Inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Nederlands.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@nederlands.nl

voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 492):

We moesten elkaar temmen. Dat deden we op een sensuele manier. De verzotheid was groots en wederzijds.

Het werd een nacht om nooit te vergeten. Ik was intiem met de vrouw die ik al zo lang mocht adoreren. Ze moest helaas weg de volgende ochtend. Ik wist dat ze weer terug zou komen. Ze had mij versierd. Ik had haar in haar versiering genomen. Het was tijdens de nacht van de liefde dat ik bedacht dat ik dichter wilde worden. Dichter bij liefde dan enig woord mij kon vertellen. Schrijven over de liefde. Het zou niemand ooit vervelen.
Het was wonderschoon geweest, niets was aan de verbeelding over gelaten. We waren er allebei in opgegaan, op in gegaan, in elkaar gegaan. Wonderschoon. Mooier zou liefde nooit worden, mocht ik het ooit vergeten. Een droom was werkelijkheid geworden.

Ik lag nog wat na te sudderen van de liefde in bed onder het roze sprei van mijn hospita omdat ik vrij van school had. Lieve Emma was vertrokken naar Antwerpen met de trein voor een kort werkbezoek. Ze had me vroeg in de ochtend een kus gegeven en was de kamer uitgelopen voor haar werk.
Terwijl ik lag te dromen over liefde, brak er buiten een onweer los met donder en bliksem. Alsof er iemand in de bovenste lagen boos was omdat ik liefde had bedreven met mijn lieftallige hospita. Waarschijnlijk de beste minnares ter wereld voor zover ik mijn leven kon overzien.
Het was heerlijk geweest, onze eerste vrijpartij. Veel beter dan in mijn dromen en in mijn fantasie.

In de droomwereld van mijn verlegenheid was lieve Emma ongetwijfeld de mooiste vrouw ter wereld.
Ik keek tegen haar op zoals een dwerg tegen een berg, die hij ooit dacht te beklimmen. Ik kon niet anders dan hopen dat onze gezamenlijke nachtelijke verpozing een begin van een liefdesaffaire was. Ik wilde niets anders dan een bevestiging dat we het samen te gek met elkaar hadden gehad. De uren leken langer dan ze in werkelijkheid duurden. Ik kon me moeilijk op mijn studie voor het proefwerk natuurkunde concentreren. Dit was een lastig vak. Ik dacht de hele tijd aan liefde.

Op de salontafel lag het nieuwste boek van Krampool, de favoriete schrijver van Emma. “Truus en de krokodillentranen” stond er als titel op de kaft. Geen enkele behoefte had ik om het boek te gaan lezen.

Toen Emma terugkwam van de trip voor haar werk naar Antwerpen had ze het voortdurend over Maurice van Sleveren, de succesvolle homoseksuele kunstenaar uit Antwerpen. Ze had een uitgebreid interview met hem gehad in zijn atelier.

Geen woord kwam er over haar lippen over het feit dat we samen liefde hadden bedreven. En dat het een intense romantische gebeurtenis was geweest met meerdere hoogtepunten en lang dromerig nagenieten.
Ik wist niet dat er homoseksuele kunstenaars bestonden. Ik had wel eens gehoord over homoseksuele herenkappers en een tennisspeelster die lesbisch was, maar er bestonden dus ook homoseksuele kunstenaars.
Lieve Emma irriteerde zich aan mijn naïviteit. Ze was eerder plotseling boos op me geworden omdat ik “broterham” zei in plaats van “boterham”. Ik dacht dat het met brood te maken had. Zij wist me ervan te overtuigen dat het toch “boterham” was. Ik schrok van haar plotselinge boosheid. Het verheffen van haar stem. Had ik me dan toch vergist en had mijn uitbundige fysieke liefde haar teleurgesteld. Ze bleef drammen. Echt volhoudend alsof haar gelijk met iets heel belangrijks in de wereld verband hield. Het intimideerde me lichtelijk. Het was alsof ze mij extra wilde laten merken dat ik jong en onwetend was. En dat ik mij er allemaal niet te veel van voor moest stellen, over wat er tussen ons gebeurd was.

“Maurice van Sleveren”: ik had nog nooit iets over hem gehoord. Toen de avond voorbij was wist ik meer over de kunstenaar Maurice van Sleveren dan dat ik over mezelf te weten kwam. En ik begreep al helemaal niet waarom ze niets over onze romantische nacht had gezegd.
In de fantasiewereld van mijn dromen had ik gehoopt dat mijn geliefde hospita mij de liefde zou verklaren. Het was in mijn gedachten een logisch gevolg geweest op onze vrijpartij. Emma was lieve Emma geworden. Maar lieve Emma was minder lief dan ik had gedacht. Ze etaleerde voortdurend haar kennis over allerlei zaken in de wereld die zij belangrijk vond. Over haar gevoelens voor mij kon ze kennelijk niets kwijt.

Ik vond het vreemd, maar ik besloot voorlopig te zwijgen. En te luisteren, vooral luisteren, misschien kon ik ergens een rode draad vinden en er achter komen waarom ze mij zo veel had te vertellen. Misschien vond ze het moeilijk vanwege het leeftijdsverschil. Had ik er dan zelf over moeten beginnen? Ze gaf me de kans niet. Geen woord over de verse bos gladiolen in de woonkamer. Geen woord over de aandacht en de verzorging die ik Frits had gegeven. Frits was steeds vaker in de tuin te vinden.


Lieve Emma liet haar hele reportage over de Antwerpse kunstenaar van Sleveren de revue passeren. Werkelijk alles wat zij aan informatie had ingewonnen kwam voorbij. Zoals de keuzes voor zijn modellen, vaak aantrekkelijke jonge vrouwen. De abstracte elementen in zijn werk, zijn passie voor lokale flora, zijn kennis over zang van vogels. Er was geen speld tussen te krijgen, wanneer Emma begon te praten verdwenen alle dagelijkse beslommeringen als sneeuw voor de zon. Emma was blij dat er iemand in haar huis was tegen wie ze kon praten. Ze had iemand om haar kater te verzorgen wanneer ze op reis was voor haar werk. Ze had iemand die op het huis kon passen wanneer ze van huis was.
Ze was nooit op mijn kamer geweest, dat was mijn terrein, daar betaalde ik voor. Zodra ze me ergens anders in huis tegenkwam veranderde haar stem in een intense magneet, waar ik verwonderd naar luisterde en waar ik geen nee tegen kon zeggen.

Mijn liefde wilde ik haar opnieuw geven. Het kwam niet verder dan luisteren naar wat Emma had te zeggen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 12 jan. 2020


Geplaatst in de categorie: liefde

4,7 met 3 stemmen 67



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)