start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (5)
afscheid (6)
algemeen (3)
bedankt (4)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (6)
economie (2)
eenzaamheid (20)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (3)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (7)
humor (5)
idool (3)
individu (36)
internet (5)
kerstmis (5)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (2)
lichaam (2)
liefde (36)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (7)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (4)
overlijden (3)
pesten (1)
planten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (5)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (4)
vakantie (9)
verdriet (6)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (12)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (19)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 452):

Tot een ander inzicht gekomen

Het was prachtig zomerweer in Utrecht. Ik genoot van de stilte in de tuin. Het leek wel of alle buurtbewoners op vakantie waren. Het was nooit eerder zo rustig geweest in de Utrechtse buurt waar ik verbleef in het huis van mijn hospita.

Onze liefde had me tot een ander inzicht gebracht. We hadden veel meer overeenkomsten dan ik durfde te erkennen. Ergens waren we toch gewoon zielmaatjes. Het was de ruis van de wereld die ons uit elkaar dreef. Wat zouden de mensen denken als ik er open voor uit zou komen dat we een relatie hadden? Het kon me eigenlijk niet zo veel schelen. De liefde was amoureus, voldoende om er mee door een deur te komen.

Maar niet alle muren hadden deuren. En de muren die Emma optrok werden steeds dikker en hoger. Er was zoveel wat ik niet wist over haar geheimzinnige leven.
We leefden in hetzelfde huis. We deelden bed en keukentafel. Ze wist alles over mij, althans dat dacht ze. Ik kon haar niet doorgronden. Ja, we hadden vaak lange gesprekken die uiteindelijk eindigden in haar lange monologen.

Ze had haar eiland niet voorzien van ophaalbruggen. In mijn fantasiewereld stonden er kleurrijke kastelen tussen de bomen die voor zuurstof zorgden.
Er was veel natuurlijke lijm voor nodig geweest om onze liefde bij elkaar te houden.

Ik was ook tot een ander inzicht gekomen over het gebeuren met Kees. Hij had het recht niet gehad om mij een serie foto’s van zijn edele paal te sturen. Het was een ongevraagde vorm van intimiteit.
Ik had hem nooit mijn liefde verklaard. Hij kon mijn gedachten niet lezen.
Ik durfde ze ook niet te verscheuren, die erotische foto’s, want dan had ik het gevoel dat ik hem pijn deed.
Dat was wel het laatste wat ik zou willen.

Emma zou zich wel weer in weelde laten baden in haar geliefde Parijs. Ze kon zich heel wat veroorloven sinds ze de wind in de rug had. Er zat voor mij niets anders op dan het visje voor Frits te gaan koken.

Mijn leven was nu even helemaal zonder liefde. Ik moest me op mijn examen Scheikunde voorbereiden. Het was de eerste grote test na de zomervakantie.

Peter Halm was in Italië met zijn nieuwe vriend. Ze hadden het er naar hun zin. Hij stuurde mij een foto waarop ze lachend poseerden voor een fontein. Wat een leuke vriend! En wat een prachtige fontein!

Aan het prachtige zomerse weer kwam plots een einde. De zonnige dagen moesten plaats maken voor het herfstachtige weer dat door de eeuwen heen kenmerkend was geworden voor het Nederlandse klimaat. Het regende in Utrecht en ik verveelde me.

Er lag post van Kees Broodakker op de deurmat. Deze keer geen ongevraagde naaktfoto’s of gedichtenboeken of een schrift, maar een heuse liefdesbrief met allerlei suggesties voor het bedrijven van de liefde. Ik voelde me er ongemakkelijk bij. Ik kon het toch niet nalaten om het allemaal te lezen. Het was fantasierijk en liefdevol geschreven, direct en zonder omwegen. Hij maakte duidelijk dat hij het een en ander met mij wilde gaan beleven. Tegelijkertijd wel erg opdringerig. Een dubbel gevoel wekte het op. Kees was niet iemand waar ik graag boos op werd.

Frits was in een ondeugende bui. Hij probeerde de leren bank van Emma te slopen. Ik kon hem ook niet de tuin in jagen, dus ik sloot hem op in de keuken om even af te koelen. De schade viel gelukkig mee, wat kleine krassen in het leer van de krabbende kat. De plaid die in de woonkamerkast lag zou vast soelaas bieden. Frits had er een hekel aan als het regende. Ik kon hem ook niet lang in de keuken laten. Er zat niets anders op dan hem even een kwartiertje aandacht te geven zodat hij zijn energie een beetje kwijt kon.

Het was leuk geweest met Frits. Achter een pingpongballetje aan hollen was voor hem een hele belevenis. Ik moest glimlachen om zijn capriolen.

Kees had dus een oogje op mij, als ik zijn brief goed had begrepen. Ik kon niet ontkennen dat ik ook op hem gesteld was, maar alle voorstellen die hij deed gingen mij voorlopig te ver. Ik besloot een tijd te wachten met antwoorden, totdat ik zelf wat meer inzicht had in wat ik er nu eigenlijk mee moest.

Schrijver: Bjarne Gosse, 30-07-2019



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 48 keer bekeken

5/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)