start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (37)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (20)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 418):

Het allermooiste dieptepunt

Het allermooiste dieptepunt van de almaar knagende eenzaamheid kwam die zondagavond vroeg in het voorjaar van 2018.

Ik was weer opgenomen in een familie die bij het graf van de vader had gestaan en ik kreeg van mijn oudste broer een foto van het graf van mijn vader dat hij samen met de rest van het gezin op de verjaardag van mijn vader had bezocht. Ik was de enige die in de buurt van het graf van mijn vader woonde maar ze hadden mij niet meegevraagd. Ik had er waarschijnlijk ook geen behoefte aan gehad, maar dat veranderde niets aan de situatie.

Mijn oudste broer had een zeilschip gekocht, over twee jaar ging hij met pensioen, zelf inmiddels grootvader. Huis en alles zou hij gaan verkopen om rond de wereld te reizen met zijn zeilschip. Ik kreeg het recht in mijn gezicht op Facebook messenger. Ik stuurde nog een lachende Bjarne foto, maar hij schreef alleen dat ik de pretoogjes van mijn moeder had.
Ik stuurde mijn zus dezelfde foto, maar ook zij zou waarschijnlijk nooit meer antwoorden, zoals er niemand ooit geantwoord had.

Er was een ander leven weggegaan en wat ze ook deden, de oude eenzame wonden zouden blijven beklijven. Er kwam geen tijd van verandering, ik was een banneling in hart en nieren. Geen tijd meer voor de glimlach van een kind, een verlegen broertje dat ondeugend was, alleen nog maar het alles overheersende hedonisme dat ons dankzij de katholieken in het brein was geboord.

Ik had een echo in mijn hersens om de verhalen van anderen te horen, de boodschappen werden bezorgd, maar niemand die zich mocht bekommeren over de melancholie die bezit had genomen van mijn gekwetste brein.
Ook op de datingsites mocht de wederopbouw niet meer lukken. Alles was uitgepraat, er was geen werkelijke belangstelling, alleen maar vage ijdelheid van mannen die niet wisten waar ze toe in staat waren.
De vergankelijkheid kreeg nog een extra dreun doordat ik wederom op straat in de hondenpoep was gestapt. Waarom lieten die beesten hun stront achter op de stoep.

In het verlaten land werd het tijd voor tomatensoep en niet te veel piekeren over het eenzame leven.

Schrijver: Bjarne Gosse, 26-03-2018



Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Deze inzending is 111 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)