start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (36)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (20)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 427):

Mijn lieve man in Kazan

In de loop der jaren had ik zelf aardig wat inzicht gekregen in de verwarring waar ik dikwijls mee te maken kreeg door de handicap waarmee ik bleef worstelen. Vaak waren het tegenstrijdige signalen geweest waardoor de verwarring ontstond of een gebrek aan zelfvertrouwen wanneer ik onheus werd bejegend.
Het was ook mogelijk dat het kwam omdat ik zo weinig liefde ondervond van mijn medemensen die het dikwijls niet in de gaten hadden dat ik me verdrietig en gefrustreerd voelde ondanks mijn pogingen om uit de weemoedige vallei van teloorgang te geraken.

Er waren maar weinig mensen met wie ik platonisch contact kon maken op een manier dat ik het gevoel kreeg dat ik werkelijk werd begrepen. Mijn lieve man uit Kazan had het maar mooi geflikt.
Zijn lieve woorden pasten wonderbaarlijk bij de expressieve blik in zijn ogen. Ik kon minutenlang in genegenheid vertrouwen wanneer ik naar zijn leuke foto’s keek. Er was in korte tijd een innige correspondentie ontstaan waarin we niet onder stoelen of banken staken dat we liefdevolle gevoelens voor elkaar hadden. Hij was aandoenlijk sensitief en lief en romantisch en ik kon niet anders dan die gevoelens beantwoorden met liefdevolle antwoorden waarin ik langzaam bloot gaf wie ik nu eigenlijk was.

Zijn moeder had hem groot gebracht en deze charmante jongeman van hem gemaakt. Zijn vader had zijn moeder toen hij drie was verlaten. Hij vertelde open en aanhankelijk over zijn leven en hij was vriendelijk en enthousiast over onze prille internetvriendschap. En hij wilde meer, en het werd ook meer, ik had gevoelens voor hem en hij bleek die ook in hoge mate voor mij te hebben.

Hij was niet blij met de situatie voor homoseksuelen in Rusland. Hij was meerdere malen in elkaar geslagen en hij vertrouwde de Russische homoseksuelen niet. Het was bijzonder triest dat er door een achterlijke wet mensenlevens beschadigd werden van mensen die niets anders wilden dan met de liefde van hun leven door te gaan met een bijdrage te leveren aan de maatschappij.

De datingsites liepen vol met mannen uit Rusland die een manier verzonnen om uit hun land weg te geraken via een buitenlandse partner in een land waarin ze wel zichzelf mochten zijn.
Met mijn lieve man uit Kazan voelde ik een echte gevoelsband. Ik genoot van hem en de aandacht die we elkaar gaven en ik was van plan om dat te blijven doen.

Hij had zijn moeder over mij verteld en ze had ons haar zegen gegeven. Hij had gedroomd dat hij in een vliegtuig zat op weg naar mij en die droom bijzonder mooi opgeschreven. Ik vond hem zo lief dat ik soms hele dagdelen met vochtige ogen rondliep omdat ik zo graag aan hem dacht.

Misschien zouden we samen een mogelijkheid kunnen vinden om onze droom uit te laten komen om elkaar werkelijk te ontmoeten en bij elkaar zijn. Maar ik wist nog niet hoe dat eruit zou komen zien met alle zorgen die ik had omtrent mijn leven.

Ik verlangde iedere dag naar een nieuwe mailbrief van hem, want hij schreef levendig en expressief en hij kon zich enthousiast in het Engels uiten. Hij schreef me dat hij mij koesterde als een schat en ik merkte dat mijn gevoelens steeds dieper werden en dat ik heel veel aan hem dacht.

Hij schreef dat hij steeds weer naar mijn lieve ogen keek op de foto’s die ik van mezelf had opgestuurd en hij schreef erbij dat de ogen de spiegel van de ziel waren.

Hij was wonderbaarlijk volwassen voor een jongeman van zijn leeftijd en altijd lief en zorgzaam in zijn brieven.

Ik hield van hem en was van plan dat te blijven doen. De toekomst kon ons nog mooiere dromen brengen omdat we verliefd waren op elkaar.

Illustratie: Kazan

Schrijver: Bjarne Gosse, 12-05-2018



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 74 keer bekeken

5/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)