hoop-vol stemt kijkt soms verbaasd bij wat hij opleest. Jan permitteert zich af en toe wat improvisaties met de tekst. Flauwe grapjes eigenlijk. Berichten over dieren (tragisch of niet) worden gniffelend verteld, want dieren zijn er voor vermaak.
De presentatoren bij RTL4 houden het dierenrijk overzichtelijk door walvissen en dolfijnen “vissen” te noemen. Alle beren bij RTL 4 zijn “Grizzlybeer”. Dat maakt een verhaal spannender ook al gaat het om een doodsbange bruine moederbeer die niet meer uit een telefoonpaal durft te klimmen.“Grizzly” in de tekst verhoogt de nieuwswaarde...
Zo hou je voorlichting simpel, overzichtelijk en fout. Door het jaar heen is dit de gebruikelijke gang van zaken, maar ‘s zomers neemt de oppervlakkigheid toe: met dank aan de jongens en meisjes die tijdelijk de redactie vormen als de vaste krachten op vakantie zijn. Bijvoorbeeld in de Franse badplaats Saint Tropez, hardnekkig door de presentatoren aangeduid als “San Tropee”. ...
harrem21 jul. 2019Lees meer...

Zomertelevisie 1

verhaal
3,7 met 3 stemmen 692
Elk jaar komt in de zomer het niveau van ons tv-bestel onder druk te staan. De creatievelingen van zowel de publieke omroepen als van de commerciële zijn op vakantie. Eerder ingeblikt materiaal wordt uitgezonden, wat voorkómt dat het niveau ineens een knik naar beneden maakt. Gebroddel blijkt vooral uit vers tv-materiaal, dat zomers door invallers wordt getoond. De reclames gaan trouwens – zonder tekenen van zomermoeheid – niet op vakantie. Daarmee worden de grenzen van de creativiteit bepaald.
In hun simpelheid vormen reclamespots een inspiratiebron voor een hekelstukje. Simpelheid is sowieso wat in de zomer de tv kenmerkt. Tijd voor een diepzinnig gesprek met een prominent lid van De Leesclub (u weet wel) alvorens een kruidige tekst de wereld in te sturen. De werkelijk belangrijke zaken des levens, zoals de induttende zomertelevisie en debiliteit bevorderende reclames, bespreek je het best met het panellid Taaie Tinus. Omdat alcohol weinig invloed op hem lijkt te hebben, gebeurde dat in zijn adempauze tussen twee borrels door. De klassieke bak van "dat er te weinig bloed in zijn alcohol zit" past trouwens bij hem. Plaats van handelen: het bruine café "De Neutenkraker".
Toen ik vroeg naar Tinus’ aangrijpendste televisiebeleving noemde hij het volgende:
“... het reclameblok met de tenenkrommende Jumbo-familie. Alleen al die welgedane vader, die acteur met dat dikke afgeknepen strotgeluid... De nep-gelukzaligheid straalt er bij die (ster)reclamefamilie van af. De kijker heeft de kindjes in de loop van de tijd flink zien opgroeien. Ze blijken nog steeds thuis te wonen en kennelijk is er zelfs een kamer over voor Max Verstappen. Iedereen schijnt het doodnormaal te vinden, dat dit snelheidswonder zich tandenpoetsend door de nogal klein ogende woning wringt.“...
harrem18 jul. 2019Lees meer...

