start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (22)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (6)
humor (5)
idool (2)
individu (39)
internet (7)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (32)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (17)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (18)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
wetenschap (1)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 445):

Poeslief

Een andere donkere liefdesridder doorkruiste in het holst van de nacht het heilige ganzenpad waar Bjarne met zijn kleine voeten gebruik van maakte. Hij wilde alles proberen, hij vond Bjarne mooi en aantrekkelijk, maar Bjarne vond alles te veel. Het was deze keer wel een donkere panter die al uit de linnenkast was getreden, maar het ontbrak hem aan de ervaring die hij van Bjarne wilde leren.
Natuurlijk was Bjarne gevleid dat opnieuw een liefdesroofdier hem betichtte van het hebben van natuurlijke schoonheid, maar het was onvoldoende om meteen toe te happen en zich door het vuur van de lust te laten verslinden.
Deze donkere liefdesridder kwam uit Leiden, dus dat werd voortaan zijn anonieme naam mocht hij ervoor kiezen om in de Bjarne-verhalen een rol te gaan vervullen.

Leiden en Amersfoort, twee donkere panters in de wachtkamer.
Mocht Amersfoort toch in de kast blijven dan kon Leiden misschien naar Amsterdam komen om Bjarne uit zijn lijden te verlossen.
Voorlopig speelden de gevoelens voor Amersfoort nog de belangrijkste rol van betekenis. Maar de gevoelens stonden niet in zijn hart gebeiteld, daarvoor was er teveel niet gebeurd en liet wat er wel moest gebeuren te lang op zich wachten.
De zijde-zachte donkere panter uit Amersfoort had nog steeds de meeste zeggingskracht voor Bjarne. Wat zou hij gaan doen, Bjarne weer dagen laten wachten en wat was er dan nog waar van het gemis wat hij gevoeld had. Het liefdeshart van Bjarne werd zwaar op de proef gesteld.

De ochtend van 5 september 2018 leek op een herfstochtend voor de zachtaardige Bjarne, die dankzij alle bewondering voor zijn charmante verschijning uit een diepe slaap was ontwaakt.
Op de datingsite was het liefdesroofdier uit Leiden inmiddels weer verdwenen. Zo ging het op de datingsite, het was een komen en gaan van vluchtige contacten met twijfelende mensen met vaak onmogelijke wensen.

Ella Fiona had vanuit Portugal weer nieuwe foto’s naar de smartphone van Bjarne gestuurd. Bjarne herkende het glooiende heuvellandschap met de olijfbomen en de citrusbomen. Het was nog warm in Portugal, terwijl in Nederland de zomer afscheid nam met weldadige regenbuien die het stof uit de straten spoelden.

Nog altijd bleef het stil vanuit Amersfoort, maar het deerde Bjarne niet. Hij had genoten van de creativiteit die de gevoelens van genegenheid bij hem hadden veroorzaakt. Hij was baas over zijn eigen gevoelens. Soms waren de dromen te mooi voor de werkelijkheid, maar zonder die werkelijkheid zouden de dromen er ook niet zijn gekomen. Ieder woord, ieder bericht, elk teken van leven uit Amersfoort om te weten dat het roofdier nog aan hem dacht, zou nog altijd welkom zijn.
Hij huiverde. Misschien was in Amersfoort alles reeds lang voorbij en joeg Bjarne een hersenschim na.

Het bleef die avond van 5 september 2018 stil in Amersfoort. Het liefdesroofdier liep alleen en onhoorbaar in zijn stille zichzelf te grommen. Ook Leiden was van de horizon verdwenen, iemand die een account had in de hoop snel iets te scoren. De mensen hadden geen geduld meer, maar geen man over boord, het creatieve hart van Bjarne bonkte als nooit te voren aan de lichtpoort. Het ene na het andere creatieve werkje van een onbekende kunstenaar en inwoner van een virtuele stad verscheen in het archief van diezelfde virtuele stad. Een plaatjesboek vol herinneringen uit de jaren tachtig, de jaren negentig en de inmiddels achttien jonge jaren van de nieuwste eeuw.
Door de liefde had Bjarne zichzelf opnieuw uitgevonden.


Het gesprek bij de verslavingszorg was wel hoopgevend. Ze hadden iemand voor rouwverwerking.
(Bjarne had nog steeds geen gesprekken gehad over de dood van zijn geesteszieke moeder.)
En ze hadden zelfs iemand voor roze zaken, iemand met verstand van zaken die specifiek op de weg van homoseksuelen kwamen. En ze hadden natuurlijk de verslavingszorg die vooral was gericht op gedragsverandering door de omgevings-impulsen te veranderen.

Bjarne had heel openlijk en gedreven gepraat. Hij voelde zich enigszins opgelaten en bevrijd door de herintrede van het mooie zomerweer en door de ontmoeting met een menselijk hondje op de datingsite. Het was een man van 35 jaar uit Gelderland, die er een vreemde fetisje op na hield.
Hij vond het leuk om voor oudere mannen of vrouwen een hondje te zijn. In het leer gekleed of in rubber of helemaal naakt met een halsband en een drinkbak, een uur of langer een hondje zijn. Hij werd er geil en opgewonden van en hij kreeg er een blij gevoel van. Toen Bjarne wist te melden dat hij absoluut geen dominante man was, kreeg hij als antwoord dat je voor een huisdier niet dominant hoefde te zijn. Bjarne werd een beetje ondeugend en begon de jongeman uit te dagen door te melden dat hij meer van poezen hield. Maar ook daar draaide de jongeman zijn hand niet voor om. Hij kon zo van een hondje in een poesje veranderen. Het was een heel menselijk hondje. Hij was niet uit op seks.
Hij wilde alleen aan de drang van zijn fetisje beantwoorden.

Bjarne was poeslief wanneer het de zinnelijke liefde betrof. Hij kon verhalen spinnen en pootjes geven en tijdens de hoogtepunten verscheen er een zaligmakende glimlach op zijn lieve jongensachtige gezicht. De dromen hadden gebracht wat ze mochten brengen, een manisch creatieve periode waar de kunstzinnigheid vanaf droop. Ook de nazomerzon deed een duit in het zakje en liet zich stralend bewonderen tijdens gloedvolle dagen.
De zwarte panter uit Amersfoort had niets meer laten horen. Maar het deerde Bjarne niet.
Hij kon prima poeslief in zijn eentje zijn en dromen over flamboyante zwarte panters.

Schrijver: Bjarne Gosse, 18-09-2018



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 67 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)