Alle inzendingen over aula

hier wordt de tijd voor eeuwigheid geruild hier wordt gevloekt, gebeden en gehuild hier word je stil en denk je vragend na hier wordt de hardste geest gekraakt hier wordt het diepste van je ziel geraakt hier dreunt de dood door merg en been hij heeft de tijd en hij kent iedereen…

Toen ik mijn hand legde op zijn rode doodskist, keek een blauwe pauw door het raam de aula in. Met zijn witte haren vormde het de driekleur van het land en taal waar hij zo innig van hield. Bilthoven,12 juli 2005…

Toen ik weer de aula in stapte hoorde ik voor de zoveelste keer kinderen lachen. Omdat ze een leuke mop aan elkaar vertelden, of omdat ze iemand uitlachten? Ik gokte en hoopte maar het eerste. En toen ik ‘helemaal’ aan de andere kant van de aula eindelijk m’n kluisje bereikt had, hoorde ik nog steeds hetzelfde gelach van dezelfde kinderen.…

een trillende stem in mijn zwellende aula geluid dat waait in de keel bewegende droge lippen aanzet tot veel mijn woorden werden al gevoeld eer zij werden uitgesproken mijn woorden ze waren nog niet koud of reeds gestorven in schoonheid woorden, woorden het scheppend sterven…

Als zijn favoriete en zo geliefde dochter liep ik aan zijn zijde en nam ik welhaast de plaats van mijn moeder, zijn echtgenote in. Mijn lange haar omlijstte toen nog mijn gezicht en hoge, verheven, magische gevoelens bezetten mijn hart. Eens betrad ik met Hem de zalen en lokalen van onze universiteit waar een pianist Beethoven zou vertolken. Door de…

in de aula ontving ik je blik maar het was de glimlach die me deed blozen een warm gevoel gleed door me heen en voelde het meteen de vonken sloegen over maar doofden weer door de bel in de lessen waren mijn gedachten bij jou en wachtte de uren af zodat ik die blik weer mocht ontvangen meer zou ik wel willen maar durf het niet te vertellen de…

De professor is moe, beste studenten, De lapjes op zijn elleboog die tijdskringen maskeerden laten zijn jasje in de steek en de pauzes in zijn woorden, zowat een sigaretje lang, verraden hem de leegte waarin hij straks belandt als hij het treuzelende minirokje de aula buitenjaagt.…

Het interieur van het gebouw van de Studentenparochie en van de studentenflats bleven mij al evenmin onbekend en graag zou ik nog eens met de bonte studentenschare de aula willen betreden.…

De aula zal rauw gestemd beginnen, verstikt dringt door `t kartonnen wonen nog een rondje rosé wolk als een brief, een fles te laat met de honger, zo die gaat druppel je uit het besloten volk en bevaart gloeiend hete konen…

Vijf jaar vóór dit tijdstip had de Weense muziek weerklonken in de aula van het Crematorium waar we afscheid hadden genomen van zijn vriend, de fotograaf, mijn trouwe en oprechte kameraad en collega gedurende jaren. Toen had Ad naar de pillen gegrepen maar vandaag de dag was Louis zijn nieuwe vriend. "Nee, we wonen niet samen" verklaarde hij.…

Ons afscheid is gekomen toen je voor de tweede keer een sieraad van je vrouwzijn moest afstaan en in de aula is het definitieve vaarwel gevolgd. Zo graag zou ik weer in je oude, erudiete ogen kijken, je kamer weerzien; het tinnen servies, het indrukwekkende kunstwerk aan de wand. Nu siert nog slechts je portret mijn dressoir.....…

Eens, in vroeger tijd, in de jaren van mijn jeugd - toen het schitterende vooruitzicht van een eclatante toekomst zich voor me scheen te openen en toen dit zich nog als een begaanbaar pad voor me leek uit te strekken - betrad ook ik tezamen met de bonte schare van de studenten de aula.…

In de aula van de Begraafplaats Zorgvlied aan de Amsteldijk te Amsterdam komen zijn kinderen, broers en zussen, neven en nichten, vrienden en vriendinnen bij elkaar om hem te gedenken en hem naar zijn graf te brengen. Je kunt de familie aansluitend condoleren bij tafeltennisvereniging Tempo-Team aan de Zuidelijke Wandelweg 43 te Amsterdam.…

Of de stille, verlegen jongen uit de kroeg de scorende spits uit dopeland of dat ie mooi was mooi in een lege treincoupé met licht beslagen ramen of dat ie vrijde met Joyce die eigenlijk mijn liefde was De laatste keer dat ik hem trof was bij de dood van Tokkel vanuit het middenpad in de overvolle aula liep een wat oudere gebogen man…

