Alle inzendingen over kwetsbare leven

We willen niet dat anderen onze gebrokenheid en kwetsbaarheid zien omdat we bang zijn dat anderen dan misbruik van ons maken. Hoe we ons van binnen ook voelen, we verhullen het aan de buitenkant want het leven gaat verder.…

Het hart, het kwetsbare en feilbare hart, zetel van vele passies, is mij nog altijd trouw. En zo worden het leven, de natuur en mijn medemens die ik zozeer liefheb, mijn geboorterecht dat mijn immense bewogenheid en ontroering teweeg brengt, mij nog geschonken.…

Mijn levenslange kameraad is ziek, geschonden; in weke, kwetsbare regionen van haar brein heeft zich een brutale indringer genesteld die verlangt naar uitbreiding van zijn territorium; de allerliefste en dierbaarste was mij eens gegeven; hulpeloos en zo kwetsbaar als zij was; nog onwetend over het grenzeloze onheil dat een misdadige onbekende uitstort…

Als ik een vlinder zie, zie ik zijn kleurenpracht; de vreugde van het leven prachtig belichaamd door een vlinder. Als ik aan een vlinder denk, denk ik aan zijn kwetsbaarheid; de moeilijkheden in het leven zichtbaar in een vlinder.…

Daarnaast mogen de artsen van de politiek beslissen over wel of geen bed op de intensive care als je als ‘kwetsbare’ aan de poort van het ziekenhuis hijgt. En vergeet niet de aanzwellende discussie over het feit dat ouderen hun leven voor een groot deel al ‘hebben gehad’.…

Want met de komst van haar lichaam en geest in mijn zorgeloos leven, is al mijn bravour en heldenmoed verdreven kwetsbaar ben ik nu, en vaak zo ongerust, een gevoel dat pas overgaat als zij mij stralend kust. Ze woelt plots, en opent dan haar ogen blauw, en vraagt mij slaperig : ‘Papa, waarom huil je nou ?’…

de zee lokt met haar ruige beweging wild ademend neemt ze mijn innerlijk tot zich laat me daar mezelf zijn kwetsbaar rilling bij de eerste aanraking laat ik mij golvend meeslepen in de woeste diepte…

wie bestuurde mijn denken toen ik in opperste eenzaamheid toch mijn zoektocht staakte naar gezelschap voor lichaam en ziel omdat mijn kwetsbaar open hart al teveel kraters moest verdragen wie bestuurde mijn handen toen ik in uiterste kwetsbaarheid toch een antwoord maakte op 'n digitaal kleurig kleinnood zodat mijn kwetsbaar open hart…

In glas geblazen alleen de zachtste handen kunnen ver dragen…

Haar vrouwelijke vormen in naaktheid zichtbaar kwetsbaar doch uitnodigend Lokt zij en brengt je in vervoering Wil je haar aanraken Voelen en proeven Met zachtheid omarmen en liefhebben tot lust, bezit en liefde samensmelten Tot een geheel…

na die nacht waren de sterren veranderd evenals de zon de maan en de planeten jij schiep het tomeloze zweven naar een ster achter een ster het gieten van licht verdampen van waterstof wolken van methaan waar doorheen het heden trager reist in dichtheid bijna stolt zich om massa stulpt gewicht heeft als regen in zwarte gaten valt…

stoïcijnser heb ik je ogen niet gezien kwetsbaarder liet jij eerder nimmer intuïtief weten waarheid zijn het woordloos schermen laat mij triest spelen herdenken en ik ik ken en rust…

een deur voorbij desolate plaatsen van geboren en vergaan verlaten om nietgevangen vis en van alleengebleven zielen voorbij het sterven van onbekend en jong hoe schuld en onschuld samengingen zij hebben daar een thuis nu zonder kinderen voorbij ik immer had kunnen vinden die hazelip jou niet zo mooi gestaan en ik van kwetsbaar…

Het meeste in het artikel was ons al bekend, de nuance is een keelgrijper, want voortbordurend op de titel 'Ik wil me kwetsbaar opstellen'. Ze keert zich steevast tegen de hautaine schreeuwlelijkerds, die alle media-aandacht claimen en vaak negatief zijn over de reeds aanwezige en de nu instromende 'allochtonen' (foeilelijk woord!).…

Door jouw verschijning in ons leven kwetsbaar, zorgeloos en klein heb je ons de kans gegeven volmaakt compleet te mogen zijn.…

