Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 497):

Op de laatste wolk naar huis

Als kind dacht ik dat je op de wolken kon zitten. Een zetel om over de wereld te reizen. Soms dacht ik daar aan terug. Die kinderlijke fantasie.

Ik was op de laatste wolk naar huis gegaan, na een avondje dansen in een discotheek in Utrecht. Er werd disco en ska gedraaid en de sfeer was uitbundig met enthousiast dansende jongeren.
Ik had enkele bekenden van school gezien. Arthur de tuinderszoon stond in de verte met een onbekende vrouw te dansen. En Trudy was aan het dansen met een onbekende man, die een stuk ouder dan zij leek.
Het was inmiddels al nacht toen ik al mijn energie in het dansen had gelegd en voldaan door alle indrukken de weg terug zocht naar het herenhuis waar ik een kamer huurde.

Er waren wolken geweest met verhalen. Dagenlange zomerregen en sombere gedachten. Na alle expressie die ik in het dansen had gevonden, was er nog maar een wolk over. Ik ben toen op die wolk gaan zitten om zonder zorgen thuis te komen.


Twee dagen later:

Het was plotseling prachtig zomerweer in Utrecht. Ik genoot van de stilte in de tuin. Het leek wel of alle buurtbewoners op vakantie waren. Het was nooit eerder zo rustig geweest in de Utrechtse buurt waar ik verbleef in het huis van mijn hospita.

“Onze” liefde had me tot een ander inzicht gebracht. Emma en ik hadden veel meer overeenkomsten dan ik durfde te erkennen. Ergens waren we toch gewoon zielmaatjes. Het was de ruis van de wereld die ons uit elkaar dreef. Wat zouden de mensen denken als ik er open voor uit zou komen dat we een relatie hadden? Het kon me eigenlijk niet zo veel schelen. De liefde was amoureus, voldoende om er mee door een deur te komen.
Maar niet alle muren hadden deuren. En de muren die Emma optrok werden steeds dikker en hoger. Ze was onbereikbaar voor mijn emoties. Er was zoveel wat ik niet wist over haar geheimzinnige leven.
We leefden in hetzelfde huis. We deelden soms bed en vaak keukentafel. Ze wist alles over mij, althans dat dacht ze. Ik kon haar niet doorgronden. Ja, we hadden vaak lange gesprekken die uiteindelijk eindigden in haar lange monologen.
Ze had haar eiland niet voorzien van ophaalbruggen. In mijn fantasiewereld stonden er kleurrijke kastelen tussen de bomen die voor zuurstof zorgden. Er was veel natuurlijke lijm voor nodig geweest om onze liefde bij elkaar te houden.

Ik was ook tot een ander inzicht gekomen over het gebeuren met Kees. Hij had het recht niet gehad om mij een serie foto’s van zijn edele paal te sturen. Het was een ongevraagde vorm van intimiteit.
Ik had hem nooit mijn liefde verklaard. Hij kon mijn gedachten niet lezen. Ik durfde ze ook niet te verscheuren, die erotische foto’s, want dan had ik het gevoel dat ik hem pijn deed. Dat was wel het laatste wat ik zou willen. Ik had een zwak voor hem omdat we dezelfde zenuwtrekjes hadden. Waarom kon ik niet met hem op een wolk gaan zitten en alle aardse ellende even vergeten?

Mijn benen waren vermoeid door het dansen.

Schrijver: Bjarne Gosse
29 jun. 2020


Geplaatst in de categorie: individu

5,0 met 2 stemmen 101



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)