Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 484):

Broodakker 19 – Begeerte

Enkele dagen later in diezelfde week in de stad Utrecht toen ik in de sfeer van liefde leefde veroorzaakt door de adoratie voor mijn aantrekkelijke hospita:

Emma was terug uit Madrid. Ik had een bos donkerpaarse gladiolen op de bloemenmarkt van Utrecht gekocht en de vaas met bloemen op een opvallende plek in de kamer gezet. Emma zag het niet toen ze na haar afwezigheid de kamer binnen stapte. Ze was veranderd, haar blik was anders.
Ik vertelde haar dat de kunstenaar was langs geweest met Peter en dat ik de gedichtenbundel had meegegeven. “Ik heb de bundel teruggegeven Emma, hoe was de reis?” probeerde ik.  “Ik spreek je later Bjarne, ik ben nu te moe.”antwoordde ze kortaf. Ze was moe van de vliegreis. Ik kon haar beter even met rust laten. Bezorgd ging ik weer terug naar mijn eigen kamer omdat ik haar niet in de weg wilde lopen.

Op mijn kamer merkte ik weer hoe geraakt ik was door haar onbevangen schoonheid. Ik geneerde me en kreeg het maar moeilijk in mijn hoofd dat ik niet verliefd op haar moest zijn. We hadden een zakelijke relatie. Ik moest mijn gevoelens proberen te relativeren. Ik was blij dat ik drie van mijn tekeningen had bewaard. Ik ging op mijn bed liggen met het schrift voor bodemkunde in mijn handen. Het proefwerk bodemkunde was over drie dagen. Ik had nog even de tijd. Ik kon me er niet op concentreren. Ik haalde mijn schetsboek weer tevoorschijn. Om een tweede intieme schets te maken. Ik begon voorzichtig met wat kromme lijntjes. Het waren de borsten van mijn hospita. Ik ging heel voorzichtig te werk. Eerst moest ik een punt aan mijn roze potlood slijpen. Met de rondingen meegaan in een subtiele kleur van pastel. Ik tekende een rood hartje en een kleine bloem bij haar voeten. Haar prachtige voeten.

Een paar uur later werd er op de groene deur van mijn kamer geklopt. Het was Emma. Mijn hospita in volle glorie. Ze was in bad geweest en rook naar geurige seringen. Ze had een lichte zomerjurk aan en nieuwe sierlijke glinsterende oorbellen die ze in het verre Madrid had gekocht.
“Heb je zin in een kop thee Bjarne, ik wil even met je praten?” Haar stem klonk voorzichtig. Minder zelfverzekerd als dat ik van haar gewend was.
“Ja, ik kom zo naar beneden”, zei ik, want ik wilde mijn schoolspullen opbergen.
Vijf minuten later liep ik naar beneden de trap af naar de woonkamer van Emma. Ik had een korte donkerblauwe broek aan, omdat het een warme dag was in de zomer.
Het leek alsof ik mijn eigen intieme schets was geworden. Wat ik in een sobere bui had getekend kreeg plotseling vrolijke kleuren.
Ik voelde dat er iets bijzonders ging gebeuren.
 
 Voorzichtig liep ik naar de houten deur van de woonkamer in het herenhuis van mijn hospita. Ik klopte op de deur uit beleefdheid.
“Kom maar binnen Bjarne, je hoeft niet te kloppen.” Ik hoorde weer haar fraaie vrouwenstem. Ik deed de deur open en zag dat Emma op de bank zat met de thee al klaar op de salontafel. Ik ging in de stoel tegenover de bank zitten. We dronken rustig van de thee, Emma vertelde wat over Madrid en begon toen over de Spaanse kunstenaar bij wie ze gelogeerd had. Ik merkte al snel dat haar iets dwars zat, maar ze bleef om de hete brei heen praten. Ze keek me lachend aan, ik probeerde haar verhaal te volgen, op een gegeven moment zei ik: “ Wat is er nou eigenlijk precies gebeurd in Madrid?” Ik schrok van mijn duidelijke vraag. Ik wilde niet brutaal zijn.
Emma werd emotioneel. Zo had ik haar nog niet eerder meegemaakt. Het was duidelijk dat ze het bed had gedeeld met haar Spaanse minnaar, maar uit haar verhaal begreep ik dat ze daar spijt van had gekregen. Er was iets gebeurd wat ze maar moeilijk kon verkroppen. Ik luisterde aandachtig:

“En toen kwam ik in de woonkamer en toen hing daar een opgezette leeuwenkop! Die idioot bleek een trofeejager, Bjarne. Ik voelde me zo vies en smerig toen ik het zag!
Hij begon op te scheppen over zijn spannende jachtpartijen in Afrika. Over leeuwen, giraffes, neushoorns en olifanten die hij had doodgeschoten” Emma begon te huilen. Ze was van streek en kwetsbaar. Ik ging op de bank naast haar zitten.
Ik sloeg een arm om haar heen om haar te troosten. Ze was dus op haar minnaar afgeknapt omdat het een trofeejager bleek te zijn die een leeuwenkop aan de muur had hangen. Er gingen tegelijkertijd rillingen van afschuw en van verlangen door mijn lijf. Haar lichaam voelde warm. Heel warm en aantrekkelijk. Ze was nog nooit zo dicht bij me geweest. Ze liet het toe dat ik haar probeerde te troosten. Dit was niet het moment om over mijn verliefdheid te beginnen. Ze had mijn warmte nodig en die gaf ik haar. Frits de zwarte kater kwam aangelopen om ook zijn steentje bij te dragen.

Daar zat ik dan als gezonde jongeman met een tuinbouwachtergrond naast mijn huilende hospita met literaire ambities. Ze had lezingen gegeven over literatuur en kunst maar nu was ze ontroostbaar nadat ze de liefde had bedreven met een trofeejager met een leeuwenkop aan de muur in zijn luxueuze appartement in Madrid. Ik kon me haar verdriet zo goed voorstellen.
Dat soort hufters die dieren dood schieten voor het plezier en een trofee, die zouden ze flink moeten aanpakken. Ik liet mijn woede de vrije loop en voor het eerst begon ik zelf met veel woorden te praten tegen mijn lieve verdrietige hospita. We waren warm tegen elkaar aan gekropen. Het was een bizarre intimiteit tussen een jongeman en een zestien jaar oudere vrouw, die ik kende als mijn hospita en de naakte vrouw die ik op een schitterend schilderij had gezien. Frits de kater gaf me kopjes terwijl ik mijn andere arm om lieve Emma Petronella had geslagen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 21 dec. 2019


Geplaatst in de categorie: liefde

4,8 met 4 stemmen 146



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)