Herleving van De Leesclub

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 447
Vervolg van "Kreukbaar 2, deel VI"
In de serie "Kreukbaar" werd het al aangekondigd. Met enige vertraging:
Om mij te behoeden voor onwettige censuur en zeikerige aanklachten groepeerde zich in 2012 een aantal proeflezers: ”De Lezersclub”. Die vlooide zelfs mijn onbenulligste flutstukjes na op kwetsende bewoordingen. Pas daarna gingen ze de deur uit…
Dit kritische panel screende dus mijn conceptteksten. Een toonaangevend panellid is mijn Vlaamse vriendin Prof. Eulalie de Kittelaere. Zij is hoogleraar Ethiek, maar desondanks neem ik haar serieus. Dan hebben we Taaie Tinus, zelfbenoemd lid van mijn panel. Zijn bijdrage aan de maatschappij bestond eruit dat hij onduidelijke transacties telefonisch verrichte. Hij is eens per ongeluk in een bijeenkomst van ons terechtgekomen en nooit meer weggegaan. Die gratis rondjes (“Neem nog een neut!”) in onze vergaderruimte, een bruin café met de naam “De Neutenkraker”, waren daar niet onschuldig aan. ...
harrem 8 jul. 2019Lees meer...

­Kreukbaar 2, deel VI

verhaal
3,0 met 1 stemmen 256
Scheve schaats slaan
Er reageerde eens een keer iemand (nickname “Inlegkruikje”) verwijtend op een serie verhalen van mijn hand. Ze stapte er aan het eind pas in en uiteraard begreep ze er geen hout van. Maar reageren was haar lust en haar leven, dus zij moest dit kwijt: "Ik kan er geen touw aan vastknopen". Ik herken het wel: ik blader zelf bij het schrijven van serieverhalen regelmatig terug in mijn eigen tekst als ik de draad kwijt begin te raken. Daarom is een terugblik plus samenvatting van de lopende serie Kreukbaar 1 en Kreukbaar 2 zinvol. Voor Inlegkruikje en anderen.

Een on-Nederlands verhaal over censuur en intimidatie ligt ten grondslag aan de volgende korte stukjes....
harrem 5 jul. 2019Lees meer...

­Kreukbaar 2, deel V

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 59
De pientere polis
In deel IV toonde rechercheur Jostie Fleschentambour zich zo gebrand op verwijderen van mijn vreselijke teksten op het internet, dat hij gretig in een e-mail opschreef wat er weg moest. Ik moest hem terug e-mailen wanneer de klus was geklaard.
Als burger moet je erop kunnen vertrouwen dat OM en politie integer zijn. In “Kreukbaar 1” rammelde het in dit opzicht. Ook nu leek een staaltje schending van de Grondwet op te doemen. De correcte procedure om een cybercrimineel zichzelf te laten censureren had deze moeten zijn:
“Iemand van het OM” en “een rechercheur” zijn ondergeschikt aan de zogenaamde rechter-commissaris. Die mag wat OM en politie absoluut niet mogen. Het Openbaar Ministerie kan hostingproviders websites offline laten halen; echter pas na rechterlijke toetsing. Door… de rechter-commissaris! Die providers kunnen nergens toe worden verplicht, maar zij willen onder aandrang wel eens zwichten om er maar vanaf te zijn. Mijn webhost noch ik heeft een rechter-commissaris gezien. ...
harrem 3 jun. 2019Lees meer...

Kreukbaar 2, deel IV

verhaal
2,0 met 1 stemmen 80
Het geheimzinnige gekonkel
Deel III eindigde met een telefoongesprek met Jostie Fleschentambour. Ik associeerde dat met wat er in “Kreukbaar 1” stond over beschadigde integriteit van het justitiële apparaat: een waslijst met ambtsovertredingen. Daaronder misbruik van opsporingssystemen voor persoonlijk doel. Net zo ademde de aangifte tegen mij persoonlijke betrokkenheid uit.
Wie bij het Openbaar Ministerie werkt kan van alles achterhalen; ook voor privé gebruik! Persoonsgegevens opzoeken naar aanleiding van een kentekenplaat was populair. Geheime telefoonnummers bleken allerminst geheim. Wie zich echter aan persoonlijk gebruik bezondigt pleegt een ambtsovertreding.
Bij de aangifte tegen mij werd belastinggeld gebruikt door iemand, die persoonlijk een rekening wilde vereffenen. Dat omdat ik onwelgevallige teksten schrijf. Gehandeld wordt vanuit een machtspositie, die een aanstelling binnen Justitie met zich meebrengt. Zo’n voordeel leidt gemakkelijk tot klassenjustitie. Het verstoort het principe van gelijkberechtiging. ...
harrem 2 jun. 2019Lees meer...

