Alle inzendingen over treinen

Ze moet ook naar Oudenbosch, heeft vanmorgen anderhalf uur op de trein moeten wachten, te laat op school, dat soort dingen. Weer raast er een trein voorbij. Een gele. Het onderwerp wat volgt ligt voor de hand. Ook de doodgraver doet mee. Een gezamenlijke vijand verbroedert. Groepsdynamica. We zwijgen.…

Bij overstappen te Amersfoort moesten ze me in de overvolle trein duwen. Om bij de eerstvolgende stop te Zwolle plat gevouwen op het perron uit de trein te kieperen. Waarna ik opgeklopt en volgezogen later toch nog verder kon. Dat zou me niet opnieuw gebeuren.…

Het was mistig, en in de verte hoorde ik de trein al naderen. Het gestamp van de locomotief werd steeds luider, en met een hoop geknars van de remmen kwam het boemeltje tot stilstand. De deur ging open en mijn blik viel op een strenge oude dame. Aangezien er verder niemand uitstapte moest dit mijn tante zijn.…

Dit is tevens het eindpunt van de trein. Reizigers wordt verzocht uit te stappen. Ze zuchtte. Slikte eens. Als het ware ontwaakt en klaarwakker stond ze op. Het was goed. Ze zou gaan.…

In de trein naar Assen spraken ze nog een hele tijd over de gebeurtenissen in Amsterdam.…

Moeder en wij gingen met vader mee het station in en bleven bij de trein wachten tot hij vertrok. Mama huilde en we stonden te wuiven tot de trein uit het zicht was. Thuis gekomen gingen we weer op straat spelen met vriendjes.…

Langzaam kwam de trein in beweging, in overeenstemming met de aan haar toegewezen tijd en richting. Zo kwam het ervan dat het er niet van kwam: de trein was onderweg, de discussie was niet op gang gekomen, het was stil in de trein - de verschillende tussenstoppen en een mededeling ter informatie hier en daar gelaten. Voor een uitgemeten rit lang.…

‘Dit is toch de trein naar Amsterdam Centraal?’ ze kijkt me vragend aan. Ik knik bevestigend, wend mijn ogen af en kijk uit het raam. Zonder het te zien, voel ik dat de vrouw mijn blik zoekt. Als ze even gebogen zit om iets uit haar tas te pakken, kijk ik naar haar. De vrouw heeft een fors postuur.…

Van Ruben kreeg ik de opdracht op de bank te gaan zitten en telkens wanneer ik het duo zag naderen mijn been omhoog te zwaaien als waarschuwingssignaal voor de naderende trein. Omdat die trein voor hen onzichtbaar was, had ik ook de taak uit volle borst ‘tuuttuut’ te roepen als de locomotief in zicht was.…

Een trein zonder remmen dendert af op een wissel en dreigt vijf kinderen dood te rijden. Als ik de wissel omgooi gaat de trein over het andere spoor en rijdt een oude man dood. Wat doe ik? Mijn gevoel zegt dat ik de wissel om moet gooien want kinderen zijn kinderen en die hebben nog een heel leven voor zich.…

Zonder dwarsliggers rijden er geen treinen.…

“ Inmiddels is het mij gelukt de deur te openen en terwijl ik op mijn horloge kijk stel ik vast dat ik flink door moet stappen om de trein van 11.47 uur te halen. “Kijk nou eens naar die krant die uit mijn brievenbus steekt! Hoe vaak heb ik daar al niet over heb geklaagd?”…

Natuurlijk staat er vaker een trein stil maar verder nieuws leert dat: de trein stil staat vanwege een vermoedelijk geval van zelfdoding, potverdorie. Dat is raak, dat komt binnen en ineens denk ik aan de treinbestuurder, die nooit meer op tijd kon remmen, die dit tot het einde der dagen met zich meedraagt.…

De trein zoefde over de rails in een aangenaam ritme en wiegde me haast in slaap en bracht me naar andere sferen, welhaast naar een ander continent, naar een ander universum, naar mijn veilige, vertrouwde woning waar esdoorns beschermend waken voor de vensterruiten, waar een pad tussen het groen als het ware slingerend een nieuwe toekomst in het leven…

Stil staat hij daar, wachtend, wetend dat waarop hij wacht zal komen: de trein. De reden voor zijn aanwezigheid - voor zijn bestaan - is niet de dijk, niet het spoor, zelfs niet de wissel. Het is de trein die zijn leven bepaalt.…

