start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (5)
idool (2)
individu (36)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (4)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 409):

Aap, Noot, Mies

Terwijl veel mensen van mijn generatie in Nederland zich bezig hielden met het heengaan van een van de bekendste televisiepersoonlijkheden van ons land werd ik benaderd door een homoseksuele tiener uit Colombia, het land van de koffie en de cocaïne.
Ik vroeg me af of de Mies op het leesplankje een verwijzing naar Mies Bouwman was, deze intelligente vrouw was zo markant dat het zo maar zou kunnen. Ze had succesvolle televisieprogramma’s gemaakt en werd gezien als misschien wel de beste televisiepresentatrice die we ooit hadden gehad. Het was niet alleen jeugdsentiment. Er was een icoon van de Nederlandse televisie heengegaan. Een vrouw waarover ik als kind dacht dat ze in die vierkante elektrische doos was gaan wonen. Terwijl ik op school leerde hoe ik simpele woorden moest schrijven, leerde ik thuis van Mies hoe ik televisie moest kijken. Het waren nog van die programma’s waar half Nederland naar keek, iets wat tegenwoordig nog maar zeer zelden voorkwam.

Ik vond hem lief, die tiener uit Colombia. We hadden elkaar ontmoet op planeet Romeo en na een korte chat werden we Facebook-vrienden en gingen we verder met chatten op Facebook messenger.

Diezelfde avond werd het lichaam gevonden van de vermiste Rotterdammer Orlando, een zeventienjarige scholier die via een dating-app met mannen afsprak. Ella Fiona vond het verschrikkelijk en ze reageerde er heel emotioneel op. Het greep mij ook aan, zo jong nog en dan zo om het leven komen.

Mijn andere chatvriend op Facebook messenger kwam uit de Filipijnen. Hij was vierendertig jaar, maar woonde nog bij zijn familie. Hij zocht vaak contact met mij. We konden goed met elkaar opschieten, maar hij begreep niet goed dat ik niet altijd tijd had om te chatten. Hij was werkeloos en op zoek naar een baan.

Het contact met de ggz instelling Mentrum had ik voorlopig afgeblazen. Ze hadden aan de klachtencommissie een rapport gestuurd dat vol stond met halve waarheden en zelfs pertinente leugens. Ik werd daar onrustig en een beetje psychotisch van. Waar haalden die mensen het lef vandaan om tegen mij te liegen. Ik had het gevoel dat ze totaal niet naar de belangen van mij als cliënt keken en ik had ook geen zin meer om me met hun interne problemen bezig te houden.

Ik had genoeg aan mijn eigen problemen, en daar kon ik met hen wel over praten, maar ze zochten niet echt naar oplossingen en deden verder niets voor mij.
Ik was weer de kapitein op mijn eigen gedroomde zeilschip. En mijn droomtocht had me gebracht naar Zuid Amerika, ver weg van Mies en de Nederlandse klompen, ver weg van de winter en ons vertrouwde schaatsklimaat.

Schrijver: Bjarne Gosse, 27-02-2018



Geplaatst in de categorie: emoties


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 63 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)