Alle inzendingen over Rouw en verdriet

, En draagt uit rouw geen rijker kleed Maar diep haar dieper leed…

Morgen zal alles van een ander zijn Met vaders dood sluiten zich hier de deuren Het lege huis staat stil de rouw te treuren Al liet ik wel de troost van een gordijn Er gaan al vreemden rond op het terrein Hoewel ik mijn verdriet nog niet kan beuren Wordt al verwacht dat ik mij los zal scheuren Van mijn geboortegrond, en dat doet pijn Nu…

En glimlacht of zij hoop nog hiet* Dat niemand merk haar wrang verdriet En draagt uit rouw geen rijker kleed Maar diep haar donker leed. ------------------------------------ hiet: heeft…

hem zo in en in verslagen staan ik heb gehuild, bij ’t zien van deze jongen voelde zijn machteloosheid en zijn diep verdriet Allah, Jehova, God of hoe je ook mag heten Je moet dit stoppen, anders besta je niet……

Jij zult je mooiste medelijden delen met mijn liefste verdriet.…

De deur schenkt hoop vol tegen beter weten in, verstand slaat op hol, stil, bij elke soepele zwaai overtreft de wil en vallen herinneringen dieper en heter in jezelf waar verdampte tranen buiten niet te zien zullen zijn omdat je `t verdriet altijd al binnen hebt gehad.…

Ook al gelooft men in het leven na de dood en in de hemelse vader, dat neemt het verdriet en het gemis niet weg. Wél kan het helpen om het verdriet te dragen. Zelf ben ik een diepgelovig mens, maar desondanks heb ik vreselijk veel verdriet gehad toen mijn dochtertje overleed en ik mijn ouders moest missen.…

'ze had het zo gewild' zoals het altijd gaat dus we rouwen even en het is weer klaar? ik kan het niet verdragen ondankbaar zootje dat we zijn haar hele leven heeft zij zorg voor ons gedragen 'maar mocht het niet zo zijn?…

Tot zolang wil ik rouwen om wie `k verloren ben. Mijn tranen stromen de weg naar de glimlach.…

Om de stilte van zacht daglicht heen vinden vogels jouw ziel hun vlucht maakt dat ik lach en ween daar, waar de stilte viel De zon gaat waar de tijd dat wil, ik kijk naar wat beweegt zo draait jouw schaduw om mijn spil als de dag zich langzaam leegt De dageraad ben ik voorbij, doch alles is me na als in vogelvlucht jouw ziel in mij maakt…

geef me dan liever een aangereden duif wit natuurlijk als de vrede op weg naar weer een dag bij het naar huis gaan eendimensionaal onherkenbaar vuil op een bekende plek…

hoor het verlangen in je het gemis erbij ik pak het stil voor je in…

Dan valt die bekende deken over me heen, dat volle gevoel van verdriet. Zachtjes huil ik. Ik ben weer een klein meisje, jij groot en sterk. Je voelde zo veilig! Hoor je me pappa…? Ik voel me opeens heel alleen. Er is nooit meer zoveel van me gehouden. Niemand heeft ooit zoveel voor me gedaan.…

Deze rouw-kreet leg ik neer, een kaart hoef ik niet te kopen, een lijk ligt er niet in de kist, maar dit is zo mogelijk nog erger... Een diep bedroefde An Terlouw…

Zijn wit-grijze lijfje lag warm tegen me aan op het dekbed. Zijn zachte gespin maakte me rustig. Zoals zo vaak kroelde ik hem achter zijn oren. Hij duwde zijn kopje stevig tegen mijn handpalm en rolde tevreden heen en weer. Toen zette ik het journaal aan. Terwijl ik keek, viel mijn hand langzaam stil op zijn vacht. Ineens sprong Simba op, hapte…

Zo zocht ik om te vergeten Dat ik alles verloor om een vrouw; Maar waar hij ook door haar schijnt bezeten, Word ik toch weer gedompeld in rouw.…

Als kind mocht de vrouw niet rouwen. Alle tastbare herinneringen - briefjes, foto's, de rouwkaart e.d.moest zij aan haar ouders afgeven. Verdriet en rouw moesten verzwegen en bedekt worden. Met alle gevolgen van dien... KLEINE VLINDER heeft als ISBN 905798 0827.…