Kreukbaar 2, deel III

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 58
De spraakzame speurder

In Kreukbaar 2 deel II ontmoette u de horrorlady Fräulein Mies Katzenpiesz, die grote invloed heeft gehad op het volgende:
Doorgaans word ik niet afgeblaft als ik naar aankomst- en vertrektijden van het openbaar vervoer vraag. Misschien moet ik haar voor haar uitval dankbaar zijn: door haar nam ik een advocaat in de arm. Die kostenpost zat oorspronkelijk niet in mijn begroting. De tegenpartij kostte die procedure niets, want die maakte gebruik van contacten binnen Openbaar Ministerie en politie... ...
harrem 2 jun. 2019Lees meer...

Kreukbaar 2, deel III

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 54
De spraakzame speurder
In Kreukbaar 2 deel II ontmoette u de horrorlady Fräulein Mies Katzenpiesz, die grote invloed heeft gehad op het volgende:
Doorgaans word ik niet afgeblaft als ik naar aankomst- en vertrektijden van het openbaar vervoer vraag. Misschien moet ik haar voor haar uitval dankbaar zijn: door haar nam ik een advocaat in de arm. Die kostenpost zat oorspronkelijk niet in mijn begroting. De tegenpartij kostte die procedure niets, want die maakte gebruik van contacten binnen Openbaar Ministerie en politie...
In “Kreukbaar I” stond het verhaal over teveel medewerkers van het OM, die ambtsmisbruik ten laste werden gelegd. Gelijkberechtiging is zoek als u en ik met een aangifte achterin de rij aan moeten sluiten....
harrem29 mei. 2019Lees meer...

Kreukbaar 2, deel II

verhaal
3,5 met 2 stemmen 256
De loeiende lesbo

Als eenvoudige burger kan je een prooi worden van de Letterpolitie. In sommige uitheemse oorden hebben rijke families de politie in hun zak… Privé belangen worden door de politie beschermd en privé klachten met voorrang behandeld, terwijl andere zaken blijven liggen.
Een aantal bizarre gebeurtenissen deed mij daaraan denken. Het begon met een brief met het logo van de politie. Daarin werd ik gesommeerd om op zekere dag te 17:00 uur te verschijnen op een Amsterdams politiebureau. Overigens was het geen uitnodiging om thee te drinken, maar om te worden verhoord als verdachte van "smaad en laster op het internet". Een mijlpaal: ik was officieel erkend als cybercrimineel. Holleeder kan inpakken want hier is een topcrimineel in opkomst. Er was - speciaal om mij te klissen - een taskforce opgezet! ...
harrem27 mei. 2019Lees meer...

Kreukbaar 2, deel I

verhaal
4,0 met 1 stemmen 71
“Kreukbaar 1” (geen delen) kan probleemloos apart worden gelezen. Dit “Kreukbaar 2” is niet zozeer een vervolg, maar borduurt voort op het onderwerp integriteit en Justitie. “Kreukbaar 1” beschreef bronstige akkefietjes in hogere regionen. Onbereikbaar voor ons.
Justitiemedewerkers op een lager niveau kunnen we makkelijker tegenkomen. Ook hier komt bedenkelijk gedrag voor. Ik werd daarmee geconfronteerd, toen ik met mijn neus in de justitiële boter viel. Ik maakte kennis met een pak intimidaties door het Openbaar Minsterie en politie. Hun streven was mijn teksten van het internet afhalen.
Maar dat was pas na een bizarre procedure: aanklacht, verhoor en arrestatie hingen eerst in de lucht. Door een merkwaardige kink in de kabel werden deze stappen opeens overgeslagen en werd censuur op mijn werkjes losgelaten.
In landen met buigzame wetten, zoals Noord-Korea, Zimbabwe en Myanmar is dat de gewoonste zaak van de wereld. Maar dit speelde zich af in Nederland, waar vrijheid van meningsuiting een grondwettelijk recht is. Om mij de mond te snoeren leek de grondwet eventjes buiten werking te zijn gesteld. Dat gebeurde door een politieman en (ik citeer hem) “iemand van het OM”. Dat tweetal wees behulpzaam aan wat ik van het internet af moest halen. Daar ging een soort Theater van de Lach aan vooraf, maar die slapstick komt in deel II pas aan bod. ...
harrem26 mei. 2019Lees meer...

