start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (5)
afscheid (6)
algemeen (4)
bedankt (4)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (7)
economie (2)
eenzaamheid (20)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (3)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (28)
heelal (1)
hobby (7)
humor (5)
idool (3)
individu (36)
internet (5)
kerstmis (5)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (2)
lichaam (2)
liefde (36)
literatuur (5)
maatschappij (10)
mannen (17)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (7)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
planten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (5)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (4)
vakantie (9)
verdriet (6)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (12)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (19)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 463):

De kunstzinnige herfstavond en de wispelturige diva

De herfstavond ging gekleed in regen, alles werd nat. Emma liet zich daardoor niet uit het veld slaan. Ze ging gekleed in haar fameuze rode jurk, die haar nog altijd schitterend stond, onder een grote paraplu op hoge naaldhakken naar de tentoonstelling van Peter, die zijn nieuwe serie abstracte dieren met een grillige huid van moderne textuur liet zien aan het welkome publiek van de voorname galerie in de binnenstad van Utrecht.

Het was een avond die zonder Emma, die weer cocaïne had gesnoven, te boek zou zijn gegaan als een druilige herfstavond. Stille straten, kille weersomstandigheden. Ik ging gewoon gekleed in mijn spijkerbroek, ik zou niet verwachten dat Peter met wie ik een liefdevolle vriendschapsrelatie had daar enige aanstoot aan zou geven. Emma echter had wel veel commentaar.
“Waarom heb jij jouw leren broek niet aangedaan Bjarne?” vroeg ze mij in een dwingende toon vanonder haar paraplu die deskundig de regen tegenhield. Ik had geen zin om haar te antwoorden omdat ik al aanvoelde dat ze een heel verhaal kon gaan afsteken. Ze bleef echter snauwen.
“Je kunt toch niet in een spijkerbroek naar een belangrijke tentoonstelling gaan Bjarne.” Ze werd de laatste tijd steeds arroganter. Ik merkte ook dat ze afstandelijker werd. Het sterke vermoeden had ik dat ze ergens een goede minnaar had gevonden in de intellectuele kringen waarin zij zich bevond.
Niet zelden kreeg ik neerbuigende opmerkingen naar mijn Bjarne oren gestuurd.

Alle tederheid was al een tijdje verdwenen. Misschien had ze gevoeld dat ik mijn liefde bij een ander zocht. We deden het niet meer met elkaar en dat gaf spanningen. Het was bijna zo geweest alsof het bij de huur zat inbegrepen. Niet alleen de kamer, maar ook haar liefde. Het deed me verdriet dat ze zo nors was geworden. Ik voelde dat ze niet gelukkig was in de dwaze droom die ze nastreefde tussen de belangrijke mensen op aarde. Ze vond me te gewoon en dat liet ze aan alles merken. De eenvoud die zij ooit zo aantrekkelijk vond aan mij begon haar meer en meer tegen te staan. Ze probeerde mij zoveel mogelijk weg te houden bij haar belangrijke vrienden. Alleen de schrijver uit Amerika wist dat we een liefdesrelatie hadden. En Peter was natuurlijk ook niet op zijn achterhoofd gevallen. Maar die hield verstandig zijn mond omdat hij wist hoe wispelturig Emma Petronella was.

De galerie hing vol met grote vierkanten schilderijen. Donkere wezens doemden op vanaf het doek.
Soms leek het alsof ik een dier kon herkennen, maar het was te abstract om er zeker van te zijn.
Er waren veel mensen op afgekomen en in tegenstelling tot wat de aangeschoten Emma tegen mij had beweerd liepen er ook mensen in spijkerbroek rond. Sterker nog, Peter de kunstenaar had zelf een spijkerbroek aan, waar de sporen van zijn schildersavonturen nog op waren te zien. Klodders donkere verf.
Hij was wat vrijer geworden door zijn lieve Italiaanse vriend, die hij onlangs de beste minnaar ter wereld had genoemd in een onderonsje dat we hadden toen ik hem op straat tegenkwam.

Het leek een geslaagde avond te worden. De mensen waren onder de indruk van het nieuwe schilderwerk van Peter Halm. Er werden schilderijen verkocht. Peter glunderde van trots. Alles leek van een leien dakje te gaan, totdat ik zag dat Emma wel erg veel wijn door haar verfijnde vrouwenmondje naar binnen liet glijden. Ze werd steeds luidruchtiger. Ze werd behoorlijk aangeschoten en ging met een verheffing in haar stem onderhandelen met Peter over de aanschaf van een van zijn gewilde kunstwerken. Ze wilde kennelijk niet achterblijven bij haar vrienden die grof geld betaalden voor de stijlvolle meesterlijke kunst van Peter Halm.

De herfstavond kreeg plotseling een andere wending toen ik Emma de ene na de andere vileine opmerking naar Peter hoorde slingeren met haar harde vrouwenstem. Er ontstond commotie in de galerie, maar Emma ging eigenwijs door met haar luidruchtige betoog. Het ene moment leek het alsof ze Peter de lucht in prees, het andere moment leek het alsof ze hem onderuit probeerde te halen. Het was meer dan duidelijk dat Peter zich er aan begon te ergeren en ook de omstanders leken zich te irriteren aan het gedrag van de wispelturige diva Emma. Ze begon echt dronken te worden. Iemand bestelde een taxi om haar weg te krijgen uit de galerie. Ze begon echt onzin uit te kramen. Mensen geneerden zich voor haar. Peter had inmiddels rode oren van ergernis en ik wist ook niet meer waar ik het moest zoeken.

Een aantal van haar intellectuele vrienden wist haar op een subtiele manier te bedaren en haar voorzichtig de galerie uit te werken en in de taxi die was gearriveerd te wurmen. Twee vrienden gingen aan weerszijden naast haar zitten. Aan mij werd verder niets gevraagd.

Toen de rust in de galerie was teruggekeerd, realiseerde ik me dat mijn hospita een alcoholprobleem had. Ik vroeg me ook af of ze haar cocaïnegebruik nog onder controle had. Ik moest met haar gaan praten, maar ze zou nooit naar mij luisteren. Het werd van kwaad tot erger de laatste tijd.

De abstracte wezens op de doeken van kunstenaar Peter staarden mij met dierlijke ogen aan.
Er bekroop mij een gevoel dat ik heel erg veel troost nodig had, maar de doeken bleven kil en dierlijk met hun grillige huid van moderne textuur. Ook Peter kon mij verder geen troost bieden.
Hij was druk bezig met zaken doen en dat deed hij goed. Mijn gedachten dwaalden zomaar af naar Kees Broodakker. Ik had al een tijd lang niets meer van hem gehoord. Ik vroeg me af of hij me was vergeten. Misschien kon ik hem een paar nieuwe gedichten sturen. Hij had iets gehoord over een dichtersvereniging waar je gedichten naar toe kon sturen om van commentaar te laten voorzien.

Zonder afscheid van Peter te nemen verliet ik de drukke galerie. Ik zag de grote paraplu van Emma bij de uitgang staan en dat kwam goed uit want het regende nog steeds pijpenstelen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 23-09-2019



Geplaatst in de categorie: drank

Deze inzending is 86 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)