Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 488):

Broodakker 26 – Creatieve energie

Emma was enthousiast bezig al mijn aandacht te vragen terwijl ik met de schutting bezig was.

Ze hing met haar hele voorgevel tussen mij, mijn bezwete voorhoofd en de schutting.
“Zo komt de schutting nooit klaar lieve Emma ”, probeerde ik nog maar ze had me al begrepen en vergeven. Ze liep naar de tuinslang die achter in de tuin aan het schuurtje hing, draaide de kraan open en spoot mij gillend van plezier kleddernat.
Ze was mijn hospita, een vrouw die je niet zomaar in een boek tegenkwam. Ik hield van haar met iedere vezel in mijn lijf. Alle zomers uit mijn leven bleven zinderen in deze verrukkelijke liefde.
Lieve Emma, mijn grote liefde. We hadden geweldige seks op de bank in de woonkamer nadat ze me had afgedroogd met een grote lichtblauwe ronde handdoek van een zachte kwaliteit badstof.
Ik had het plan opgevat om na de zomervakantie bij een biologisch tuinbouwbedrijf stage te lopen. Er werd kritisch op gereageerd door de leraren van de tuinbouwschool waar ik op zat. Lieve Emma vond het onmiddellijk een goed idee. Mijn lieve schat was drie weken aan een stuk thuis en we bedreven dikwijls de liefde op onverwachte momenten.
Overdag zat ik op school, maar de avonden waren om over te dromen. Emma Petronella liet mij allerlei kunstboeken zien en we dronken wijn en genoten van elkaars gezelschap.
Toen ik de eerste keer op het biologische bedrijf kwam viel het me op dat alles nog in de kinderschoenen stond. De tuin waarin de teelt plaatsvond zag er onverzorgd uit, ze konden wel wat extra handen gebruiken. Ik kon er ook biologische groenten kopen. Emma was blij met deze verse biologische producten en maakte er heerlijke maaltijden mee.

Ik was begonnen met het beschilderen van de grote vellen papier. Ik had nog een extra pak van tien stuks gekocht in de uitverkoop van een knutselwinkel in een nabij gelegen buurt op aanraden van Peter. Ik had een vorm gemaakt die op een dier leek. Ik maakte daar enkele variaties op, maar had moeite met de achtergronden. Ik had weinig kleurgevoel, maar dankzij de opmerkingen van mijn beste vriend en succesvolle kunstenaar Peter Halm leerde ik snel en kreeg ik enthousiaste reacties van mijn tekenleraar op school.
Alles leek nog niet goed in de ruimte te passen, misschien kwam het omdat het formaat te groot was en ik meer gewend was om op kleinere vellen papier te werken.
Maar het er mee bezig zijn gaf me een gevoel van ruimte.
Mijn kamer leek veel groter dan die in werkelijkheid was en de rest van het statige huis van mijn hospita leek even minder belangrijk wanneer ik in mijn eigen wereld bezig was.
Ik had van een jongen op school een cassettetape met punkmuziek gekregen, daar luisterde ik naar wanneer ik aan het schilderen was.
De stage op het biologische tuinbouwbedrijf verliep moeizaam. Ik moest meestal alleen zwaar lichamelijk werk doen en ik kreeg weinig uitleg over het hoe en waarom van de werkzaamheden die ik moest verrichten. Het leek het alsof ze er niet echt blij mee waren dat ik daar was komen te werken. De warmte van mijn hospita maakte veel goed. Ik verlangde naar het einde van de schoolperiode. Ik wilde naar de kunstacademie, daar lag meer mijn passie. Ik wilde net als mijn spannende vriend Peter Halm een kunstenaar worden.

De liefde tussen Emma en mij was ook biologisch, zo voelde het. Er was sprake van een natuurlijke aantrekkingskracht tussen lieve Emma en mij. Een aantrekkingskracht die bij ons allebei werd gevoed met lustgevoelens, die dermate hevig waren dat we er allebei aan moesten toegeven. Maar we spraken niet over onze liefde. Het was een geheim lustig gebeuren in de nacht en soms overdag waar de buitenwereld niets van wist. Iets dat alleen tussen ons tweeën bestond en waar niemand anders iets mee te maken had. Mijn ouders wisten er niets van. Op school wist niemand ervan. Mijn vrienden hadden er geen weet van.

Misschien wist Peter de kunstenaar het, omdat hij het van Christiaan had gehoord. Maar ik wist niet eens zeker of Christiaan Buurtveen het wel wist. Het was een geheime liefde en het was beter dat het een geheime liefde bleef.
Mijn hospita en ik leefden in de glorie van de geheime liefde.


Emma Petronella was voor een paar dagen naar Maastricht toen Peter op een zondagmiddag voor de deur stond van het huis waar ik een kamer huurde.
Ik wist dat Emma na het bezoek aan Maastricht opnieuw naar Amerika zou vertrekken. Ze was met een serie belangrijke opdrachten bezig. Natuurlijk wist ik dat het belangrijk voor haar was. Ze had altijd veel in haar mars. Nooit kwam het in me op om haar voor de voeten te lopen. Een bofkont was ik, dat ik haar was tegengekomen in mijn leven en dat ik in haar prachtige herenhuis een kamer huurde.
Peter was best een knappe jongeman. Hij had zijn stroblonde haar naar achteren gekamd. Hij had een zwarte jeansbroek aan en droeg een donkere leren jas en korte bruine leren laarzen. Zo in het volle zonlicht zag hij er imposant uit. Hij had een grote tas en een kartonnen koker bij zich. Ik keek nieuwsgierig.
“Dag Bjarne, leuk om je weer te zien! Ik heb wat spullen van Christiaan de schilder, waar je misschien iets aan hebt. Hij wil je graag iets geven omdat je model hebt gestaan. Mag ik even binnenkomen? Kom ik gelegen?” Terwijl ik de deur voor Peter openhield werd ik nog nieuwsgieriger naar hetgeen hij bij zich had.

Schrijver: Bjarne Gosse, 24 jan. 2020


Geplaatst in de categorie: vriendschap

4,3 met 3 stemmen 162



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)