Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 500):

Onder het roze sprei

We moesten elkaar temmen. Wij liefdesdieren. Emma, hospita en taaie tijgerin en ik, droomjongen en dromerige dromedaris. Dat deden we op een sensuele manier. De verzotheid was groots en wederzijds. Een enorme gebeurtenis, zo vanzelfsprekend als eb en vloed!
Het werd een nacht om nooit te vergeten. Ik was intiem met de vrouw die ik al zo lang mocht adoreren. Het liefdesspel was als in een droom, zo vitaal en levendig.

Ze moest helaas weg de volgende ochtend. Ik wist dat ze weer terug zou komen. Ze had mij versierd. Ik had haar in haar versiering genomen. Het was tijdens de nacht van de liefde dat ik bedacht dat ik dichter wilde worden. Dichter bij liefde dan enig woord mij kon vertellen. Schrijven over de liefde. Het zou niemand ooit vervelen.
Het was wonderschoon geweest, niets was aan de verbeelding over gelaten. We waren er allebei in opgegaan, op in gegaan, in elkaar gegaan. Wonderschoon. Mooier zou liefde nooit worden, mocht ik het ooit vergeten. Een droom was werkelijkheid geworden.

Ik lag nog wat na te sudderen van de liefde in bed onder het roze sprei van mijn hospita omdat ik vrij van school had. Lieve Emma was vertrokken naar Antwerpen met de trein voor een kort werkbezoek. Ze had me vroeg in de ochtend een kus gegeven en was de kamer uitgelopen voor haar werk.
“Het communisme is failliet, en het kapitalisme is de verkeerde weg in geslagen Bjarne”zei ze met een verheven stem nadat ze me een kus gaf.

Terwijl ik lag te dromen over liefde, brak er buiten een onweer los met donder en bliksem. Alsof er iemand in de bovenste lagen boos was omdat ik liefde had bedreven met mijn lieftallige hospita.

Ik had geen zin om op te staan omdat ik dacht aan Emma, waarschijnlijk de beste minnares ter wereld voor zover ik mijn leven kon overzien. Het was heerlijk geweest, onze eerste vrijpartij. Veel beter dan in mijn dromen en in mijn fantasie.
In de droomwereld van mijn verlegenheid was lieve Emma ongetwijfeld de mooiste vrouw ter wereld. Ik vroeg me af waarom ze dat over het kapitalisme en het communisme tegen mij had verteld, het waren bijna dezelfde woorden als die van Maarten Wolvenknaap. Die had het ook altijd over politiek.

Ik draaide me nog eens om onder het roze sprei van mijn hospita, met wie ik de liefde had bedreven. Ik had geen verstand van politiek. Ik had er wel eens over meegesproken, tijdens een pauze op de tuinbouwschool, maar toen hadden Arthur en Karel mij uitgelachen.

Mijn jongeheer begon weer te dansen, terwijl ik op mijn rug lag. Ik dacht aan de tieten van mijn hospita. Hoe moest ik mij ooit voorbereiden op het examen commerciële economie met al deze wonderlijke afleidingen om me heen. Mijn tijgerin was in Antwerpen en ik lag onder het roze sprei van haar heerlijke bed.

Schrijver: Bjarne Gosse
12 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: liefde

4,0 met 4 stemmen 77



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)