start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (37)
internet (7)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (29)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (17)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 416):

Het gewogen hart

Mijn lieve, helaas veel te jong overleden, zestien jaar oudere voormalige erudiete hospita en minnares Emma Petronella had waarschijnlijk veel meer gehad aan een intellectuele minnaar die meer wist van het leven en al zijn kunstenaars en schrijvers dan aan mij, met mijn eenvoudige gedachten en dito komaf.
Maar ik was wie ik was, en ik zat op de tuinbouwschool, ik was leergierig naar haar levenslessen, naar haar liefdeslessen, maar ik was intellectueel een maatje te klein voor haar voortdurende honger naar nieuwe ontdekkingen. Ik had maar een klein beetje ruimte in mijn belevingswereld voor haar wereldse gedachtegangen en dat nam ze mij kwalijk omdat ik in bed wel naar behoren presteerde en ze altijd opgewonden raakte van mijn verlegen glimlach en de grappige kuiltjes in mijn wangen.

Soms kwam ik onverwacht uit de hoek en deed ik alsof ik haar begreep, dan zei ik iets wat me heel diepzinnig leek over de populaire zanger Bob Dylan. En zij deed op haar beurt alsof ze blij was met zoveel begrip. Maar ik kon haar in werkelijkheid niet volgen, ze zocht alle passages over bloemen op in de boeken van Gerard Reve. Ze had een jarenlange vriendschap met de Amerikaanse cultschrijver James Purdy. Ze beweerde dat deze man, die ik ooit in een boekenwinkel in Amsterdam de hand mocht schudden, gedichten over onze passionele liefde schreef, maar ik was er onzeker over omdat Emma Petronella wel vaker dingen verzon om mij van mijn proletarische onschuld te overtuigen. Soms stuurde ze de gedichten die ze per post had gekregen uit New York naar mij door als een soort van zie je wel, James Purdy heeft het ook door.

Daags nadat ik de nachtelijke liefde had bedreven met mijn jonge onwetende minnaar, kwam ik een van de gedichten van deze James Purdy op mijn computer tegen. Het raakte me, omdat ik weer in de war was over wat de liefde nu eigenlijk aan mij probeerde te vragen, nadat ik me zo had laten gaan in mijn geilheid onder de muze van de maneschijn, met de lieve twintigjarige horecascholier.

Er stond geen titel boven het gedicht uit 1988, maar ik besloot het in mijn vertaling naar het Nederlands ‘Het gewogen hart' te noemen. Het was speciaal voor mijn trouwe Bjarne-verhalen lezers dat ik besloot dit gedicht te vertalen.

Het gewogen hart

Ik droomde over
het laatste oordeel
Hermes, de rechter van de dood
was harten aan het wegen
toen hij bij het mijne kwam
schudde hij zijn hoofd
en misschien zuchtte hij
(mijn ogen hadden net zoals mijn oren geen gevoeligheid)
Hermes zei:
Jouw geliefde houdt ondanks dat hij je al lang niet meer trouw is
nog steeds jouw hart tegen het zijne
En daarom, volgens het wegen
weegt jouw hart niets.

James Purdy

Ik wist niet waarom ik nu juist dit gedicht tegenkwam, maar het raakte me en het vertelde me iets over mijn gevoelens.

Ik had hem, mijn jongeling uit de Turkse horeca, niet al mijn liefde kunnen tonen, daar was de situatie niet naar geweest. Een onenightstand met intieme betrekkingen. Daarom mocht ik niet verliefd zijn. Maar ik koesterde een diepe genegenheid en bewondering voor deze jongeling die nog in de kast zat en die desondanks toch liefdevol en echt een kameraadje was geweest. Het voelde of mijn billen heimelijk aan hem toe behoorden en dat ik hem altijd trouw moest blijven ondanks het eenmalige karakter van zijn bedoelingen.
Emma Petronella had destijds in mijn jongere jaren van mij haar liefdesslaaf gemaakt toen ik bij haar een kamer huurde en zij hunkerde naar mijn veel belovende libido, maar deze jongeling had met mij met zijn geheimzinnige ogen tot de slaaf van mijn eigen muze gemaakt. En dat tintelde behoorlijk. Eigenlijk overal.

Schrijver: Bjarne Gosse, 21-03-2018



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 118 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)