Groter is mijn heimwee dan de angst voor pijn en rouw, naar het land dat mij beloofd werd, waar beloften nu verwaaid zijn, in het zand van 't graf geschreven. Meer nog dan mijn woede heb ik heimwee naar dat zand, over 't graf van mijn geliefde, waar de liefde nu vergaan is, die die pijn en rouw verteerden.…

Hij posteert zich naast een rouwende weduwe en zal die rouw wel even in de schaduw stellen, aan zich trekken door er een chauvinistische show van te maken en de vergiffenis die de vrouw in tranen schenkt aan de moordenaar van haar man betwisten door te stellen dat hij zich niet in haar vergevingsgezindheid kan vinden, hij de vijanden van Charlie…

ik las je namen in de krant in vette letters weergegeven voorgoed omgeven door een zwarte rand we liepen samen door het land grenzen werden opgeheven we lieten de gedachten zweven bespraken de planetenstand de tekens brullen nu als leeuwen vertwijfeld werpen wij het zand wat rest ons, die hier achterbleven dan dóór te leven zonder…

Maar het zal moeten; Hij hield van deze vrouw; Die elke middag op hem wachtte; En nu dompelen in rouw. Hij heeft een moeilijke taak; Als zijn beste maat; Eerst een paar flinke borrels genomen, Belde aan, en het werd die avond stil en laat….…

aan het graf aan de overzijde knielt een meisje met een roze vlinder in haar vlecht haar handje wrijft over papa’s marmerbuik legt de boeketten recht en harkt de stenen - die werpt ze weg maar van het dode loof schikt ze voor haar vader een droevig dorrend bladerbed dan zet ze haar blonde lip op het eenzaam kille wit en kust haar…

en weer luidt de doodsklok geen klompengekletter vandaag begraven we met schoenen aan nestelen ons in verdrietstoelen luisteren naar een hemelse stem die langs kaarslicht heen gewoon tot ziens zegt en rouwen…

Verbijsterd laat je ons achter; zo jong was je nog, zo krachtig, zo boordevol energie en plannen, maar de tijd staat stil en wij begrijpen het niet; kunnen zelfs niet meer denken. Er is enkel de leegte, het duister, het staren in de verte. Wie spreekt over zin en betekenis, wie voelt wat niet kan gevoeld worden? De aarde draait door en mensen…

Deel niet alleen je verdriet, woede en frustratie met anderen, maar ook het moois, de jaren van geluk. Hij zou het vreselijk vinden dat hij de oorzaak is van destructieve gevoelens, hij zou zich schuldig voelen en spijt voelen ooit geleefd te hebben.…

Er bestaat geen standaardprocedure voor rouw. Vrouwen treuren, mannen gedenken. Mijn zoon vond een kiekje van zijn moeder, in Brugge gemaakt. Ik herkende haar wonderlijke oogopslag, zo betoverend-mooi, zo magisch-bedwelmend. Haar pose is dezelfde als van Diana Spencer op een veelbesproken foto met de Taj Mahal op de achtergrond.…

Ik mis je aanwezigheid Je zachte woordjes Je geur Ik mis je zo ontzettend De dingen die we samen deden De herinneringen die we deelden Jij was de grootste zon in mijn leven In dat leven waar nu een schaduw over teistert Ik ben niet meer ik Zonder jou die zo eigen durfde te zijn Ik lees je in mijn dromen Ik hoor je in mijn teksten…

Als het rouw rumoer rondom jou is verstomd, de stoet voorbij is, schuifelende voeten, dan voel ik dat er een diepe stilte komt, en in die stilte zal ik jou opnieuw ontmoeten. En telkens weer zal ik je tegenkomen, we zeggen veel te gauw, het is voorbij, Hij heeft alleen je lichaam weggenomen, niet wie je was, en ook niet wat je zei.…

Wat zijn de juiste woorden wie reikt ze mij zo aan wat zeg je tegen iemand die een geliefde af moest staan Wat zijn de juiste woorden jou zo te zien doet mij zo`n pijn dan moet het toch voor jou bijna niet te dragen zijn Ik zeg maar beter niets en zit hier nu naast jou want luisteren is volgens mij de enige échte vorm van rouw…

Ga door met leven, mijn kind, zodat ik weet, dat er hoop is En hoogten en diepten weer bij elkaar horen Laat mij meeliften, zodat ik niet stil blijf staan bij wat er niet meer is maar uitkijk op een nieuw vergezicht Ik weet het: het is zwaar, ouders op sleeptouw Zullen we dan maar om de beurt? Jij en ik in de sneeuw…