start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (36)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (20)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 419):

Verlaten land

In het verlaten land werd het tijd voor tomatensoep en niet te veel piekeren over het eenzame leven, was de laatste zin uit mijn voorlaatste verhaal. Het verhaal over mijn nieuwe pyjama besloot ik voor mezelf te houden, de lezers die mijn verhalen zo waardeerden hoefden niet alle intieme details over mijn privéleven te weten te komen. Ik moest aan mijn problemen werken.

De nieuwe kennismaking met geestelijk gezondheidscentrum Mentrum, na alles wat er fout was gegaan, was geen succes. Ik zat weer veel te lang in die griezelige wachtkamer met alle indrukken die ik slecht kon verwerken.
Toen kwam die hoofdmanager, de psychiater, met haar gemaakte Donald Duck stem, de casemanager had me over het hoofd gezien.

Wat volgde waren dezelfde betekenisloze rituelen, alsof er iemand uit dankbaarheid ooit die smerige koffie die ze daar serveerden wilde drinken, dezelfde troep die in de automaten in supermarkten stond. De casemanager was een vrouw die lelijker was dan de nacht zich kon voorstellen, en dan nog met het vermogen om te blozen onder haar varkensoogjes en jampot brillenglazen. Maar ze zag er serieus uit en dat wist me te ontroeren.

Plotseling zat ik weer te luisteren naar een overdreven opgewekte hoofdpsychiater die maar door bleef kwekken met haar stripboek stemgeluid en krokodillen overzicht. Een klant, in dit geval Bjarne, die almaar bozer werd omdat hij het gevoel kreeg dat hij in de beklaagdenbank zat in plaats van dat er iemand fouten toe ging geven. Een lijst hadden ze gemaakt om hun eigen fouten te verhullen en in de schoenen van Bjarne te schuiven.

De papieren die werden verfommeld op de belachelijke tafel, het haastig grijpen naar zijn jas, in een poging die sardonische stem te ontwijken. Het keihard smijten met de deur en het zoeken naar de uitgang. Niet te snel lopen, er kwam niemand achter hem aan om zijn hersens in te slaan.

En het vreemde was: Er klonk geen echo.

Het was deze keer stil, de leegte van de echo had geen weerklank.

Toch kreeg ik een onvoorziene droom. Ik had een paard gestolen van de rijke mensen en galoppeerde in mijn bruine leren broek over de heuvels. Achter de zandheuvel zag ik Violette. Ze was opnieuw opgestaan in mijn droom.
We hadden de nacht bediend met zinloze ironie, de meest zoete wraak van de liefde.

Schrijver: Bjarne Gosse, 03-04-2018



Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Deze inzending is 92 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)