Stel dat je de verkeerde trein kiest. Tja, daar word ik niet vrolijk van. Hoe zit dat eigenlijk met die treinen? En het personeel? Heb ik ze nou over het hoofd gezien? Als er personeel is, waaraan herken ik ze? Hoe kunnen ze mij helpen? Rustig gaan zitten. Het komt vanzelf.…

Het is toch eigenlijk vreemd dat er een stukje Nederland is dat niet met de trein te bereiken is. Daarnaast als ik naar een ander deel van Nederland wil, ben ik verplicht om over België te gaan. Als ik dat niet wil, moet ik door een tunnel van enkele kilometers en dat voor het bedrag van 5 euro.…

Die stem maakte je duidelijk dat het zijn trein was en dat je God op je blote knieën mocht danken dat je er een ritje mee had mogen maken. ‘Grrroooningen, eindpunt, iedereen derrrr uit!’…

Van het groepje twee banken rechts van me kan ik alleen de man op de hoek zien zitten. Hij heeft een dun snorretje. De anderen gaan schuil achter hun rugleuning. Aan het gesprek te horen wordt hij vergezeld door drie vrouwen. Het zijn collega’s. De toon heeft een zweem van intimiteit maar is toch afstandelijk. Men kent elkaar, maar niet uitbundig…

Kansen zullen zich altijd voordoen in ons leven, het is dan ook veeleer als iemand die de trein heeft gemist en beseft dat er altijd een volgende trein komt. En zo bezien komt men er altijd, ook al is het wat later dan verwacht. Bovendien heeft ieder mensenleven zijn eigen persoonlijke dienstregeling.…

Ik kan nu wel fantaseren waarom de trein te laat is. Met een grote glimlach zoek ik een zitplek. Mijn wachten is beloond.…

Ik zag het in een flits, sprintte langs om mijn trein te halen. De trein kwam niet. De trein daarop ook niet. Twintig minuten later reed de trein binnen. We stapten in. Een boodschap verscheen op het scherm in de trein: deze trein rijdt niet verder. Er was geen conducteur of ander treinpersoneel.…

Toen hoorde ik de trein aankomen en liep met knipperende ogen in de richting van de wachtende mede instappers. Met toenemende verbazing staarde ik om me heen, bemerkte dat mijn medereizigers waren verdwenen en dat de trein de verkeerde richting op reed.…

Vroeger was de trein het meewerkend voorwerp.…

Gelukkig geldt dit niet voor iedereen: als ik met de trein reis en het tijdschrift Rails van de NS zie liggen, lees ik als eerste de oproepjes van wanhopig verliefde mannen en vrouwen die dus juist wel in de trein een leuke ontmoeting hebben gehad.…

Waarom staan we stil conducteur? Ach meneer, nieuw grind, lekke bielzen, eikels op het spoor, depressieve bovenleiding, u zegt het maar. Pardon? Ja, ons wordt niks verteld, Pro Rail is bezig met onderhoud en het treinschema is over de kop, voor ons ook steeds een gok waar we terechtkomen. En wat nu dan? D’r komen bussen.. zeggen ze..maar ’t is…

Als je met de trein gaat, kom je daar wél langs. Met een beetje pech moet je er zelfs overstappen. Zoals deze jongen, die voor 'zaken' naar het oord moest waarover hij - hoe is 't mogelijk - net een boek aan het lezen was. Lelystad.…

Zijn zure gezicht staart mij aan vanaf de andere bank in de trein en het is duidelijk dat hij niet gecharmeerd is van de hond die ik bij me heb.En hoewel het duidelijk is dat de hond in training is (zijn lesjas heeft hij aan) kan ik bijna letterlijk de gedachten lezen van de meneer.…

Ook ik had in die trein moeten zitten. Nou ja, dan wachten we maar op de volgende trein. Ik sluit mijn ogen weer en concentreer me op het prachtige gezang van de vogels.…

Eerder dit weekeinde maakte hij al excuses voor een telefoongesprek dat hij vrijdag in de trein voerde na een werkbezoek in het door aardbevingen getroffen Groningen. Medereizigers hadden er verontwaardigd over getwitterd. Ondertussen in de trein. Hé Berend Jan, met René ... Ja, op de terugreis pfff...…