start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (36)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (20)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 423):

Wit brood met chocopasta

Ik kon met kunstschilder Chris Buurtveen goed over abstracte emoties praten. Voor hem bestond er een wereld tussen het zichtbare en het onzichtbare. Hij kon die wereld vastleggen in zijn schilderijen. Ik had daar bewondering voor, maar het was niet hetgeen ik zelf zocht in mijn behoefte om te schilderen.
Met mijn beste vriend Peter praten was veel leuker, want hij zag vaak humor in gebeurtenissen die in feite heel dramatisch waren. Zijn schilderstijl was vrijer dan die van Chris Buurtveen, vaak confronterend door het doorzetten van de abstractie.

Emma Petronella had er haar eigen gedachten over. Ze wilde alles heel letterlijk benoemen. Alsof er achter ieder woord een diepgaande emotie zat en achter iedere expressie een doorvoelende belevingswereld. Voor haar moest alles zichtbaar blijven.

Er leek geen einde aan het mooie zomerweer te komen. Ideaal om te luieren in de tuin, maar ik had mijn hospita beloofd de houten schutting te beitsen. Ik wist van vroeger dat de planken eerst geschuurd moesten worden, maar ik wilde de weekendrust van de buren niet verstoren met de elektrische schuurmachine die mijn hospita voor mij klaar had gelegd.
“Ik doe het wel met de hand Emma, de buren zijn aan het ontbijten in de tuin, dat maakt niet zo veel lawaai”. Emma Petronella sputterde niet tegen. Ik deed een vel schuurpapier om een schuurblok en begon aan de plank die het verste van de tuin van de buren was gespijkerd.
De zon kwam over de bomen, het begon warmer te worden. Ik ging naar binnen om een hoofddeksel te zoeken. Mijn hospita liep giechelend in een dun japonnetje rond op de veranda.

Ze was, nog verliefd op de liefde van de voorbijgegane nacht, de ochtend begonnen met verse champagne en aardbeien en wit brood met chocopasta. In een paar happen en slokken was het weg en ging ik verder met de arbeid. Het eerste vel schuurpapier was op, er waren nog zeven vellen over voor de rest van de schutting.
Emma kwam topless aanlopen met potten schuttingbeits. Het werd moeilijker om mij op het werk te concentreren. De buren hadden de radio aangezet, René Froger, daar had ik helemaal geen trek in. Jammer dat zo'n schutting geen geluiden tegenhield, maar goed dat ze Emma Petronella niet konden horen. Ze begon ondeugende toespelingen te maken. Eerst op fluistertoon, maar toen ze René Froger hoorde met luidere stem.
Het werd warmer, een warmterecord voor de tijd van het jaar, de schutting moest gebeitst worden. Ik deed het derde vel schuurpapier om het schuurblok en ik probeerde de naar aandacht hunkerende Emma Petronella te negeren, voor zover dat nog mogelijk was.

Ze hing met haar hele voorgevel tussen mij, mijn bezwete voorhoofd en de schutting.
“Zo komt de schutting nooit klaar Emma Petronella”, probeerde ik nog maar ze had me al begrepen en vergeven. Ze liep naar de tuinslang die achter in de tuin aan het schuurtje hing, draaide de kraan open en spoot mij gillend van plezier kleddernat.
Ze was mijn hospita, een vrouw die je niet zomaar in een boek tegenkwam. Ik hield van haar met iedere vezel in mijn lijf. Alle zomers uit mijn leven bleven zinderen in deze verrukkelijke liefde.

Ik had het plan opgevat om bij een biologisch tuinbouwbedrijf stage te lopen. Er werd kritisch op gereageerd door de leraren van de tuinbouwschool waar ik op zat. Emma Petronella vond het onmiddellijk een goed idee, ze was drie weken aan een stuk thuis en we bedreven dikwijls de liefde.
Overdag zat ik op school, maar de avonden waren om over te dromen. Emma Petronella liet mij allerlei kunstboeken zien en we dronken wijn en genoten van elkaars gezelschap.

Toen ik de eerste keer op het biologische bedrijf kwam viel het me op dat alles nog in de kinderschoenen stond. De tuin waarin de teelt plaatsvond zag er onverzorgd uit, ze konden wel wat extra handen gebruiken. Ik kon er ook biologische groenten kopen, Emma Petronella was er blij mee en maakte er heerlijke maaltijden mee.
Ik was begonnen met het beschilderen van de grote vellen papier, ik had een vorm gemaakt die op een dier leek. Ik maakte daar enkele variaties op, maar had moeite met de achtergronden.
Alles leek nog niet goed in de ruimte te passen, misschien kwam het omdat het formaat te groot was en ik meer gewend was om op kleinere vellen papier te werken.

Ik had van een jongen op school een cassettetape met punkmuziek gekregen, daar luisterde ik naar wanneer ik aan het schilderen was.
De stage op het biologische bedrijf verliep moeizaam, ik moest zwaar lichamelijk werk doen en ik kreeg weinig uitleg over het hoe en waarom. Soms leek het alsof ze er niet echt blij mee waren dat ik daar was komen te werken. De warmte van mijn hospita maakte veel goed. Ik verlangde naar het einde van de schoolperiode. Ik wilde naar de kunstacademie, daar lag meer mijn passie.

Onze liefde was ook biologisch, zo voelde het. Er was sprake van een natuurlijke aantrekkingskracht die bij ons allebei werd gevoed met lustgevoelens, die dermate hevig waren dat we er allebei aan moesten toegeven. Maar we spraken niet over onze liefde. Het was een geheim gebeuren in de nacht waar de buitenwereld niets van wist. Iets wat alleen tussen ons tweeën bestond en waar niemand anders iets mee te maken had. Mijn ouders wisten er niets van. Op school wist niemand ervan. Mijn vrienden hadden er geen weet van.

Misschien wist Peter het, omdat hij het van Christiaan had gehoord. Maar ik wist niet eens zeker of Christiaan het wel wist. Het was een geheime liefde en het was beter dat het een geheime liefde bleef.
Mijn hospita en ik leefden in de glorie van de liefde.

Schrijver: Bjarne Gosse, 24-04-2018



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 46 keer bekeken

5/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)