Gevallenen herdenken of gevalletje huichelen

verhaal
2,5 met 2 stemmen 313
In Slimpie en Sloompie op 4 mei herkent de opmerkzame lezer vast moeder en dochter, die onder andere namen in diverse sterke verhalen schitterden.
Ze staan graag in het licht van de schijnwerpers. Bij elk festival waar dansgroepen optreden ontbreken ze niet op het toneel. Leuk, maar als dat tweetal langs het oorlogsmonument in Zzz… schuift en een bloemetje neerlegt klopt er iets niet. De intentie van de duizenden, die die tocht ook maken verdient respect, maar Slimpie en Sloompie voeren een schijnheilige act op. Het is een soort ontwijding...
74 jaar na de oorlog zijn er weinig meer, die de Tweede Wereldoorlog lijfelijk hebben meegemaakt. In deze overzichtelijke groep zie je een los individu niet makkelijk over het hoofd. Tenzij… je doelbewust zo'n persoon dood wilt zwijgen. Deze morbide gedachte blijkt reële aspecten te hebben.
Slimpie is lerares bij het voortgezet onderwijs. Ze betoogt gloedvol in de klas dat je respectvol met slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog dient om te gaan. Met de weinige overlevenden, die in concentratiekampen zaten of vluchtten voor geweld en vervolging toont ze zich begaan. Die overlevenden sjouwen vaak een rugzak ellendige ervaringen mee. Sinds we geconfronteerd worden met relatief jonge veteranen, die op latere VN-missies zijn geweest, hebben we veel opgestoken over ptss: Post Traumatische Stress Stoornis. Voor wie dat treft bestaat nu psychologische begeleiding, iets waarvan vroeger geen sprake was. Slimpie legt vroom uit, dat overlevenden “getekend voor het leven” zijn. Maar dat is voor de Bühne....
harrem11 mei. 2019Lees meer...

Kreukbaar 1

verhaal
5,0 met 1 stemmen 90
"Het justitiële apparaat ligt onder vuur” schreef ik in een hekelstuk uit 2015. Dat naar aanleiding van de scheve schaatsen, die door het Openbaar Ministerie werden gereden. Dezelfde zin blijkt in 2019 opnieuw te kunnen worden gebruikt. Er schijnt namelijk weinig verbetering te zijn aangebracht. Het kan zijn, dat ze mijn stukje niet hebben gelezen.
Scherts, kritische lezer… het is maar scherts, zij het met een verbaasde, vragende ondertoon. Want omgekeerd weet Justitie mij goed te vinden om mij terecht te wijzen. Ik moest eens van het OM onwelgevallige teksten van het internet te halen. O, u dacht dat censuur alleen in Rusland, Turkije en Venezuela of andere totalitair geregeerde landen voorkwam? Dat wordt een apart verhaal (“Kreukbaar 2”).
Het navolgende komt uit vrije nieuwsgaring. Zo noem je knippen en plakken vanuit andermans tekst. Diverse kranten met sterk op elkaar lijkende teksten doen het zo vanuit dezelfde bron. Ik ook.
Er bestaat een soort Bureau van Ondeugdelijke Zaken (officieel: Bureau Integriteit Openbaar Ministerie), dat sinds 2012 alle misstanden bij het Openbaar Ministerie registreert. Althans de aangemelde. In 2019 lijkt het OM een grabbelton bomvol misstanden. In vier jaar tijd (2012-2016) kwamen er 137 meldingen van onfrisse zaken binnen. Er werd 117 keer een (onduidelijke) strafmaatregel opgelegd aan zowel vaste als tijdelijke medewerkers en zelfs aan rommelende stagiairs. Er vielen hooguit tien ontslagen en vier medewerkers stapten zelf op. De rest kwam er van af met een standje. Het heet formeel “berisping” zodat die maatregel toch nog heel wat om het lijf lijkt te hebben. ...
harrem 5 mei. 2019Lees meer...

