Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 457):

Terwijl ik nog intiem was met mijn gedachten over de vreugdevolle tijd met Kees aan zee, vroeg mijn hete hospita in toenemende mate aandacht voor haar veelzijdige libido. Onverzadigbaar omdat het de tweede hittegolf van het jaar was en haar andere minnaars haar te weinig aandacht gaven.
Ik had even wat tijd voor mezelf nodig, maar Emma, die geen last van de warmte had, verzon de ene na de andere intrige om de zomer meer gestalte te geven. Wist zij veel dat ik met Kees had gekust aan de kust in een zee van verlangen.

“De maan is paars
boven Parijs,
geel wordt ze
in uitgestorven steden."

Federico Garcia Lorca

We hadden samen twee schitterende onvergetelijke dagen op het strand gehad. En tijdens de afscheidszoen had Kees mij een boek gegeven. De vertaalde gedichten van de bekende Spaanse dichter Lorca. Het element van kleur was een leidraad in zijn werken, evenals de maan en de romantiek. Ik zou het mooi vinden, had Kees mij meegeven. En hij had gelijk gehad. Het was teveel voor mij om het hele boek in een keer te vatten, maar het werk van deze dichter sprak mij aan.
Een heldere overzichtelijke beeldentaal. Zodra Emma mij even alleen liet was ik aan het lezen.

Tegen de avond was Emma het zat. Ze had overduidelijk te weinig aandacht van mij gekregen omdat ik de gedichten van Lorca aan het lezen was omdat ik er dan met Kees over kon praten als we elkaar weer zouden zien. Topless en in een uitdagend broekje kwam ze de tuin ingelopen waar ik op de ligstoel lag te relaxen.

“Ben je nu nog steeds aan het lezen Bjarne”, sprak ze op uitdagende toon op het moment dat de hete zomerzon even achter een wolk school. Geschrokken legde ik het boek weer weg. Ze mocht niets weten over mij en Kees. Ik keek naar haar oogverblindende schoonheid en haalde diep adem...

Olijven in mijn zadeltas

De liefde die ik met Kees niet had kunnen beleven kon ik wel aan mijn erudiete hospita geven.
Het was alsof ik olijven in mijn zadeltas had. Ik bereed haar door de droogste woestijnen. Zij was kameel en nachtmerrie tegelijk, en ik hongerige wolf bereed gedreven haar onverzadigbare libido.
Want naakt als zij was, werd zij meer dan een prinses op een erwt of een vleselijke liefdesprooi.
Zij was en bleef mijn muze, en Kees die zou voortaan meer dan Lorca uit de kast moeten halen om mij van mijn altijd in mijn hart aanwezige erudiete hospita los te weken. Hetgeen broodnodig was, want zowel mijn studie als mijn geestelijke gezondheid leden onder de enorme druk waaraan ik bloot werd gesteld door het immer onbevredigde verlangen van Emma om de belangrijkste vrouw ter wereld te worden.
Het was goed dat ik olijven in mijn zadeltas had. Ik hield het langer vol tijdens de nacht van de duistere liefde. Emma had het nodig en mijn weerstand tegen haar aantrekkingskracht was nihil.
Ik volbracht mijn taak als een hijgend paard. Ik las drie dagen niets meer van Lorca en begon toen aan een boek met vertalingen van gedichten van Shakespeare, een lijvig boek dat ik van Berend had mogen lenen. Het was alsof ik Kees uit mijn gedachten had verbannen. Hij zou wel ergens rondrijden in zijn splinternieuwe Renault 5 Blue Jeans. Altijd onderweg.

Geciteerde: Bjarne Gosse, 31 aug. 2019


Geplaatst in de categorie: literatuur

4,7 met 3 stemmen 122



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)