start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (5)
afscheid (6)
algemeen (4)
bedankt (4)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (7)
economie (2)
eenzaamheid (20)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (3)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (28)
heelal (1)
hobby (7)
humor (5)
idool (3)
individu (36)
internet (5)
kerstmis (5)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (2)
lichaam (2)
liefde (36)
literatuur (5)
maatschappij (10)
mannen (17)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (7)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
planten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (5)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (4)
vakantie (9)
verdriet (6)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (12)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (19)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 452):

Opgezadeld met een onderhuids verlangen

Alhoewel het geen moment in mij op kwam om Kees daadwerkelijk uit te nodigen om met mij te slapen hadden zijn ondubbelzinnige pogingen om mij te versieren en samen de liefde te beleven mij opgezadeld met een onderhuids verlangen. Misschien was het normale nieuwsgierigheid, of zelfs meer dan dat. Ik dacht veel vaker aan Kees dan aan Emma.

Ze had weer niets laten horen sinds ze in Parijs zat. De vermoedens dat ze daar wellicht een minnaar had kon ik niet bevestigen. Wel was het vreemd dat ze telkens terugkwam met luxe cadeautjes wanneer ze in de Franse hoofdstad was geweest. Sinds de brieven die ze uit Amerika had gestuurd, toen ze daar verbleef, was ik op alles voorbereid. Ze viel op machtige mannen, met geld en status. Daar kon ze geen nee tegen zeggen. Ik was niet meer dan haar speeltje. Ze had waarschijnlijk meer minnaars dan dat ik vingers op een hand had. Waarom bleef ik van haar houden en liet ik niet gewoon duidelijk merken dat dit op moest houden. Ik woonde in haar huis, ik verzorgde haar zwarte kater en ik beminde haar wanneer ze liefde te kort kwam. Ze vond het allemaal vanzelfsprekend. Mijn onzekerheid nam toe.

Het onderhuidse verlangen naar de warmte van Kees nam meer en meer in betekenis toe. Misschien moest ik hem werkelijk uitnodigen en hem zijn gang laten gaan. Hij had er over geschreven, dus hij wist waarover hij het had. Ik had nog een week vakantie, maar ik wist niet wanneer Emma zou terugkeren uit Parijs. Het zou niet handig zijn als ze ons zou betrappen. Ze kon spontaan hysterisch worden en dan was ze niet te harden.

Ik kon het onderhuidse verlangen ook niet van mij afschudden. Daarvoor had Kees zich te belangrijk gemaakt. Hij wist natuurlijk al lang dat ik hem leuk vond. En dat onze gezamenlijke belangstelling voor de poëzie voor een vruchtbare muze kon zorgen. Maar wat als ik het niet fijn vond. Ik bleef er over piekeren. Het piekeren werd mijmeren, het mijmeren werd verlangen.

Kees had mij opgezadeld met een onderhuids verlangen. Ik wist nog niet hoe ik op dat verlangen moest reageren. Alles was nieuw en onvoorbereid.

Hoe zou het zijn om Kees naakt te zien?

Er was nog een ander onderhuids verlangen. Het verlangen om meer met mijn artistieke werk te gaan doen. Peter Halm had me aangeraden om na mijn studie naar de kunstacademie te gaan. Ik aarzelde. Er stond nog een zwaar examenjaar voor de deur en ik zou niet veel tijd overhouden om creatief bezig te zijn. Ook Peter Halm had mij opgezadeld met een onderhuids verlangen. Ik wilde graag zoals hem zijn. Zijn succes, zijn status, zijn vriendenkring. Ik keek er tegen op. Het was voor mij een vreemde wereld. Toch had ik dat onderhuidse verlangen. Dan stelde ik mij voor dat ik Peter was. Hoe zou het met hem zijn? Met zijn nieuwe vriend in Italië. Ook hij had niets meer laten horen.

In de boekenkast van Emma vond ik een aantal boeken over internationale poëzie. Het regende in Utrecht. Die middag dook ik in de boeken en besloot ik alle onderhuidse verlangens even te vergeten. De zwarte kater Frits kwam naast mij liggen op de bank. Emma hield van dieren en poëzie. We hadden het vaak samen over dieren en poëzie.
Het wonderbaarlijke van dieren was dat ze je iets konden vertellen zonder er woorden bij te gebruiken. Bij mensen ontstond er altijd ruis, omdat de betekenis van veel woorden niet voor iedereen hetzelfde was. De gevoelswaarde was voor iedereen anders, het was een uiterst beroerd lapmiddel om de onuitgesproken wereld zichtbaar te maken, zonder dat er twijfel ontstond over of het eigenlijk allemaal wel zo veel waarde had.
Emma Petronella had de gave om iemand te doen geloven dat alles wat zij zei veel belangrijker was dan dat een ander had te vertellen. Ik werd er onzeker door.
Ik wist ook dat er mensen waren die deze twijfel niet hadden, omdat ze een plek hadden, en hun denken konden begrenzen met de zaken die er voor hen toe deden. Zij functioneerden in de maatschappij en konden zich ongelimiteerd bedienen van de etiketten en de typeringen die de samenleving hen had geboden.
Het wonderbaarlijke van poëzie was dat je tussen de regels kon lezen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 01-08-2019



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 88 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)