start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (5)
afscheid (6)
algemeen (3)
bedankt (4)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (6)
economie (2)
eenzaamheid (20)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (3)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (28)
heelal (1)
hobby (7)
humor (5)
idool (3)
individu (36)
internet (5)
kerstmis (5)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (2)
lichaam (2)
liefde (37)
literatuur (5)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (7)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
planten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (5)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (4)
vakantie (9)
verdriet (6)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (12)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (19)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 451):

Een zwoele nacht

Terwijl de hoge temperatuur ons dorstig maakte en de roze wijn naar binnen gleed kregen we ook zin in de liefde. Tijdens het eten van de rijk belegde heerlijke pizza begon mijn erudiete hospita met flirten in haar geboortekostuum. Ik zelf had ook niet veel om het lijf, een handdoek om mijn middel om niet helemaal naakt te zijn.

Emma was weer in haar verhalen en alles wat ze vertelde vond ik interessant. Onwaarschijnlijk waar zij allemaal verstand van had. Literatuur, beeldende kunst en zelfs sport, politiek en het klimaat passeerden de revue. Ik werd er weemoedig van, zoveel kostbare informatie van deze naakte vertellende vrouw. Af en toe een glimlachje of een ondeugende blik, het bleek te volstaan om haar nog enthousiaster te laten vertellen. Ze had ervaring om voor een groot publiek lezingen te houden, maar aangeschoten door de wijn en met de zomerse weelde van haar vrijwel geheel ontblote huurjongen kwam zij eigenlijk pas goed op dreef. En ze bleek veel belangrijke mensen te kennen door haar reizen over de hele wereld. Vooral de beroemdheden uit het verre Amerika leverden levendige anekdotes op.

Ik voelde dat ik weer verliefd op haar werd. Mijn slippertje met Thea van de volkoren biscuitjes en mijn heimelijke liefde voor Kees verdwenen als sneeuw voor de zon uit mijn gedachten. Dit was de vrouw van mijn leven. Mijn lieve erudiete Emma, de vrouw die alles wist over deze wereld en haar gedrochten. Ze werd steeds enthousiaster, vertelde met passie over het missionarisstadje terwijl ik dacht aan op zijn hondjes. Wat er volgde was er een zwoele nacht waardoor we pas tegen de ochtendschemering er achter kwamen wat er nu werkelijk gebeurd was. Alle hoogtepunten overtroffen in volle overgave tot de liefde.

 De volgende ochtend vertrok Emma naar Parijs om haar vriendin Victoria Martin te bezoeken. Er kwam een verkoelende wind uit het westen opzetten. Ik besloot het zwembadje leeg te laten lopen en het water voor de planten te gebruiken.
Toen ik zo bezig was zag ik een insect op een bloem zitten. Ik herkende het insect niet en besloot er een foto van te nemen, zodat ik het later kon opzoeken in het grote insectenboek dat ik voor school uit mijn hoofd moest leren. Er kwam een pakketje met de post met mijn naam erop. Er stond geen afzender op het pakketje. Er zat een schift in, onbeschreven op een boodschap op de eerste bladzijde na. Voor de nieuwe gedichten van Bjarne, stond er. Ik herkende het handschrift van Kees. En er zaten drie boeken in. Poëzieboeken. Ik nam ze mee naar de tuin om ze eens goed te bekijken.
Ik vroeg me af waarom Kees er geen begeleidende brief bij had gestuurd. Eén van de boeken ging over poëzie waar dieren in voor kwamen. Het andere boek was een boek met de gedichten van Lucebert, er stonden ook illustraties van deze schrijver in die tevens beeldend kunstenaar was.
En het derde boek was de bundel “Het zwijgen in de steen” van de dichter Georg Trakl.

Terwijl ik aan het lezen was dacht ik terug aan de zwoele nacht met Emma. Ik had het gevoel dat er nog meer nachten zoals die nacht zouden komen. Maar ik wist het niet zeker. Emma was wispelturig. Ze kon ook zo weer naar Amerika vertrekken om haar beroemde vrienden op te zoeken.
Ik was blij met het schrift dat Kees mij had gestuurd. Dan kon ik woorden aan het papier toevertrouwen wanneer de stemmen in mijn hoofd te hevig werden. De onzichtbare mensen doemden overal op. Emma had me ervoor gewaarschuwd en zij had overal verstand van. Zelfs een fietsventiel was niet veilig voor het erudiete overschot van mijn welbespraakte hospita, die het beminnen tot een edele kunst had verheven. Ik was maar een kleine man in het heelal vol vreemde wezens.

Uiteindelijk bleven de dissonanties beperkt tot een reeks waanzinnige en paranoïde voorstellingen die ik had over de voortplanting van de mens. We hadden het tot dan toe altijd met een regenjasje gedaan, maar door de hitte… Ik zou haar toch niet zwanger hebben gemaakt? Het was goed dat ze weer in Parijs was. Deze waanzin moest stoppen. Wie kon ik in vertrouwen nemen om er over te praten?
Gelukkig was de drukkende warmte weer voorbij. Ik schreef de eerste zinnen in het schrift dat Kees mij had gestuurd. Het zou beter zijn om naar een andere kamer te gaan zoeken. Dit leven, deze geheime liefde, met mijn onverzadigbare hospita was niet meer vol te houden.

Uiteindelijk kwam vriendschap als een grote rivier in mijn dromen. Ik wist dat ik geduld moest hebben. Dat de tijden zouden veranderen. Er was een te groot verschil in de manier van denken tussen Emma en ik. Maar ik durfde Kees ook niet meer te schrijven. De verwarring had me geïntimideerd.

Schrijver: Bjarne Gosse, 26-07-2019



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 85 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)