Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 465):

De slimme en elegante Kees Broodakker en ik waren geen vrienden. We werden verplicht om naast elkaar te zitten in de saaie schoolbanken. We zaten op een school voor moeilijk opvoedbare kinderen. Vaste plaatsen waren daar verplicht. Hij was een keurige jongen, die Kees, altijd nette kleren. Alleen zijn zenuwtrekjes konden verraden dat hij onzeker was. We haalden de hoogste cijfers van de klas, Kees Broodakker en ik, Bjarne Gosse. Niet in de laatste plaats vanwege de slimheid van Kees. Die een meesterlijke goochelaar was in het laten verschijnen en weer laten verdwijnen van spiekbriefjes, die onze kennis van een geheugen voorzagen. Het gaf ons op de een of andere manier een onzichtbare band. Alsof ik door zijn zenuwtrekjes heen kon kijken en kon voelen wie Kees werkelijk was.

We slaagden allebei met vlag en wimpel voor de eindexamens. We werden allebei toegelaten tot de Middelbare tuinbouwschool te Utrecht.

Een  eenvoudig fototoestel had ik, met daarin een fotorolletje waar nog zes foto’s mee waren te maken. De andere foto’s waren jaren daarvoor gemaakt. Twaalf foto’s. Gemaakt in de jaren zeventig. Zwart-wit. Ik was nieuwsgierig wat er opstond. Ik herinnerde mij een foto van een mysterieus wezen dat ik gezien had in de ochtendnevel van het nieuwe meer bij Amsterdam. Een foto van het grijze konijn op de konijnenheuvel. Een foto van onze geliefde koningin Juliana die in Amsterdam een sporthal kwam openen. En er zouden ook foto’s van de geiten op staan. De geiten die ik zo had gemist. En een mysterieuze foto van mijn zus en de pony, dat herinnerde ik me ook.

Het werd de hoogste tijd het rolletje vol te schieten. De foto van koningin Juliana wilde ik graag terugzien. En er moest ook nog een klassenfoto opstaan waar Kees en ik naast elkaar stonden.
Ik was op zoek naar een kamer. Ik logeerde tijdelijk bij een oudere vriend in Utrecht vanwege mijn studie op de Middelbare Tuinbouwschool aan het Zwanevechtplein en de problemen thuis in Amsterdam sinds mijn ouders in de drukte van de stad waren gaan wonen.

"Licht is een elektromagnetische golfbeweging, met een zodanige golflengte en frequentie dat ons oog ervoor gevoelig is." Het schrift voor Natuurkunde lag voor me op de salontafel, in het huis van Berend, die ik had leren kennen toen ik mijn fiets niet kon repareren en hij mij aanbood om te helpen.

Kees Broodakker was na twee maanden al met de schoolopleiding gestopt. Hij zat in een andere klas dan ik, maar we zagen elkaar in de pauzes. Opeens zag ik hem niet meer en toen ik naar hem informeerde bij iemand uit zijn klas, vertelde die jongen dat hij van school was gegaan omdat hij geld wilde verdienen.

Aan de muur van het herenhuis in de Wittevrouwenbuurt hing een poster van Birgit Bardot met haar nieuwste kapsel. Op de radio was muziek van Abba te horen.
Het vroege voorjaar liet een merkwaardig helder licht over de provinciehoofdstad Utrecht schijnen. Het middeleeuwse karakter van de hoofdstad van de provincie kreeg een nieuwe dimensie. En wie de moeite nam zijn neus in de lucht te steken kon zich verheerlijken aan de geur van welriekende voorjaarsbloesems. Er hing een verlangen in de lente, begin jaren tachtig op weg naar de toekomst.

Ik stak mijn lenige middelvinger in de draaischijf van het telefoontoestel om de cijfers van het telefoonnummer uit de advertentie die ik in de krant had gevonden te draaien. De telefoon kraakte maar maakte verbinding. Er werd opgenomen en er klonk een stem. “Hallo, je spreekt met Emma Petronella, journaliste en kunsthistorica met wie heb ik het genoegen te spreken?”. Ik hoorde een verleidelijke vrouwelijke stem die vriendelijk tot mij sprak. “Hallo u spreekt met Bjarne Gosse, ik bel op voor de advertentie in de krant voor een kamer die u te huur heeft, ik ben op zoek naar een kamer in de stad”, antwoordde ik voorzichtig met enige aarzeling in mijn jeugdige stem.

Ik had een rugzakje vol geluiden in mijn achterhoofd. Stemmen van vroeger, stemmen uit het verleden. De lijdende woorden van mijn moeder, een vrouw die worstelde met haar verleden. Mijn vader die schreeuwde uit onmacht. Er viel even een stilte in mijn gedachten. Ik logeerde tijdelijk bij een vriend waar ik op de bank kon slapen, tot de tijd dat ik een kamer had gevonden. Mijn goede Berend, hij stond altijd voor me klaar. Ik had dringend een eigen dak boven mijn hoofd nodig.
Ik moest me vermannen om te luisteren, de bijzondere en aangename stem klonk weer aan de andere kant van de krakende telefoonlijn.

“Hallo Bjarne, mag ik vragen hoe oud je bent, je klinkt nog zo jong en onervaren.” Haar stem klonk warm en liefdevol. “Ik ben negentien jaar inmiddels en ik zit op een school voor middelbaar beroepsonderwijs, de Middelbare tuinbouwschool”, antwoordde ik. “Voor hoe lang wil je een kamer huren, beste Bjarne?” “Voor ongeveer twee jaar mevrouw, dan ben ik hopelijk klaar met school en ga ik weer terug naar mijn geboortestad Amsterdam om daar te wonen mevrouw.” “Weet je wat Bjarne, kom gewoon eens langs om de kamer die ik wil verhuren te bekijken dan kunnen we meteen verder kennismaken. Ik denk dat ik je wel kan helpen. Het is een fijne kamer met veel zon.”

Ze gaf me het adres in de Utrechtse buurt waar ik naar toe moest gaan en we spraken af voor de volgende dag om vier uur in de middag.
Ik was van plan mijn fototoestel mee te nemen. Om de laatste zes foto’s te maken, zodat ik eindelijk het rolletje weg kon brengen om te laten ontwikkelen. Ik was razend nieuwsgierig naar de foto's op het fotorolletje. Te lang had ik gewacht met het rolletje volschieten. Het werd nu eindelijk tijd om dat te doen. Ik was ook nieuwsgierig naar hoe die vrouw met die prachtige stem er uit zou zien. Wat zou de toekomst mij gaan brengen nu ik tijd had om er over na te denken.

Geciteerde: Bjarne Gosse, 25 okt. 2019
25 okt. 2019


Geplaatst in de categorie: school

4,5 met 2 stemmen 70



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)