Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 489):

Broodakker 32 – Neveldroom

 
De beeldschone Emma Petronella daagde me uit en wist me in grote verrukking te brengen. Het was dikwijls moeilijk om teder te blijven want ze verlangde zoveel dingen tegelijk. Het was beestachtig maar vol met passie. Het vreemde was dat ik er met niemand over durfde te praten. Ik kreeg van Peter het gevoel dat hij het alleen maar grappig vond en de rest van de wereld zou waarschijnlijk meteen een oordeel klaar hebben liggen.
Ik besloot me meer toe te leggen op mijn hobby’s die voor mij belangrijk waren.
In het schilderen vond ik niet hetgeen ik wel in het schrijven van gedichten kon vinden.
Ik was weliswaar een beginnende dichter, met nog nauwelijks ervaring, maar door het spel met de woorden vond ik openingen in mijn gedachten. Ik las de hersenspinsels van andere schrijvers, het werd een spiegel voor mijn gedachten. Ik leerde dat mensen het oneens met elkaar konden zijn, maar toch hetzelfde doel voor ogen hadden. Ik mengde me niet in de discussies. In het café werd ik uitgelachen omdat ik een bier drinkende punker was. Ik gaf al mijn energie aan de liefde voor mijn hospita, en dat was ook wel nodig want ze was onverzadigbaar.


We hadden nog steeds geen echt gesprek gehad over onze situatie. Op een bepaalde manier kreeg ik het gevoel dat wanneer ik niet aan haar behoefte zou voldoen, ze mij misschien op straat zou zetten. Ze had me geknecht aan haar begeerte.
Met Peter had ik ook nog niet gesproken. Hij had me een nieuwe liefdesbrief gestuurd. Er stonden details in die ik liever niet had gelezen. Ik hoopte met hem dat deze dwaze verliefdheid van hem voor mij spoedig voorbij zou gaan en hij mij niet meer van die amoureuze brieven zou schrijven.
Hij vond mijn relatie met lieve Emma iets om te lachen en ondertussen geneerde hij zich er niet meer voor om zichzelf steeds meer aan mij op te dringen.
Liefde die mij veiligheid had moeten brengen, zorgde steeds meer voor vervreemding. Er werd aan mij getrokken door een zwoele vrouw en door een zwoele man.
En soms verscheurde het me en kon ik me nog maar moeilijk op mijn school concentreren. Ik probeerde gedichten te schrijven over die vervreemding.
De warmte van de lust en de koude van de eenzaamheid wanneer mijn lieve Emma weer op zakenreis was. Deze situatie kon niet blijven bestaan. Ik moest er met iemand over gaan praten. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik mezelf flink in de nesten had gewerkt. Alsof er geen weg terug meer was en doorgaan te moeilijk om vol te houden.

Ik begon aan het tweede deel van mijn korte verhaal. Tijger van de neveldroom.
Het enige waar ik rustig van werd was de inspiratie die ik in mijn hobby’s vond.
Dan verdwenen de onzichtbare mensen voor even uit mijn hoofd.
In het schilderen vond ik wel iets dat ik het schrijven van gedichten niet kon vinden. Een vrije expressie die niet in woorden was uit te drukken.
De belangrijke momenten om de onzichtbare mensen te vergeten.

Maar ik schilderde niet om indruk te maken, het was meer een belevenis voor mezelf wanneer ik er mee bezig was. Ik wilde geen indruk maken op Christiaan Buurtveen, de bekende mensen schilder, en ik wilde ook geen indruk maken op Peter, de bekende abstracte dieren schilder, die verliefd op mij was en dat op een opdringerige manier liet merken.
Ik wilde mezelf verrassen met abstracte vormen die als een kleuren bende kwamen opborrelen uit de diepste ellende van mijn ziel. Vaak werd het niets, maar soms zag ik er wat in en maakte ik een vervolg.
Ik piekerde te veel.
Misschien kwam het door de indrukken uit mijn jeugd, dat ik door de liefde vervreemde.
Mijn ouders hadden nooit genegenheid naar elkaar getoond. Nooit had ik ze elkaar een zoen zien geven of elkaars hand vast zien houden.
We leefden in de vrijheid van de natuur, maar in huis was er altijd sprake van spanningen geweest. Ik was vaak bang als kind.
Bang en eenzaam. Omdat ik dacht dat er niemand van mij kon houden.

Ik durfde me niet te binden, zelfs niet aan mijn hospita. Mijn emoties hadden me meegesleept in een rivierdelta van gevoelens. Ik verlangde naar een ander leven. Ik vroeg me af waarom Peter verliefd op mij was. Ik vroeg me af waarom ik geen nee kon zeggen tegen Emma Petronella.
Ik dacht nog na over het verhaal van de geestenbezweerder uit Bilthoven. Wat had die man bezield om naakt op een begraafplaats te gaan lopen schreeuwen? En waarom was de moeder van Berend er zo van streek door geraakt? Ze was toch psychiater geweest toen ze nog werkte.
 Wanneer was het definitieve moment dat ik de zwoele liefde voor mijn zestien jaar oudere erudiete hospita verloor, vroeg ik me af terwijl ik een oud gedichtenboek bekeek met op de eerste bladzijde een opdracht van Emma Petronella. Ze had me de liefde voor poëzie bijgebracht. Ik vroeg me af of die liefde er zonder haar ook zou zijn gekomen? Waarschijnlijk wel, maar het had langer geduurd en ik was er minder over te weten gekomen.
Urenlang had ze mij weten te onderhouden met verhalen over beroemde dichters. Pessoa, Oscar Wilde, Herman Gorter, Slauerhoff, Gerrit Achterberg, Kees Ouwens, Edgar Allen Poe , William Shakespeare, Emily Dickinson, Walt Whitman maar ook andere bekende dichters, ze wist er altijd wel iets over te vertellen.
Ik had mijn nieuwe Hector Havermoutschrift. Ik schreef daar steeds weer nieuwe gedichten in.
 
Liefdesgeheim
 
En nog steeds kreunt het geheim van de liefde
in de bitterzoete spelonken van mijn winnaarshart;

Een jongeling met weemoedige ogen
samen die momenten van opperste smart

en er was bliksem in de nacht
alsof de goden ons bezochten
in onze lustige ijver
de afgrond nabij

een afscheid zonder afscheidsbrieven
alleen het liefdesgeheim bleef bij mij.
 
Hector Havermout

Schrijver: Bjarne Gosse, 16 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: hobby

4,5 met 2 stemmen 157



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)