Zo groot en sterk, maar van binnen nog steeds kwetsbaar. Zeventien jaar oud, en nog een lange weg te gaan. Daar liep ze, ze dacht na over het leven. Nog steeds bezig met ontdekken en het zoeken naar haar bestemming. Soms zocht ze naar het kind dat ze zelf ooit geweest is. Het kind dat stappen durfde te nemen, niet bang om te vallen.…

neemt je geest Je leven met je door Beleef je alles Voor de tweede keer opnieuw Je was je moeders dochter Je was de moeder van je kind Ooit jouw moeders dochter Nu jouw dochters kind Een wit kussen Een wit hoofd Ogen met een kinderlijke glans Breekbaar zo kwetsbaar Je knuffel bij de hand Geen blije woorden meer Voor gelukkige momenten…

Spoedig, al te spoedig zal de nacht van de kwetsbaarheid en van het ongeluk over de broze gestalten in de zaal vallen...…

wij spelen verstoppertje met de tijd als kurkeiken van hun bast ontdaan eens in de tien jaar en kwetsbaar zo naakt dat in de ogen van de kijker de blik even hapert en ophoudt te zien dat de dood het langzame sterven stopt het leven in zich het lijden verlengt…

jouw ogen zeggen meer dan duizend woorden ogen die spreken en woorden kunnen breken mijn hart kent de pijn die niemand kent dan ik alleen anders dan iedereen mijn kracht is gestorven toen jij mijn hart wegnam en mijn kwetsbaarheid deed leven.…

Vertrouwen houden in het leven En beseffen dat wat goed voor mij is op mijn pad zal komen Mogen leren van elke ervaring en mezelf telkens weer kwetsbaar durven opstellen Maar waarom doet het zo’n pijn omdat je niet meer in mijn leven wilt zijn We waren nog niet eens begonnen elkaar beter te leren kennen Met het gevoel voor mij kan je niet…

je kwetsbaarheid Ergens zal je toch moeten beginnen Het leven is immers te kort voor spijt...…

Ik heb seeds medelijden met wollen speelgoedbeesten, zij kijken uit hun ogen alsof ze wilden leven. Ze zijn bijzonder kwetsbaar, hun wonden helen nooit, ze zijn nooit werk'lijk dood en worden toch gegeven mee aan de vuilnisman.…

Sinds lange jaren rust je daar, onder de eik die je uitkoos en die je beschermt, zoals het leven je nooit heeft ontzien en zoals dit die ongeneeslijke wonden heeft geslagen....…

ze vraagt het winters onbehagen niet langer te verdragen naar buiten te komen de huid te schonen door te spelen in het licht we leggen haar het kwetsbaar witte voor geborgen in de donkere maand ze blaast een zoele wind erdoor en kleurt wat zich zo schaamt ze raakt een toon die al zo lang niet heeft geklonken het nieuwe leven…

ik zie je gaan in koelte van de plastic luchten glamour van de wereld heb je aan gloeit in diepe zuchten haren rood je ronde vormen groot in vrouwenjaloezie je kwetsbaarheid is niet gespaard de tederheid bewapend je trap de wereld met je grote angst jouw kleine hart eist leven je draait het mes met je verstand wie zal…

gedachte maar wat kan ik van jou verwachten ik ga maar verder met mijn leven en hoop dat je mij kunt vergeven Vergeven in de zin van, ik heb je laten zien wie ik ben het was misschien niet genoeg maar ik ben wie ik ben en dat was wat jij vroeg Echte mensen in je leven…

de regen heeft de dag willen bewegen door de zware tranen heen die het hart nimmer liet leven want zij had er nu weer geen een ongehoorde stem die spreekt met een tegendraadse mening die zich naar de aarde wreekt en diepe paden nu wel betreedt een enkel licht van maneschijn dringt tot het kwetsbare huidje door diepzittende haren zullen…

In de kwetsbare, weke regionen tussen haar oren waar op onachterhaalbare wijze verstand, gevoelsleven en bewustzijn zetelen, is een brutale indringer te werk gegaan en heeft structuren vernietigd die haar leven en de processen daarvan regeren en besturen maar mijn goede zus is nog zeer actief in de Milieudefensie en schrikt er nooit voor terug de belangen…

de werkelijkheid te zijn gestapt, keer ik terug naar de bron het enige dat je hebt is je ziel die kan het rauwe leven niet aantasten alleen doen groeien ik wordt milder en meer ervaren en doe elke dag een stapje op mijn weg door het leven…