Anderscheiding

verhaal
4,0 met 2 stemmen 345
Zolang ze geen lintje hebben doen mensen onverschillig over zo’n onderscheiding. Maar zie hen eens glimmen en glunderen als de burgemeester het frutsel op hun C&A-tje vastprikt. Wat je ermee wint: bij officiële gelegenheden, zoals een nieuwjaarsreceptie, beweegt een lintjesdrager zich wat makkelijker door een menigte heen op weg naar het koude buffet. Men maakt reflexmatig ruim baan.
Het volgende is waar of een broodje aap-verhaal, wie zal het zeggen… mijn neef Horcus wist als begrafenisondernemer alles over onderscheidingstekens. Hij beheert een mortuarium, waarin hij het zijn klanten graag naar hun zin maakt. Bij het mooi maken van opgebaarde lijken plaatst hij versierselen en sieraden, na een poetsbeurt, in de juiste volgorde op de borst van de overledene.
Een van die klanten was een hoogbejaarde ex-militair. We duiden hem aan met overste Hakmans. Die was zo bedolven onder de medailles dat hij er van rinkelde. Ver in de negentig en zonder nabije familieleden. In die leeftijdsklasse is vrijwel iedereen met wie je een persoonlijke band hebt al eerder dood. Er was niemand (oud genoeg), die zich Hakmans persoonlijk herinnerde. En dus kwam er ook niemand de onbekende oom en oudoom bezoeken. Hoe is het om zo oud te worden en je elk jaar eenzamer te voelen…? Geen familielid dat je kent en zelfs geen, die zich jou überhaupt herinnert. Allicht, want ze leefden in verschillende tijdperken van de geschiedenis…
In schril contrast ermee was daar het stoffelijk overschot van meneer Pen, een zeventiger, die een zeer uitgebreide familie had. Niet dat hij daar bij leven ooit iets van merkte. Het is het onontkoombare lot van wie alleen, oud en oninteressant is. Hakmans deelde de gekoelde ruimte van het mortuarium met Pen zoals hij ook zijn status deelde: oud, vergeten en alleen. Hakmans had nog iets glorieus met al zijn onderscheidingen, Pen was echter zo verschrikkelijk gewoon, dat niets om hem heen oninteressanter kon zijn. Bij leven hadden zijn familieleden daarom hoegenaamd geen interesse in hem en toonden ze een nauwelijks verholen minachting voor deze vreemde eend in de bijt. Terug naar Hakmans......
harrem27 apr. 2019Lees meer...

Bovenscheiding

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 434
Dit noteer ik met blosjes op de wangen. Deze koningsdag veroorzaakt een ommezwaai in mijn leven. Ik word vervuld van een nieuw, eerder onbekend gevoel. Het heet trots… Ieder jaar worden er namelijk ongeveer 4500-5000 koninklijke onderscheidingen uitgereikt. Het totaal over alle voorbije jaren moet in astronomische aantallen lopen….
En ja, u vermoedde het al: ik ben uitgenodigd voor een plechtige bijeenkomst! En nu eens geen geheimzinnig gedoe. Het is in een McDonald's langs de A28. We heffen het glas, respectievelijk de milkshake-beker en dat is het. We houden het eenvoudig; geen mediaophef en zo. Nou vooruit, de Staphorster Courant mag erbij om een exclusief fotootje te maken.
Het is eindelijk zover; ik treed toe tot een exclusieve club. Die van de zeven landgenoten, die nog nooit een lintje hebben gekregen....
harrem26 apr. 2019Lees meer...

