Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 500):

Plotseling liep de vrolijke Peter naar de grote houten kast die in zijn riante leefkamer stond. Hij pakte een stapel papieren van de bovenste plank. Met een brede glimlach liet hij die aan mij zien.
Kopieën van de bladzijdes uit mijn gedichtenschrift. Hij had heimelijk alles uit mijn schrift gekopieerd.

Peter had een eigen soort van mensenkennis en hij kende Emma Petronella, die lieve intelligente Emma en mij, het persoontje Bjarne, al langer dan vandaag.

 
Plotseling kwam er een einde aan het mooie nazomerweer waar ik zo van had genoten. Ik moest studeren voor de middelbare tuinbouwschool. Eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in.

Die maandag kwam het droeve nieuws, onze leraar Engels, Willem-Jan Maanveld was door de warmte in het weekend bezweken aan een hartstilstand en het lesuur Engels ging niet door. Nooit had ik het gevoel gehad dat ik enige sympathie voor leraar Maanveld had gehad, maar nu vond ik het sneu dat hij dood was. Over de doden niets dan goed.

Er moest worden gezocht naar een vervangende leerkracht en dat duurde niet lang, want op de donderdag van diezelfde week verscheen ze, vers van de kweekschool, onze nieuwe lerares Engels, die in jaren niet veel ouder was dan de leerlingen die ze les moest geven.

Het was een bijzondere verschijning, de jongste leerkracht van de middelbare tuinbouwschool. Als het je niet wist zou je denken dat het een van de medeleerlingen was. Ze had een mooie vriendelijke gezichtsuitdrukking en prachtige blonde haren die licht golvend langs haar zachte gezicht hingen.

Ze had ook een vlotte manier van lesgeven. Er werd een bekende song uit die tijd beluisterd en wij mochten de songtekst vertalen. Het eerste liedje dat ze koos was “Every little thing she does is magic” van de popgroep the Police. Ze was direct populair bij de meisjes en jongens van mijn klas.
Een frisse wind was door de school komen waaien.
Ze vroeg ons om ideeën voor volgende songs die we in de klas konden luisteren en vertalen.
“Wie heeft er een goed idee voor het liedje voor volgende week?”
Het meisje, dat een week eerder tijdens de les Nederlands had verteld dat ze Gerard Reve een perverse schrijver vond, kwam met het idee om een song van Lee Towers te gebruiken. Onze nieuwe lerares Engels begon te lachen en zei “wat die man zingt is geen Engels, daar beginnen we niet aan.” De rest van de klas was haar dankbaar. Mijn idee om “Baggy trousers” van Madness te kiezen werd met applaus begroet.

Een week later was het zover. De lerares had haar gettoblaster op haar bureau gezet en het lied van Madness klonk door de klas.
Ik bemerkte dat ik gevoelens voor mijn lerares Engels begon te krijgen. Ik schaamde me omdat ik ook gevoelens voor mijn hospita had. Geen gewone gevoelens maar gevoelens van verlangen en herhaling van verlangen.
Ik keek naar mijn broek. Er zat een scheur in. Een nieuwe broek moest ik kopen en een nieuw schrift zodat ik weer verhalen en gedichten kon gaan schrijven. Een nieuw Hector Havermout-schrift.

Het kwam misschien omdat ik met Frits de zwarte kater optrok dat ik de laatste tijd vaak over een tijger droomde.
Al sinds ik voor de eerste keer een tijger zag was ik gefascineerd door dit machtige dier.
Als klein jongetje had ik zoveel mogelijk afbeeldingen van de tijger verzameld en in mijn tijger-plakboek geplakt. Op de een of andere manier had ik nooit afscheid kunnen nemen van dit plakboek en had ik het meegenomen naar de kamer die ik huurde vanwege mijn opleiding op de tuinbouwschool. Ik had het plakboek laatst weer eens bekeken en sindsdien had ik regelmatig een droom over de tijger.
Ik beeldde mij dan in dat ik via de ogen van de tijger kon kijken en door de wildernis sloop op zoek naar prooi.
Toen ik die ochtend met Frits naar de voordeur liep op zoek naar de ochtendkrant en diezelfde krant met een kop thee op de bank begon te lezen schrok ik van het bericht op de voorpagina.
De tijger werd met uitsterven bedreigd. Het voor mij meest fascinerende dier op deze aardbol dreigde te verdwijnen. Ik kreeg er een brok van in mijn keel.

Emma Petronella was in Brussel om er een lezing over het hedonisme bij te wonen. Ze was er van te voren opgewonden over geweest. Ze maakte zich zorgen over de beschaving. Ze had het gevoel dat de burgers alleen nog maar op genot waren verzot en niet op de zaken die eigenlijk veel belangrijker waren. Ze maakte er ook grapjes over, wanneer we hadden gedronken, dan noemde ze mij een echte hedonist, die boertjes liet bij de koffie. Ik gunde Emma Petronella het plezier in haar werk. Ze werd wel vaker voor belangrijke lezingen uitgenodigd.
Ze had inmiddels een reputatie opgebouwd als iemand die verstand had van hetgeen waarover ze schreef. Dat was niet altijd vanzelfsprekend bij journalisten.

Het was ergens in de vorige eeuw, ik woonde in een gehuurde kamer in een herenhuis in Utrecht. Ik was verliefd op mijn zestien jaar oudere hospita en bijna al mijn gedachten gingen over haar.

Ik zag een lege bladzijde in een van mijn schoolschriften. Ik schreef er een gedicht in.
 
 
 
Denken kan niet meer
 
De vernietiging begint zijn geschiedenis te tekenen
vergankelijkheid als globale vergane glorie
vele diersoorten sterven spoedig uit
en we voelen het in onszelf in iedere porie

vervuiling vraagt verdwaasd zijn tol
de consumptie slaat op hol
zelfs in de ruimte zwerft het rond
veel te groot is onze mond

denken kan niet meer, voor huilen te laat
het intellect verkeert in een spagaat
en niemand weet, het is te laat
voor moeder aarde die vergaat

destructie begint zijn tekening te kleuren
er staat nog heel wat te gebeuren.
 
 
Hector Havermout

Op school kwam ik steeds meer in de belangstelling te staan van druktemaker Arthur. Soms leek het er op of hij mijn humor begon te begrijpen.
 

Schrijver: Bjarne Gosse, 6 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: school

4,5 met 2 stemmen 122



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)