Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 517):

Het zwerverslied was weer in de straten van Amsterdam te horen. Ik voelde me alleen en verlaten door de vrienden die mij voorheen zo goed begrepen. Door het voortwoekeren van de economische crisis, het plotselinge verlies van de liefde van Punk Godin Trudy, de psychoses van mijn moddervette broertje Tom en vooral de dreigbrieven van de erudiete Emma, kreeg ik last van slapeloze nachten.

Ik begon met het schrijven van korte romantische verhalen. Ik schreef een veelbelovend begin, maar ik kwam er
steeds niet toe om de korte verhalen van een einde te voorzien. De psychoses van de moddervette Tom hadden voor verwarring gezorgd. Mijn moeder ontwikkelde langzaam maar zeker een obsessie voor haar geesteszieke jongste zoon. Er leek voor mij geen ontsnappen aan. Ik schilderde overdag, en in de nacht wanneer ik niet slapen kon begon er weer een nieuw kort verhaal.

Ik miste de aandacht van de elegante Kees Broodakker en omdat ik mijn vroegere vrienden uit Utrecht ook nooit meer zag begon ik me eenzaam te voelen. Berend was een eigen zaak begonnen en moest hard werken om zijn hoofd boven water te houden. Hij had het geluk dat hij geen woonlasten had in de vorm van huur of hypotheek omdat zijn ouders voor hem een huis hadden gekocht. En een auto en een fiets.

Ik voelde me niet thuis in mijn kleine huurwoning op de vierde verdieping in de buurt van mijn overspannen familieleden die ook in de Spaarndammerbuurt woonden. Er leek geen einde aan de economische crisis te komen en als ik de brieven van Emma goed begreep ging het allesbehalve goed met haar. Ik kreeg een onverwachte brief van Peter Halm waarin hij beschreef hoe een bezoek aan Emma verliep.

Beste Bjarne

Ik ben gisteren bij Emma in haar huis geweest. Om eindelijk duidelijkheid te krijgen over haar situatie.

Er stonden flessen alcohol verspreid door het huis, er waren een paar enge mensen, het stonk vreselijk.
En op de vloer lag Emma, die helemaal niet kon praten. Ze herkende me niet eens en ze begreep niets, het was alsof ze gedrogeerd was.
Gewoon op de vloer lag ze, die erg vies was, ik weet niet eens wat ze daar deed.
Het was erg pijnlijk om naar te kijken.
Terwijl ik met een politieagent sprak en een verklaring aflegde, kwam Emma tot bezinning en zag me.
Toen ze me zag, begon ze door de hele straat te schreeuwen hoeveel ze me haatte.
Ze vertelde me dat ik nooit meer in haar leven zou komen, anders zou ze me vermoorden.

Weet je, ik zit hier en heb er spijt van dat ik haar ben gaan opzoeken. En ik voel me vreselijk schuldig over wat er met Emma is gebeurd.

Onbegrijpelijk dat de crisis zoveel vat op haar heeft gekregen en ze compleet aan lager wal is geraakt.
Ik hoop dat het met jou beter gaat, beste Bjarne. Schilder je nog steeds?
Ik zag twee werken van je bij de kunstuitleen in Amsterdam. Vooral het werk “Ongeboren veulen” sprak me erg aan.
Ik ga vanaf volgende maand bij Gianluigi in Italië wonen. We hebben er samen een groot huis gekocht in een regio met veel natuur en hartelijke mensen. Hij heeft daar familie wonen.

Hou je taai, Beste Bjarne, misschien schrijf ik je nog vanuit Italië.

Peter Halm

Illustratie: misschien schrijf ik je nog vanuit Italië
Schrijver: Bjarne Gosse, 24 mrt. 2020


Geplaatst in de categorie: individu

4,0 met 3 stemmen 84



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)