Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 518):

Achter donkerblauwe gordijnen

Voorzichtig zocht ik toenadering tot Emma. Wat er moest gebeuren ging gebeuren wanneer het geluk mij zou toelachen. De raadgevingen van de beroemde kunstenaar zouden mij zeker van pas gaan komen.
Steeds nadrukkelijker liet ik aan Emma weten dat zij een bijzondere schoonheid bezat. “Emma wat een prachtige jurk heb je aan, het maakt jouw schoonheid zo compleet en bijzonder.” Ik hoorde het mezelf wel twee keer zeggen, met een verlegen brok in mijn keel.

Ze was verrast over mijn belangstelling en liet het haar behagen. Ze begon zelfverzekerd terug te flirten. Ik hoorde voor het eerst dat het kuiltje in mijn wangen wanneer ik lachte charmant was en mijn gezicht een vriendelijke uitdrukking gaf. Het werd vanzelfsprekend dat we opmerkzaam werden over wat we leuk aan elkaar vonden. Van het een kwam het ander. Emma begon mij steeds vaker uit te dagen. Het was duidelijk dat zij gevoelig was voor mijn veelvuldige complimenten. De beroemde kunstenaar had gelijk gehad, een vrouw wilde weten dat ze mooi was omdat de schoonheid van de vrouw de mooiste schoonheid ter wereld was.

Op een gegeven moment later die week op een mooie avond, nadat we groene wijn gedronken hadden, vroeg Emma mij toch nog onverwacht om met haar naar haar slaapkamer te gaan. Mijn hart bonsde in mijn keel. Wederzijds geflirt verhoogde de stemming en mijn libido. Nu voelde ik dat er echt iets ging gebeuren.
En dat werd des te duidelijker door de lichaamstaal van Emma, die de versierkunst verstond als een verslaafde nymfomane, die voor het eerst aan haar zoete prooi rook.

Emma was begonnen met haar betovering. Een mysterieus voorspel alleen gedragen door de beste minnaressen.

Niet lang daarna lagen we, Emma en ik, in ondergoed in haar bed. We begonnen te groeien in de liefde. Het was wonderbaarlijk dat het zover was gekomen. Nu het zover was lieten we er geen gras over groeien. Mijn jongeheer steigerde van verlangen en Emma kuste me op mijn haren.

De donkerblauwe gordijnen had zij dichtgeschoven en het roze sprei op haar grote bed voelde zacht aan tegen mijn naakte rug. Ik keek weemoedig naar haar gladgeschoren benen. Mooie benen, prachtige benen en slanke voeten. De voeten die op het schilderij al zo wonderbaarlijk hadden geleken waren in het echt om te zoenen. Dat deed ik ook, zonder te aarzelen. Ik zoende haar voeten hartstochtelijk. Ik kuste haar enkels, haar kuiten.

Nooit eerder had ik haar schoonheid van zo dichtbij mogen beleven. We keken elkaar veelbetekenend aan. Haar ogen schitterden. Die schittering die ik tot dan toe slechts in intieme films had bekeken.
Even moest ik denken aan de vreemde gezichten die ik eerder die week had getekend. Toen dacht ik aan het schilderij dat Christiaan Buurtveen van mij aan het maken was. Hoe vaak zou ik nog zonder kleren aan model moeten gaan staan? vroeg ik me af.

Hoe vaak zou ik daar in het kleine atelier onder de lampen moeten staan om de schilderkunst te dienen met mijn onzekere houding, vroeg ik me af.

Er was geen kaarslicht en er was geen klassieke muziek. We hadden een absurde discussie over de druiventeelt in Portugal, terwijl we van de wijn dronken raakten we beschonken. Opnieuw zoende ik haar voeten. Deze keer langer dan de vorige keer. Ze streelde over mijn hoofd met haar elegante handen.

Er kwam niet veel humor aan te pas en we waren ook niet onhandig in het uitkleden geweest. Ik had mijn onderbroek uitgedaan. Zij ontdeed zich van haar slipje en bh. We hadden aan één blik genoeg en daar kwam soms een woord bij kijken. Een guitig woord en een verlegen lachje. Het flirten was nu aanraken.

Wederzijds strelen en masseren. Ik zoende haar borsten. Ze streelde door mijn haren. Ze kneep in mijn schouders, streelde mijn rug. Ik voelde haar gehijg in mijn buurt als een vertrouwde melodie. Iedere vogel had een eigen nestje.

De erotische klik was volmaakt en we gingen op in wat er gebeurde. En er gebeurde veel tegelijkertijd. Op een gegeven moment lag ik op haar, op een andere moment was ik in haar in ritmisch bewegen. Ze hield me beklemd in de liefdespoëzie van het aanraken en bewegen. Het was onduidelijk of ik het allemaal moest herhalen, maar het herhaalde zichzelf als vanzelfsprekend.

Het was vanzelfsprekender, zinvoller, overtuigender dan ik had kunnen denken. Het werd een warme wilde nacht vol met onverwachte romantische momenten, die ik mij in de tijden daarna nog vaak zou herinneren met een levendigheid die tot mijn verbeelding sprak.

Deze wilde nacht had mijn leven veranderd. Alle theorieën die ik had over de liefde waren achterhaald door de werkelijkheid die mij had doen huiveren en sidderen van geluk. Wat een prachtig leven. De liefste vrouw van de wereld en de beste minnares.

Achter de donkerblauwe gordijnen had zich een wilde innige liefdesnacht afgespeeld.

Schrijver: Bjarne Gosse
9 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: liefde

4,8 met 5 stemmen 58



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)