Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 490):

Broodakker 21 – Wilde nacht

Enige tijd later tijdens die spannende week in Utrecht:

Wat mijn dominante, maar ook zo lieve, hospita Emma mij had gevraagd, had ik gedaan. Ik had zonder enige vorm van kleding op mijn lijf model gestaan voor haar favoriete schilder: Christiaan Buurtveen. De meesterlijke schilder die ook de schilderijen van Emma had gemaakt. De schilder die zijn werken verkocht aan rijke mensen uit Amerika.
Ik was bij hem gaan eten. Malse biefstuk met een frisse witlof-salade en krieltjes die hij had gebakken in roomboter. Hij vertelde anekdotes die ik deels weer vergat. En hij schonk voor mij een drankje in om mij te helpen me over mijn verlegenheid heen te zetten.
Ik had hem, na het drinken van een cola met een flinke scheut jonge jenever, toevertrouwd dat ik helemaal hotel de botel op mijn hospita was. Plotseling had ik het niet meer voor me kunnen houden. Hij bleef me vragen stellen. Ik stond poedelnaakt onder de spotlights van zijn kleine atelier. Met snelle penseelstreken schilderde hij de contouren van mijn jeugdige mannenlichaam. Mijn hart lag op mijn tong. Hij luisterde aandachtig terwijl hij met zijn palet en penselen in de weer was op het grote doek dat op zijn schildersezel stond. Af en toe onderbrak hij me en stelde hij me een vraag. Hij leek mijn onmogelijke positie te begrijpen. Hij begreep me beter dan ik had kunnen verwachten. Ik moest iets anders gaan staan zodat het licht beter op mijn torso viel. Hij wilde minder schaduw boven mijn tepels. Nuttige tips gaf hij me om Emma op zodanige manier te versieren dat het net leek alsof zij mij had versierd. “Geef haar complimenten over haar uiterlijk Bjarne, daar zijn vrouwen gevoelig voor.” sprak hij terwijl ik me af vroeg hoe lang ik daar nog naakt moest staan.
De eerste sessie was voltooid. Er stond een naakte onzekere jongeman op het doek in een aarzelende pose. Aantrekkelijk omdat zijn lichaams-verhoudingen elegant waren. Confronterend omdat de twijfel in zijn houding was te zien.
Drie dagen had ik om over de nuttige tips van kunstschilder Christiaan Buurtveen na te denken.
Voorzichtig zocht ik toenadering tot Emma. Wat er moest gebeuren ging gebeuren wanneer het geluk mij zou toelachen. De raadgevingen van de kunstenaar zouden mij zeker van pas kunnen gaan komen.
Steeds nadrukkelijker liet ik aan Emma weten dat zij een bijzondere schoonheid bezat. “Emma wat een prachtige jurk heb je aan, het maakt jouw schoonheid zo compleet.” Ik hoorde het mezelf wel twee keer zeggen.
Ze was verrast over mijn belangstelling en liet het haar behagen. Ze begon zelfverzekerd terug te flirten. Ik hoorde voor het eerst dat het kuiltje in mijn wangen charmant was en mijn gezicht een vriendelijke uitdrukking gaf. Het werd vanzelfsprekend dat we opmerkzaam werden over wat we leuk aan elkaar vonden. Van het een kwam het ander. Emma begon mij steeds vaker uit te dagen. Het was duidelijk dat zij gevoelig was voor mijn veelvuldige complimenten.
Op een gegeven moment later die week op een mooie avond nadat we groene wijn gedronken hadden vroeg Emma mij toch nog onverwacht om met haar naar haar slaapkamer te gaan. Wederzijds geflirt verhoogde de stemming en mijn libido. Nu voelde ik dat er echt iets ging gebeuren. Emma was begonnen met haar betovering.
Niet lang daarna lagen we, Emma en ik, in ondergoed in haar bed. We begonnen te groeien in de liefde. Het was wonderbaarlijk dat het zover was gekomen. Nu het zover was lieten we er geen gras over groeien.

De donkerblauwe gordijnen had zij dichtgeschoven en het roze sprei op haar grote bed voelde zacht aan tegen mijn naakte rug. Ik keek weemoedig naar haar gladgeschoren benen. Mooie benen, prachtige benen en slanke voeten. De voeten die op het schilderij al zo wonderbaarlijk hadden geleken waren in het echt om te zoenen. Dat deed ik ook, zonder te aarzelen. Ik zoende haar voeten hartstochtelijk.
Nooit eerder had ik haar schoonheid van zo dichtbij mogen beleven. We keken elkaar veel betekend aan. Haar ogen schitterden. Die schittering die ik tot dan toe slechts in intieme films had bekeken.
Even moest ik denken aan de vreemde gezichten die ik eerder die week had getekend. Toen dacht ik aan het schilderij dat Christiaan Buurtveen van mij aan het maken was. Hoe vaak zou ik nog zonder kleren aan model moeten gaan staan? vroeg ik me af.

Er was geen kaarslicht en er was geen klassieke muziek. We hadden een absurde discussie over de druiventeelt in Portugal, terwijl we van de wijn dronken raakten we beschonken. Opnieuw zoende ik haar voeten.
Er kwam niet veel humor aan te pas en we waren ook niet onhandig in het uitkleden geweest. Ik had mijn onderbroek uitgedaan. Zij ontdeed zich van haar slipje en bh. We hadden aan een blik genoeg en daar kwam soms een woord bij kijken. Een guitig woord en een verlegen lachje. Het flirten was nu aanraken. Wederzijds strelen en masseren. Ik zoende haar borsten. Ze streelde door mijn haren. Ze kneep in mijn schouders, streelde mijn rug.
De erotische klik was volmaakt en we gingen op in wat er gebeurde. En er gebeurde veel tegelijkertijd. Op een gegeven moment lag ik op haar, op een andere moment was ik in haar in ritmisch bewegen. Ze hield me beklemd in de liefdespoëzie van het aanraken en bewegen. Het was vanzelfsprekender dan ik had kunnen denken. Het werd een warme wilde nacht vol met onverwachte romantische momenten, die ik mij in de tijden daarna nog vaak zou herinneren met een levendigheid die tot mijn verbeelding sprak. Deze wilde nacht had mijn leven veranderd. Alle theorieën die ik had over de liefde waren achterhaald door de werkelijkheid die mij had doen huiveren en sidderen van geluk.

Schrijver: Bjarne Gosse, 26 dec. 2019


Geplaatst in de categorie: liefde

4,7 met 3 stemmen 193



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)