start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (5)
idool (2)
individu (36)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (4)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 407):

Idioten

Ik zat in mijn huurkamer met mijn Hector Havermoutschrift voor mijn neus. Ik had zin om een protestgedicht te schrijven, maar er schoot me niets te binnen.

Enkele dagen later in diezelfde week in de stad Utrecht:
Emma Petronella was terug uit Madrid. Ze was veranderd, haar blik was anders.
Ik vertelde haar dat de kunstenaar was langs geweest met Peter en dat ik de gedichtenbundel had meegegeven. Ze was moe van de vliegreis, ik ging weer terug naar mijn eigen kamer omdat ik haar niet in de weg wilde lopen.
Op mijn kamer merkte ik weer hoe geraakt ik was door haar onbevangen schoonheid. Ik geneerde me en kreeg het maar moeilijk in mijn hoofd dat ik niet verliefd op haar moest zijn. Ik was blij dat ik drie van mijn tekeningen had bewaard.

Een paar uur later werd er op de deur van mijn kamer geklopt. Het was Emma Petronella, ze was in bad geweest en rook naar seringen. Ze had een lichte zomerjurk aan en nieuwe oorbellen die ze in Madrid had gekocht.
“Heb je zin in een kop thee Bjarne, ik wil even met je praten?”
“Ja, ik kom zo naar beneden”, zei ik, want ik wilde mijn schoolspullen opbergen. Vijf minuten later liep ik naar beneden, ik had een korte broek aan, omdat het een warme dag was.

We dronken rustig van de thee, Emma vertelde wat over Madrid en begon toen over de Spaanse kunstenaar bij wie ze gelogeerd had. Ik merkte al snel dat haar iets dwars zat, maar ze bleef om de hete brei heen praten. Ze keek me lachend aan, ik probeerde haar verhaal te volgen, op een gegeven moment zei ik: “ Wat is er nou eigenlijk precies gebeurd in Madrid?” Ik schrok van mijn duidelijke vraag, ik wilde niet brutaal zijn. Emma Petronella werd emotioneel. Zo had ik haar nog niet eerder meegemaakt. Het was duidelijk dat ze het bed had gedeeld met haar Spaanse minnaar, maar uit haar verhaal begreep ik dat ze daar spijt van had gekregen. Er was iets gebeurd wat ze maar moeilijk kon verkroppen. Ik luisterde:

“En toen kwam ik in de woonkamer en toen hing daar een opgezette leeuwenkop! Die idioot bleek een trofeejager Bjarne, ik voelde me zo vies en smerig toen ik het zag!” Emma Petronella begon te huilen. Ik sloeg een arm om haar heen om haar te troosten. Ze was dus op haar minnaar afgeknapt omdat het een trofeejager bleek te zijn die een leeuwenkop aan de muur had hangen. Er gingen tegelijkertijd rillingen van afschuw en van verlangen door mijn lijf. Haar lichaam voelde warm.
Ze was nog nooit zo dicht bij me geweest. Ze liet het toe dat ik haar probeerde te troosten. Dit was niet het moment om over mijn verliefdheid te beginnen, ze had mijn warmte nodig en die gaf ik haar. Frits de zwarte kater kwam aangelopen om ook zijn steentje bij te dragen.

Daar zat ik dan als gezonde jongeman met een tuinbouw-achtergrond naast mijn huilende hospita met literaire ambities. Ze was ontroostbaar nadat ze de liefde had bedreven met een trofeejager met een leeuwenkop aan de muur. Ik kon me haar verdriet zo goed voorstellen.
Dat soort hufters die dieren dood schieten voor het plezier en een trofee, die zouden ze flink moeten aanpakken. Ik liet mijn woede de vrije loop en voor het eerst begon ik zelf met veel woorden te praten tegen mijn lieve verdrietige hospita. We waren warm tegen elkaar aan gekropen, het was een bizarre intimiteit tussen een jongeman en een zestien jaar oudere vrouw. Frits de kater gaf me kopjes terwijl ik mijn andere arm om Emma Petronella had geslagen.
“Dat soort idioten geven niets om de natuur, ze schieten niets vermoedende roofdieren dood omdat ze bij hun vrouw geen stijve meer kunnen krijgen”, sprak ik overmoedig.

Schrijver: Bjarne Gosse, 23-02-2018



Geplaatst in de categorie: liefde


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 54 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)