start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (5)
idool (2)
individu (36)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (4)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 412):

Het charisma van een eenvoudige volksjongen

De Filipijnse homoseksuele man die de naam Jon droeg was vierendertig jaar jong toen hij mij via Facebook-messenger liet weten dat hij en zijn familie het risico liepen uit het appartement waarin zij woonden te worden gezet. Ik gaf meteen kordaat aan dat ik hem niet kon helpen. Hij had de dagen voorafgaande aan dat chatbericht diverse malen emotionele druk op mij uitgeoefend door op uiteenlopende manieren te laten merken dat ik belangrijk voor hem was. Ik vond het gezellig maar in terugkerend daglicht vroeg ik me af of het niet allemaal een truc was geweest om mij te manipuleren. Ik had het best gezellig gevonden om met hem te chatten en we hadden wel een klik, maar het was weer verdomde verdacht dat hij nadat ik had laten weten geen hulp te kunnen bieden plotseling niets meer van zich liet horen, terwijl ik toch echt dacht dat we chatvrienden waren.

Ik keerde terug naar de wereld van de televisie. Er was een herhalingsuitzending van Mies Bouwman op bezoek bij Johan Cruyff.
Toen ik Mies Bouwman bij Johan Cruyff zag, ontdekte ik dat Johan, die altijd behendig was met de bal, het charisma had van een eenvoudige volksjongen die bij toeval met een rappe tong werd geboren.
Ik bewonderde die mensen, die niet de verlegenheid hadden waar ik zelf zo onder leed. Ik verzon in het diepste geheim van mijn dromen dat ik ook in dat charisma mocht delen wanneer ik toenadering zocht tot het mannelijke schoon dat mij vanachter de coulissen toelachte.

Ik hield niet van bekakte mensen, ze hadden vaak iets afstandelijk om dan weer op totaal onverwachte momenten verschrikkelijk ordinair te zijn. Mies en Johan die waren tenminste altijd zichzelf gebleven. Ik probeerde dat als Bjarne ook na te streven, ondanks mijn verlegenheid en onhandigheid met de bal.

Ik was niet iemand voor een boekenbal. Ik was weleens onder de hoepelrok van Emma Petronella naar binnen geglipt maar ik had niets met die mensen. Ze vroegen me wel steeds om een glimlach omdat ik in het beroemde boek van James Absurdy een vrolijk personage was geweest, maar ik kon hen die glimlach niet blijven geven omdat ik me onzeker voelde in mijn verdriet.

Ik keerde terug naar de datingsite.

De tweeëntwintigjarige Bruno was sinds kort, na maanden van afwezigheid, weer teruggekeerd op mijn chatpagina van de andere datingsite. We wisselden soms wat korte berichten uit, maar er ontstond geen gesprek omdat zijn Engels te beperkt was. Ik begreep niet zo goed waarom hij weer was komen binnenvliegen. Het was een knappe jongeman om te zien, je zou onmiddellijk denken dat hij een beroemd fotomodel was, maar hij miste de kleine schoonheidsfoutjes die nodig waren om genegenheid te voelen. “Take me to your country” had hij weer geschreven toen ik vroeg hoe het met hem ging.

De negentienjarige Colombiaanse Juan was een beschaafde jongen. Hij was niet overdreven knap, maar hij had iets guitigs wat ik heel lief vond. Hij hield van vliegtuigen en ik zag dat hij via de homoplaneet Romeo de hele wereld aan het rond reizen was. Misschien was hij in andere landen ook met oudere mannen aan het flirten. Waarschijnlijk kende hij in zijn omgeving geen andere mannen met dezelfde geaardheid en keek hij overal ter wereld naar mannen waar hij iets in zag.
Ik was onzeker over wat hij in mij had gezien. Het kon zijn dat hij me inderdaad knap vond, maar hij kende mijn Bjarne-innerlijk verder niet, dus hij wist niet wat voor vlees hij in de kuip had en hij kon mijn gedachten niet lezen. Dus ik hield mijn genegenheid tussen de wanden van mijn breekbare hart.

Ik keerde terug naar de overzichtelijke wereld van de televisie. De geprogrammeerde gezichten die ons tot de verbeelding spraken.
De tranen van de bekende televisiepresentator Umberto Tan hadden me zeker wel ontroerd. Ik kende hem nog van vroeger toen hij de sportverslaggeving deed. Ik had weleens een vluchtig praatje met hem gemaakt toen hij nog niet de mondiale metroman uitstraling had die hem later zijn verdiende roem bracht. Maar ik was geen fan van zijn commerciële programma, het aantal RTL sterren was te beperkt om almaar weer zijn programma te vullen. Dat werd al in de hoogtijdagen duidelijk. En ik vroeg me ook af waarom je een programma voor de Nederlandse kijker een Engelstalige titel zou moeten geven. Tenzij je het doorgekookte Amerika als voorbeeld had en alles in Nederlandse kleinheid probeerde te kopiëren.

De Haagse zangeres Anouk was voor mij een echt wereldwijf. Ze kon ook bot zijn, maar dikwijls deed ze dat gevat en ze had een levendige echtheid die mij soms heimelijk naar het leven in een weidse wereld deed verlangen.

Ik zat in mijn eigen stoffelijke leegheid gevangen. Een romanpersonage die de liefde via het internet moest ontvangen. Maar ik bleef volharden in mijn eenvoudige pogingen om niet meer in mijn depressieve schulp terug te kruipen. En er in te blijven geloven dat ik als volksjongen het recht had om onder de denkbeeldige hoepelrok van Emma Petronella vandaan te kruipen op zoek naar liefde en de diepste genoegens van genegenheid.

Mijn beide ouders waren overleden. Zij hadden nooit iets over mijn geheime liefde voor mijn strenge erudiete hospita geweten. En ik hoefde ze gelukkig ook niet meer te vertellen wat er allemaal aan onheil op mijn pad was gekomen sinds ik was gaan ontdekken dat ik toch veel meer van jongensachtige mannen hield.

Leve het leven! Leve de liefde! Dacht ik schuchter bij mezelf, terwijl ik het levensvocht van de avond inschonk.

Schrijver: Bjarne Gosse, 04-03-2018



Geplaatst in de categorie: overig


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 71 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)