Alle inzendingen over kinderogen

In de grauwe lucht glimt de hoge glans van kinderogen. Een ijskoude wind zucht mijn huid vol kippenvel. De hagel roffelt en ‘tikketakt’ met driftige stoten op het zinken dak. De nijdige wind ‘smikkesmakt’ de pijpenstelen tegen 't venster aan. Speels worden de waterpijpjes stuk gedaan.…

Lange armen, handen van een vent, maar lieve lieve kinderogen. Hopen maar dat het wat went; het gevoel te zijn bedrogen. Ik weet niet of ik groot wil zijn, de verantwoordelijkheid kan dragen voor een wereld vol verdriet en pijn; gewoon maar doen...zonder vragen? Ik weet toch ook niet hoe het verder moet, komt zeker omdat ik 15 ben.…

Wat kinderogen de hele dag zien vraagt u zich wel eens af. Grote hoofden boven hen gedragen zich soms maf. Van "koedekoe" tot "ahhh wat lief" wat moet ik daar nou mee? En als ik iets ontdekken wil hoor ik steeds maar: NEE... Maar alles is toch nieuw voor mij ik ben hier toch pas net?…

Zoek in 't verleden weer uw frisse kinderogen, kijk nonchalant en scherp, droomrig en opgetogen. Al wat ge groeien ziet op 't zwarte voorjaarsland, wees overtuigd: het werd alleen voor u geplant. Laat handelsreizigers over de filmcensuur hun woordje zeggen: God glimlacht en kiest zijn uur.…

Grote blauwe kinderogen in een klein en lief gelaat. Die niet begrijpend naar mij staren opdat ik blijven zal. Kinderhanden die mij zachtjes aaien, een kus voordat ik ga. Stil is hun verlangen groot is hun verdriet. Het missen valt mij moeilijk, zo ook mijn moeten gaan. Vriendschap, verlichtend mijn verdriet.…

Hij was 16 en woonde aan de Ringbaan West en was in mijn ogen een oudere, wijzere, beschermende vriend, eigenlijk al een man in mijn kinderogen. De klasgenootjes dachten na die avond dat ik een vriendje had maar Rafaël heb ik nadien nooit meer gezien.…

(voor Sophie Gengembre Anderson (1823 - 1903)) Je bent geboren in 1823 in Parijs. Jouw vader Charles Antoine Colomb Gengembre was een kunstenaar en architect. Jouw Engelse moeder heette Marianne Hubert. Je groeide op in Parijs, waar jouw vader kunstenaars, intellectuelen en acteurs kende, zoals François-Joseph Talma, die met de rijke Julie Carreau…

Kinderogen die zien wat echt van waarde is. Ik heb toch nog mijn kapstok gevonden vandaag. In Kroowaatsieje.…

Een lieftallig, nog jeugdig kindvrouwtje keek met grote, onschuldige kinderogen vanaf de andere kant van de tafel in die van mij. Ze werd al zes jaar achtervolgd door haar spuitende, slikkende en drinkende ex-man. Zij was de tweede deelneemster.…

Rare gele balletjes aan stengeltjes met sprieterige blaadjes...dat waren in mijn kinderogen geen echte bloemen. In hedendaags jargon zou ik ze 'nep' genoemd hebben. Op acht maart 1982 maakte mijn eerste internationale Vrouwendag mee in Italië. Al die jaren had ik niet meer aan mimosa gedacht, maar dat veranderde op slag.…

Dan werden ik en mijn broers en zussen in stelling gebracht, mijn ouders hadden al snel de psychologie van de kinderogen door. Een heel enkele keer had je een dubbeltje verdiend, door bijvoorbeeld boodschappen te doen voor de buurvrouw. Dat dubbeltje brandde dan in je broekzak, dat moest uitgegeven worden, het liefst in de snoepkeet.…

Het was in mijn kinderogen immens groot! Achteraan, vanaf het tuinpoortje, liep een smal pad naar voor, juist begaanbaar voor één persoon en betegeld met gewone dals. Er was geen gazon, maar een enorme zee van bloemen. Aan de linkerzijde rijen Dahlia’s! Tussen alle rijen kon je doorlopen.…

Kinderogen staarden. De mensen vraten aarde. Want jij had in hun buik een zwart gebod gebrand: Gij zult slechts stenen zaaien. We hadden haar verjaagd. Maar nee, daar staat ze weer. Ze lonkt, omhangen met glitter op krediet, de billen al te vet, een waggelend banket. Ze boert en hikt: 'Ik! Ik!' Ze vleit ons, wil ons vangen.…

Iemand die net als hijzelf zich niet bewust was hoe tragisch zo een voor kinderogen onschuldig grapje kon aflopen. Misschien was het wel een van de vijf gezworenen. Franz hield zijn adem in, luisterde naar het in de stilte opgeloste geluid van de dichtgevallen deur en liet zijn ogen wennen aan het duister. Hij was verward. Wat deed hij hier?…

Een paar blauwe kinderogen kijkt mij onaangedaan terug aan. Breed glimlachend kijk ik naar het kleine ding en nogmaals probeer ik het flinterdunne laagje ijs dat ons scheidt, te breken. Maar ze volhardt in haar eenzijdige stilzwijgen. “Meneer?”, vraagt een joch van pakweg een jaar of twaalf. “Ja?” antwoord ik vragend.…

Woemi’s kinderogen kijken verlangend naar het bakje dat haar moeder krijgt. Ze hoeft niets te vragen, Charlotte voelt het. Even wil oma streng zijn. ‘ Ze zei dat ze thee wilde’. ‘Ja, maar..’ ‘Nou ja, nu is er thee’. De thee is helder en licht en ruikt heerlijk. Maar dat rode fruit. ‘Nee, die zijn voor Charlotte‘.…

Achteraf gezien vond ik het toch niet zo geschikt voor kinderogen. Heit gaf ons vaak een lekker plakje boterhamworst en voor het slapen gaan met z'n drieën in één bed hielden we kussengevechten. Bij de bakker kwam ik minder, een paar keer wellicht, maar reuzeleuk om achter de coulissen te loeren.…