Het zit in de familie 10

beschouwing
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 511
Het warme familiebad
Afl. 10 Het satanskind
De oplettende lezer, die personages bekend vindt voorkomen, heeft het goed gezien. In Realistische Fictie kunnen personages speels in een andere context opnieuw worden opgevoerd: authentieke gebeurtenissen verpakt als vermakelijke verzinsels.
In aflevering 9 kwam Wybertje in beeld. In haar familie Van de Beerput kwam het krengen-gen voor. Er was een absurde verering van de oerdraagster van dat gen, Oma Emma. Haar superassertieve gedrag kwam opvallend terug in achterkleinkind Hermien, Wybertjes oudere halfzus. Hermien was zeer onhandelbaar (denk aan de schaaraanval in aflevering 9). In een typisch Beerputse familiebijeenkomst werd besloten dat ze (toen pas vijf jaar oud!) behandeld moest worden. Hermien werd vaste klant bij het RIAGG. ...
harrem25 apr. 2019Lees meer...

Het zit in de familie 9

beschouwing
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 187
De komst van de she devil
Afl. 9 De doos van Dora.
Mijn zoektocht naar familievreugde en het bijbehorende warme bad eindigde voorlopig in aflevering 8 bij de familie Van de Beerput. Die had iets met het bovennatuurlijke. De cliffhangende vraag was: is in meisje Wybertje de rusteloze ziel van de overleden Oma Emma teruggekeerd? De aanduiding “Overoma Emma” zou beter zijn, want na een geboorte-explosie ontstond er een nieuwe generatie achterkleinkinderen (waaronder Wybertje). Maar iedereen zei vóór de geboorte-uitbraak al Oma Emma.
Circa 900 miljoen hindoes zullen instemmend knikken als ik het thema reïncarnatie uitmelk. Wybertje vertoonde namelijk verrassende Emma-kenmerken. Maar met enig benul van erfelijkheidsleer is daar niets bovennatuurlijks aan. In mijn eigen familie komt de aardbeineus voor, die bij een oudoom nogal prominent aanwezig was. Hij had zo’n opgezwollen orgaan op zijn gezicht zitten, waar je aandacht op magische wijze naar werd getrokken. Je kon er niet omheen, zo’n knoeperd. Maar om nou te zeggen, dat mijn - minder fraai uitgevallen – jongste dochter de reïncarnatie van mijn oudoom is, gaat me te ver. Een bijkomend voordeel van dat knolvormige voorwerp is, dat zij haar neus nergens in steekt. Bang, dat men bij de aanblik flauwvalt of zo. Maar genoeg geneuzel. ...
harrem12 apr. 2019Lees meer...

Het zit in de familie 8

beschouwing
2,0 met 1 stemmen 68
Knip- en plakgezin
Afl. 8 In de heilige, gruwelijkse staat verbonden
Als je na zeven afleveringen fictie schrijven tegen de grenzen van je fantasie aanloopt, is er dit redmiddel: realistische fictie (de leidraad in deze serie). Mijn Dikke Duim krijgt eventjes rust en ik gebruik nu voorbeelden van authentieke, getikte familiegebeurtenissen. Uw taak is te denken, dat het fictie is, anders krijg ik het weer aan de stok met Justitie.
In deze aflevering ontmoet u de familie Van de Beerput. Binnen de familie werd veel rond getoeterd, dat ze zo ontzettend veel van elkaar hielden. Dat verklaarde de hoogfrequentie echtscheidingen, geaccepteerde incestueuze verhoudingen en circulerende gekte niet… Bij mijn speurtocht naar familiegeluk, familiewaarden en de bekende warme douche kwam deze familie in beeld doordat ik een aangetrouwde figuur kende: Krikke Loozer. Door zijn ogen keek ik naar iets dat veel weg had van een een middelmatige tv-soap. Soms ook waande ik mij weer een waarnemer in de dierentuin, die de apenrots observeerde… ...
harrem 6 apr. 2019Lees meer...