Kennelijk had de overleden mevrouw een aula vol mensen op de been weten te brengen, mij allen onbekend, die nu als een schijnbaar krachtige achterban solidair zat te zijn met het leed van haar familie en met dat van de zus in het verre Nieuw-Zeeland, die, als een noodlottig en ongelukkig, finaal brevet van onvermogen, slechts op schriftelijke wijze…

En de vaste rubrieken zijn er nog alsof niet acht jaar gepasseerd zijn sinds wij de lichtbruine doodskist van onze moeder vóór onze ogen zagen staan in de drukbevolkte aula van het crematorium, sinds de vele bloemstukken deze omringden; geschenken en getuigenissen van degenen die haar zozeer liefhadden.…

Als de wanhoop overweldigend zal zijn geworden, zullen de hulpverleners in groten getale de aula van het Crematorium bezetten en daarmee eveneens een ten hemel schreiend brevet van totaal onvermogen afgeven.....…

Het is veertig jaar geleden dat ik me eveneens tot de bonte schare van studenten mocht rekenen en ik zou nog wel eens met hen de collegezaal of de aula willen betreden....…

is glanzend, bont en schitterend en toont wonderlijke, mooie dinosaurussen, robots en ruimtereizigers, maar het grijnst me uitdagend, uitnodigend aan als wil het mij in de valstrik, in de val van de zinloze opeenstapeling van het feitenmateriaal, van de eindeloze kennisvermeerdering lokken en storten, die nauwelijks nut zal hebben gehad als in de aula…

Als de wanhoop overweldigend zal zijn geworden, zullen de hulpverleners in groten getale de aula van het Crematorium bezoeken en daarmee tevens een ten hemel schreiend brevet van totaal onvermogen afgeven.…

Het was veertig jaar geleden dat ik me eveneens tot de bonte schare van de studenten mocht rekenen en ik zou nog wel eens met hen de collegezaal of de aula willen betreden!…

De beide dochters, de zussen, betraden al de arena van de volwassenheid, betraden al met de bonte studentenschare de aula.…

Samen gaan we naar de aula, met kostuum, het enige dat hij heeft trouwens! Hij ligt er vredig bij, een glimlach om z'n mond, terwijl er toch niks was om te lachen...m'n ogen worden vochtig, zo had het toch niet moeten gaan, niet zo...…

Later, in de aula, voel ik me wegzinken als een waterdruppel in een oceaan te midden van de menigte en huil ik, onopgemerkt, een bescheiden traantje dat als het ware een restant vormt van het grotere, voorbije leed, eens doorleefd.…

Later, in de aula, voel ik me wegzinken als een waterdruppel in een oceaan te midden van een menigte en huil ik, onopgemerkt, een bescheiden traantje dat een restant vormt van het grotere, voorbije leed, eens doorgemaakt. Symmetrische rijen van elegante ui-vormige lampen sieren het plafond.…

Er zal een aula vol mensen zijn. Bij haar leven was er bijna niemand.....…

In de drukbezochte aula van het Crematorium namen broers, zussen, zwagers, schoonzussen, kleinkinderen en vele anderen voorgoed afscheid van een voor hen en niet slechts voor hen alleen legendarische moeder in vertederende, liefkozende bewoordingen en velen brachten een laatste groet.…

Terwijl de gasten zich verpozen met koffie met cake, afgewisseld met mooie anekdotes over de overledene, zal het resomeerproces discreet zijn loop hebben in de geïsoleerde resomeerruimte onder de aula. Na de uitvaart krijgt de weduwe de zak van de resomeermanager. Het overhandigen van de zak met bottengruis van de overledene is een vak apart.…

In de drukbezochte aula van het Crematorium namen broers, zussen, zwagers, schoonzussen, kleinkinderen en vele anderen voorgoed afscheid van een voor hen, en niet slechts voor hen alleen legendarische moeder en hun tranen rolden. Ze memoreerden de moeder in vertederde, liefkozende bewoordingen en velen brachten een laatste groet......…

Zij wonen in de voormalige aula van de begraafplaats en hebben een waar eldorado geschapen van een eens zo dorre woestenij. Bij de ingang zie je een stenen brug over een grachtje. Het smeedijzeren hekwerk staat open. Ik vervolg mijn smalle pad. Bij het zien van deze dodenakker raak ik met terugwerkende kracht door nostalgie bevangen.…