Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 466):

Een verlegen donkerblonde jongeman was ik en ik had een rugzakje vol met visuele beelden onder mijn hersenpan. Huizen die ik bewoond had. Kamers waarin ik had geslapen. Bedden, met of zonder beddengoed. Nachtkastjes, tandenborstels. Persoonlijke spullen. Ik verheugde me op de ontmoeting met Emma Petronella wiens stem zo aangenaam door de telefoon had geklonken.


De volgende dag ging ik op een geleende donkergroene fiets op weg naar het opgegeven adres. De buurt in Utrecht waar ik het huis kon vinden kende ik al een beetje omdat ik er eerder doorheen was gefietst op de oude fiets van Berend, die voor zichzelf een nieuwe fiets had gekocht. En mijn zijn oude fiets cadeau had gegeven,

Om vier uur in de middag stond ik voor het huis waar ik misschien een kamer ging huren. Het huis zag er mooi uit. Een fraai gemetseld herenhuis in Utrecht, goed onderhouden, met een nette voortuin en met een prachtige robuuste voordeur.

Ik was verrast, maar de grootste verrassing kwam toen de zware voordeur werd opgedaan. Voor me stond een beeldschone vrouw met prachtige reebruine ogen en elegante blonde haren die tot over haar vrouwelijke schouders hingen. Ik had in mijn jonge leven al heel wat mooie vrouwen gezien, maar deze Emma Petronella spande wat mij betreft te kroon. Ik was volkomen overbluft. Ze was de mooiste vrouw van alle vrouwen die ik tot dan toe had gezien. Ik werd er onzeker en verlegen van, terwijl ik contact moest maken. Ik moest echt zoeken naar de juiste woorden. Ik aarzelde. Moest ik iets zeggen? Of kon ik beter zwijgen?
Het was opnieuw mooi voorjaarsweer. De zon liet een prachtig helder licht schijnen over de beeldschone vrouw die voor me stond.

Ze nodigde mij uit om binnen te komen.

“Hallo, jij bent dus Bjarne, kom binnen dat laat ik je eerst het huis zien. “Ze gaf me een warme hand en liep voor mij uit de hal in,

De hal liep door naar achteren en aan de achterkant van het pand was een behoorlijk grote tuin omringd door een hoge houten schutting. Terug in de hal liepen we de trap op naar de verdieping waar de kamer was die ik kon huren.
Al spoedig bleek dat mijn verlegenheid jegens deze dame nergens voor nodig was. Ze liep met me door het prachtige huis, verder de trap op. Ze liet me een mooie redelijk grote kamer zien, met ruimte voor een bed, een tafel en een kast. De kamer had drie grote ramen en een klein balkon met veel licht en zon. Ik liet meteen merken dat ik wel interesse had voor deze mooie kamer.

Emma Petronella was enthousiast omdat ik belangstelling had. Ze vroeg me met haar warme stem of ik een kop thee wilde om het een en ander verder te bespreken. “Laten we het met een kop thee erbij verder bespreken Bjarne, het hoeft niet lang te duren.”

Ik zei niet veel, haar schoonheid leidde me van mijn eigen woorden af. Ze had een prachtige jurk aan, donkerrood van een duur uitziende stof, iets heel anders dan de soepjurken die mijn moeder doorgaans droeg. Haar figuur tekende mooi af in die elegante jurk., ze had volle voorname borsten, niet te groot, maar zeker niet te klein. Mooie welgevormde benen en een aangenaam intelligent gezicht met heldere reebruine ogen. Ik vond haar gezelschap heel prettig en tijdens het thee drinken bleek dat dit wederzijds was. De thee smaakte voortreffelijk en Emma Petronella was een gezellige gastvrouw. Ze kon makkelijk praten en soms leek het alsof we elkaar langer kenden dan in werkelijkheid het geval was.

“Wat wil je na jou studie gaan doen Bjarne.”

“Eerst maar eens mijn diploma zien te halen.”antwoordde ik verlegen.

Emma Petronella had een prachtige woonkamer met een enorme boekenkast van notenhout. Als ik even was uitgekeken op de verblindende schoonheid van Emma Petronella keek ik naar de hoeveelheid boeken in de boekenkast. Ze merkte het op en zei vriendelijk dat als ik boeken wilde lezen ik ze uit de kast mocht pakken.

“Als je er geen ezelsoren in maakt Bjarne”zei ze met een vrolijke stem. Ik verheugde me al op een nieuw boek om te lezen. Ik kon had een gevouwen papier dat ik als bladwijzer kon gebruiken.

Emma legde een stapeltje papieren op de theetafel.

“Dit is het huurcontract Bjarne, zet maar een krabbeltje.”

Ik tekende een huurcontract. Ik hoefde geen sleutelgeld te betalen. Ik kon over een week mijn spullen komen brengen en de dag daarna de mooie kamer betrekken voor tenminste twee jaar. Emma Petronella, haar naam en haar schoonheid bleven in mijn hoofd spelen. Mijn uitzicht op de toekomst had een gunstige wending gekregen. Wat een fantastische vrouw, en wat een leuke kamer en schitterend huis om in te gaan wonen.

Ik schrok. Ik was mijn fototoestel vergeten om foto’s te maken. Dat moest ik dan de eerst volgende keer doen.

Ik had een rugzakje met herinneringen. Nare herinneringen, mooie herinneringen, niet verwerkte herinneringen. Ik hield me op de been, maar het was alsof ik werd nagejaagd. Ik wist niet door wat of door wie, het liet me soms wankelen. Toch bleef ik doorgaan. Ik wilde weten waarom ik hier op aarde was en wat mij te doen stond tijdens mijn verblijf op deze wereld. Eindelijk de laatste zes foto’s maken, zodat ik de andere foto’s uit mijn verleden kon zien.



Tijdens het fietsen naar het huis van Berend in de Wittevrouwenbuurt dacht ik na over mijn jeugd. Mijn dikwijls verwarde moeder had een mystieke achtergrond en verloor zichzelf soms in mysterieuze rituelen. Mijn afwezige vader was een nuchtere handarbeider die zichzelf niet goed kon uiten. Hij hield zijn emoties voor zichzelf, totdat het hem teveel werd en hij een woede aanval kreeg, waar mijn moeder wanhopig op reageerde.

Ik had deels dezelfde zenuwtrekjes als Kees Broodakker. We hadden ons er nooit over uitgesproken. Ik begreep dat hij het thuis niet makkelijk had. Jammer dat hij zo snel was gestopt met de opleiding.

Geciteerde: Bjarne Gosse, 27 okt. 2019
27 okt. 2019


Geplaatst in de categorie: verhuizen

5,0 met 2 stemmen 91



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)